ตอนที่ 1089
บทที่ 1089 ก้าวสู่ความเป็นเซียน
October 22, 2026
บทที่ 1089 ก้าวสู่ความเป็นเซียน
จางซวีคุนหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกาย
“ข้อที่สองเป็นไปไม่ได้ หากเป็นเช่นนั้นจริง ผลลัพธ์ของเหตุการณ์หายนะในปีนั้น คงไม่เป็นเช่นที่เกิดขึ้น”
จ้าวอู่เจียงพยักหน้าช้า ๆ
จางซวีคุนมองออกไปนอกอารามแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากยังมีข้อสงสัยใดที่ต้องการถาม ทุกสิ่งที่ข้ารู้ ข้าจะบอกทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง หากไม่มี บัดนี้ฟ้าก็มืดแล้ว เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถิด องค์ชายได้กลับมาอย่างปลอดภัย นับเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ วันหน้ายังต้องรับพระราชทานรางวัลอีก”
“ลมหายใจมังกรของราชวงศ์เซียนเหมือนจะมีความสับสนอยู่บ้าง แตกต่างมากจากลมหายใจมังกรที่ข้าเคยเห็นมาก่อน” จ้าวอู่เจียงถามคำถามสำคัญยิ่ง เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการบำเพ็ญเพียรของเขาและเซวียนหยวนจิ้ง
“อะไรคือลมหายใจมังกร?” จางซวีคุนถามด้วยสีหน้าและแววตาอ่อนโยน
“คือลมหายใจที่เกิดจากราชวงศ์ จากมังกรยักษ์ที่เรียกว่าราชวงศ์เซียน กลิ่นอายเช่นนี้ นอกจากราชวงศ์ทางโลกและราชวงศ์แห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว อำนาจอื่น ๆ ในโลกมีน้อยมากที่จะครอบครอง แต่ก็มีอยู่ไม่น้อยในโลก”
“ผู้คนในราชวงศ์ศรัทธาในสิ่งใด?”
“ในสถานการณ์ปกติ ก็ไม่พ้นฟ้าดิน กษัตริย์ บิดามารดา และครูบาอาจารย์”
“ฟ้าดิน กษัตริย์ บิดามารดา และครูบาอาจารย์ ล้วนสามารถก่อกำเนิดสิ่งที่เรียกว่าพลังมังกรได้”
ดวงตาของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว “ลมหายใจมังกรคือควันธูปหรือ?”
“ไม่ใช่” จางซวีคุนแก้ไข “ลมหายใจมังกรเป็นชนิดหนึ่งของควันธูป
ในราชวงศ์เซียนต้าโจวผู้คนนับไม่ถ้วนศรัทธาต่อจักรพรรดิ พลังควันธูปที่เกิดขึ้นก็คือลมหายใจมังกร ลมหายใจนี้สามารถใช้เพื่อการฝึกฝนของสายเลือดจักรพรรดิ
ยิ่งอำนาจของจักรพรรดิแข็งแกร่ง ราชวงศ์ยิ่งรุ่งเรือง ลมหายใจมังกรก็จะยิ่งอุดมสมบูรณ์ ส่วนผู้ที่อาศัยพลังวิญญาณของสวรรค์และพิภพฝึกฝนและขัดเกลาพลังควันธูปในการบำเพ็ญเพียรเรียกว่า ผู้ฝึกฝนจิตวิญญาณ
เนื่องจากส่วนใหญ่แล้ว แหล่งที่มาของควันธูปล้วนเกิดจากการศรัทธาหรือบูชาเทพเจ้าในใจ เช่น การบูชาเทพประจำบ้าน การบูชาบรรพบุรุษ รูปปั้นทองคำของพระพุทธเจ้าในพุทธศาสนา ร่างของเทพเจ้าในลัทธิเต๋า เป็นต้น
ส่วนผู้ที่อาศัยพลังวิญญาณบริสุทธิ์ของสวรรค์และพิภพ รวมถึงหยินหยางและธาตุทั้งห้าในการบำเพ็ญเพียร เรียกว่า ผู้บำเพ็ญเซียน
คนกลุ่มนี้ไม่พึ่งพาอาศัยพลังควันธูปซึ่งเป็นสิ่งภายนอก แต่อาศัยความเข้าใจต่อสวรรค์และพื้นพิภพของตนเองล้วน ๆ
ตนเองคือที่พึ่งแห่งตน
หากผู้ใดยึดตนเองเป็นที่พึ่ง เดินทางจนถึงจุดสุดท้าย กลายเป็นผู้แข็งแกร่ง หนึ่งคนหนึ่งภูเขา นั่นคือเซียน