บทที่ 1090 องค์ชายรองผู้แปลกประหลาด

แสงไฟในห้องหนังสือสั่นไหวเบา ๆ

จีปออิงยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า “แม้จะได้รับพระราชทานไข่มุกแห่งราชาเพิ่มอีกสองเม็ดก็เพียงแค่มีห้าเม็ด ข้าจะต้องกังวลอะไรด้วยเล่า? ยิ่งไปกว่านั้น น้องสี่ของข้าได้ออกจากเก้าชั้นฟ้าไปยังดินแดนทางใต้ที่ห่างไกล เขาได้ทำงานหนักและสร้างผลงาน การได้รับรางวัลบ้างก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว”

“โอ้…” ร่างในชุดคลุมลายมังกรนั่งลงอย่างสง่าผ่าเผยตรงข้ามกับจีปออิง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มังกรเหินฟ้าตระกูลจีรุ่งเรือง เสด็จพี่ ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”

จีปออิงจ้องมองด้วยสายตาเฉียบคม มองไปยังบุคคลฝั่งตรงข้าม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “หากน้องสี่เป็นผู้ที่ถูกกล่าวถึงในคำทำนายจริง สำหรับราชวงศ์เซียนต้าโจวก็นับเป็นเรื่องดี”

“อย่างไรเขาก็เป็นองค์ชายที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง”

“โอ้? เป็นเพียงแค่องค์ชายเท่านั้นหรือ?” บุรุษในอาภรณ์ลายมังกรเอ่ยด้วยแววตาเปี่ยมรอยยิ้ม

จีปออิงยิ้มบาง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและอำนาจ “น้องรอง พี่ใหญ่ถามเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรคือการเกิดจากอนุภรรยา?”

ฝั่งตรงข้าม บุรุษในอาภรณ์ลายมังกรหุบยิ้ม ในฐานะองค์ชายรองแห่งราชวงศ์โจวในปัจจุบัน สองคำที่เขาเกลียดที่สุดก็คือ การเกิดจากอนุภรรยา

“น้องรอง พี่ขอเตือนให้เจ้าคิดให้ดี” จีปออิงเอ่ยพลางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ไม่ก็เรียนรู้จากน้องสี่ ตั้งใจฝึกฝน บรรลุขั้นจักรพรรดิมีพลังอำนาจ ปกป้องตระกูลจี ปกป้องราชวงศ์เซียนโจว

ไม่ก็ตั้งใจบำเพ็ญเพียร ไม่ว่าจะเป็นวิถีแห่งคาถาหรือวิถีแห่งการหลอมยาก็ได้ทั้งนั้น ในอนาคตอาจมีโอกาสได้ไปทำความสะอาดอารามอู๋เหวย เป็นศิษย์ของราชครู หรือไม่ก็เป็นเจ้าชายที่ไม่มีตำแหน่งไปเลย”

องค์ชายสองจีปอทงสีหน้าแปรปรวน จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าประหลาดราวกับกำลังยิ้มแต่ก็ราวกับกำลังร้องไห้ แม้แต่น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย กลายเป็นเสียงอ่อนหวานอย่างยิ่ง

“พี่ใหญ่ช่างใจร้ายจริง ๆ ข้าแค่เป็นห่วงท่าน ท่านกลับมาสั่งสอนข้าเสียแล้ว…”

“น้องรองสูญเสียพระมารดาไปแล้ว เหตุใดพี่ถึงต้องรังเกียจน้องด้วยเล่า?”

ดวงตาของจีปออิงสั่นไหว เขานึกถึงเหตุการณ์ที่พระสนมสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน

จีปอทงร่างกายใหญ่โตล่ำสัน แต่ใตอนนี้กลับเหมือนสาวน้อยที่ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า เขาคว้าข้อมือของจีปออิงไว้แน่น พลางพูดเสียงสะอื้น “พี่ใหญ่ เหตุใดท่านถึงรังเกียจน้องชาย หรือว่า… หรือว่าเป็นเพราะน้องชายฝึกวิชา ‘ร่างอมตะ'”

เมื่อพูดคำว่า ‘ร่างอมตะ’ จีปอทงก็ทำท่าเขินอายราวกับสตรี ใช้หลังมือลูบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนหวาน “พี่ชายผู้สูงศักดิ์ พระมารดาของทงเสียชีวิตแล้ว คนต่อไปคงจะถึงคราวของพระมารดาของน้องสี่ พระสนมอันใช่หรือไม่?”