ตอนที่ 1115
บทที่ 1115 ข้าใช้แค่ดีดนิ้วก็พอ
October 22, 2026
บทที่ 1115 ข้าใช้แค่ดีดนิ้วก็พอ
เมื่อรัชทายาทจีปออิงวาดยันต์เสร็จสิ้น พลังสายฟ้าและลมที่ไม่ธรรมดาก็ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้องโถง
หยางปิ่งเอินเป็นคนแรกที่เอ่ยชื่นชมด้วยความตื่นตะลึง
“ราบรื่นดั่งสายน้ำ ช่างราบรื่นดั่งสายน้ำจริง ๆ!”
แขกเหรื่อที่นั่งล้อมวงต่างก็เอ่ยคำชื่นชมออกมาทีละคน
“สมแล้วที่เป็นองค์รัชทายาท วาดยันต์อย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน มีกลิ่นอายของวิถีเต๋าอย่างแท้จริง!”
“ในเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่นี้ นอกจากฝ่าบาทและราชครูแล้ว ยังจะมีผู้ใดที่มีความเชี่ยวชาญในการวาดยันต์ถึงขั้นนี้?”
“วิเศษจริง ๆ นี่แหละคือพลังแห่งวิถีที่แท้จริง!”
“องค์รัชทายาทช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ หรือว่าจะเป็นเทพเจ้าที่จุติลงมา? สง่างามราวกับเทพเซียน!”
“ยันต์เช่นนี้ควรมีแต่บนสวรรค์ วันนี้ได้เห็นกับตา ข้าไม่เสียเที่ยวมาจริง ๆ”
“ข้าผู้เฒ่าอดไม่ได้ที่จะทึ่งในพรสวรรค์ด้านยันต์ขององค์รัชทายาท ช่างน่าตื่นตะลึงและงดงามเหลือเกิน”
“……”
จีปออิงฟังเสียงชื่นชมจากรอบด้าน แม้สีหน้าจะดูเรียบเฉย แต่มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยก็บ่งบอกถึงความภาคภูมิใจในใจ
“ดีมาก!” จ้าวอู่เจียงปรบมือชื่นชม พลางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ความสามารถในการวาดยันต์ของพี่ใหญ่ช่างน่าทึ่งนัก วาดยันต์ได้ลื่นไหลราวกับสายน้ำ โดยเฉพาะในยามที่คาถาสำเร็จ เสียงลมและฟ้าร้องดังก้อง ไพเราะยิ่งกว่าเสียงโลหะกระทบกัน และสั่นสะเทือนหัวใจผู้คน เป็นผลงานชั้นเลิศที่แม้แต่เทพก็ต้องทึ่ง!”
จีปออิงพยักหน้า แต่แล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง คำชมไม่ผิด แต่คนที่ชม…
คนทั้งหลายต่างประหลาดใจ มองไปที่องค์ชายสี่ บางคนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถ้อยคำเยาะเย้ย
“อิ้นอ๋อง รัชทายาทวาดยันต์เสร็จแล้ว ท่านนั่งนิ่งมานานเพียงนี้ ยันต์ของท่านเล่า?”
“หรือว่าอิ้นอ๋องจะเพียงแค่ปรบมือชื่นชม ลืมไปแล้วหรือว่านี่คือการประลองฝีมือ?”
“ข้าไม่อยากจะพูดอะไรมาก แต่ตอนนี้จำเป็นต้องเอ่ยปาก อิ้นอ๋องคงไม่รู้วิธีวาดยันต์กระมัง?”
“จะเป็นไปได้อย่างไรที่อิ้นอ๋องจะไม่รู้วิธีวาดยันต์ ตามความเห็นของข้าผู้เฒ่า คงเป็นเพราะเมื่อไม่นานมานี้ท่านเดินทางไปยังดินแดนลับเต๋อเหลียน พ่ายแพ้ให้แก่จ้าวอู่เจียงจิตใจด้านการบำเพ็ญเพียรจึงบอบช้ำ
เมื่อรีบกลับต้าโจว ทั้งเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง อีกทั้งพักผ่อนไม่เพียงพอ จึงทำให้ขาดพลังและพลังเต๋า ไม่กล้าจับพู่กัน”