บทที่ 1151 ไม่ทราบว่าพระมารดาหายดีหรือยัง

บทที่ 1151 ไม่ทราบว่าพระมารดาหายดีหรือยัง

ท่ามกลางเสียงร้องอุทานของซูมู่เสวี่ย จ้าวอู่เจียงโอบรับช่วงขาของนาง แล้วอุ้มเข้าไปในห้องด้านใน

ร่างกายของซูมู่เสวี่ยอ่อนระทวย โอบรอบคอของจ้าวอู่เจียงดวงตาเยิ้มไปด้วยเสน่หา ราวกับจะมีสายน้ำไหลออกมา

จ้าวอู่เจียงวางนางลงบนเตียง แม้เขาจะเชี่ยวชาญในการปลดเปลื้องอาภรณ์ แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ ซูมู่เสวี่ยก็รีบร้อนถอดกระโปรงสีแดงสดและอาภรณ์ชั้นในออกเสียก่อน

เพียงชั่วลมหายใจ ร่างขาวผ่องของนางก็ส่องสว่างท่ามกลางความมืดของห้อง

ช่างงดงามและเปล่งประกายยิ่งนัก…

จ้าวอู่เจียงอดรู้สึกทึ่งไม่ได้

ซูมู่เสวี่ยเป็นสตรีที่มีเรือนร่างอวบอิ่มและมีเสน่ห์เป็นของตัวเองที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ

นางเป็นหญิงงามที่มีเสน่ห์ติดตัวมาแต่กำเนิด ร่างหยกขาวนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ดวงตาคู่งามชุ่มฉ่ำ แม้ไม่ได้เอ่ยวาจา แต่ท่าทางกระสันทั้งหมดของนางก็บอกเล่าทุกอย่างแล้ว

‘อนิจจา ดูท่าต่อไปคงต้องแยกกันเรียกกับองค์รัชทายาทแล้ว ข้าเรียกเขาว่าพี่ชาย ส่วนเขาเรียกข้าว่าท่านพ่อ’

จ้าวอู่เจียงถอดเสื้อผ้า เผยให้เห็นร่างกายกำยำ

ซูมู่เสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานพลางเอามือปิดปาก หัวใจเต้นรัว

เพียงแค่เห็นความใหญ่โตแวบเดียว ก็ทำให้นางมึนเมาไปก่อนจะได้ดื่มเสียแล้ว

ณ ห้องหนังสือในตำหนักบูรพา

รัชทายาทจีปออิงพลิกอ่านจดหมายลับอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่อ่านจบฉบับหนึ่ง เขาก็จะเผาทำลายทันที

การเผาทำลายหลังอ่านจบเป็นนิสัยที่เขารักษามาหลายปี

ยกเว้นจดหมายลับที่สำคัญยิ่งยวดเท่านั้น

สาเหตุที่ไม่ใช้แผ่นหยกหรือวัตถุวิเศษในยุทธภพ ก็เพื่อลดร่องรอยให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

แม้สิ่งของธรรมดาจะยุ่งยาก แต่กลับปลอดภัยกว่า

ทันใดนั้น จีปออิงพลันขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ลางสังหรณ์เป็นเรื่องประหลาด บางครั้งก็แม่นยำ แต่บางครั้งก็ไร้ประโยชน์ มีแต่จะเพิ่มความกังวลโดยเปล่าประโยชน์

ไม่รู้ว่าท่านแม่จะดีขึ้นบ้างหรือไม่… จีปออิงนึกถึงพระมารดาของตน คิ้วที่ขมวดเบา ๆ ก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น

เขาวางจดหมายลับลง ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดกำหนด