บทที่ 1152 รัชทายาทปออิงผลักประตูเข้ามา

บทที่ 1152 รัชทายาทปออิงผลักประตูเข้ามา

เมื่อได้ยินเสียงรัชทายาทปออิงขอเข้าพบ ร่างบอบบางของพระราชินีซูมู่เสวี่ยก็สั่นสะท้านด้วยความตื่นตระหนก

นางรู้สึกประหม่าจนใจเต้นระรัว

จ้าวอู่เจียงเกือบจะสะดุ้งตามไปด้วย โชคดีที่เขายังคงมีสติมั่นคง

ตอนนี้ปออิงอยู่นอกห้องบรรทม พวกเขาต้องหาทางรับมือกับสถานการณ์นี้

ไม่เช่นนั้น หาก ‘เด็กน้อย’ ปออิงบังเอิญเห็นเข้า เกรงว่า ‘เด็กน้อย’ จะรับไม่ได้

นอกห้องบรรทม

เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง ใบหน้าและแววตาของจีปออิงยิ่งแสดงความกังวลอย่างรุนแรง

เขากังวลว่าที่พระมารดาล้มป่วยก่อนหน้านี้อาจเป็นเพราะมีโรคแฝงอยู่ในร่าง บัดนี้โรคอาจกำเริบจนตกอยู่ในอันตราย

เขายังกังวลว่าอาจไม่ใช่โรคภัย แต่เป็นเพราะพระบิดากลัวว่าพระมารดาจะล่วงรู้เรื่องร่างอมตะและอันตรายในพิธีบูชาบรรพชน จึงยึดหลักฆ่าผิดดีกว่าปล่อยรอด ทำให้พระมารดาต้องสิ้นพระชนม์กะทันหันในวังเหมือนกับพระสนมอัน

ในขณะเดียวกัน เขายังมีความกังวลที่ไร้เหตุผลอีกอย่าง นั่นคือกังวลเรื่องปอฉาง

ได้ยินนางกำนัลรายงานว่าปอฉางเคยถูกพระมารดาเรียกพบ แต่ไม่ได้ยินว่าป๋อฉางออกไปอย่างไร ผ่านมาหนึ่งชั่วยามแล้ว ปอฉางกับพระมารดาจะทำอะไรกันอยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่ปอฉางชอบสตรีงามนั้น แทบจะเป็นที่รู้กันทั่วเมือง หากปอฉางเกิดคิดไม่ดีขึ้นมา พระมารดาจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหรือ

รัชทายาทจีปออิงคิดถึงตรงนี้ ความกังวลทำให้ใบหน้าอันองอาจสง่างามของเขาปกคลุมไปด้วยเมฆดำทะมึน

ผ่านไปสี่ห้าลมหายใจแล้ว เขายังไม่ได้ยินเสียงตอบจากพระมารดา

ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ใด เขาจำเป็นต้องบุกเข้าไปตรวจสอบสภาพของพระมารดา

ในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงครางแผ่วเบาที่แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ดังมาจากห้องบรรทม เปลือกตาของเขาพลันกระตุก เขารีบระดมวิชา พลังทั่วร่างพลุ่งพล่าน ผลักประตูห้องอย่างแรง

แต่ประตูห้องกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย!

เขารู้สึกถึงคลื่นพลังที่อยู่หลังประตู คาดว่าคงมีคาถาป้องกันติดอยู่ที่ประตู

ดวงตาของเขาฉายแววโกรธ มือขวาสั่นระริก เสกยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง แปะลงบนประตูห้องทันที

กริ๊ก!

เสียงดังกังวานคล้ายกุญแจที่หมุนไขดังขึ้น

จีปออิงเปิดประตูห้องเข้าไปในห้องบรรทม

เขาไม่เห็นเงาคนแม้แต่คนเดียวจึงคาดว่าพระมารดาน่าจะอยู่ในห้องด้านใน