บทที่ 1156 น้ำค้างยามเช้าเปียกชุดพิธีการสีดำ

บทที่ 1156 น้ำค้างยามเช้าเปียกชุดพิธีการสีดำ

ค่ำคืนที่มืดมิดและลมแรง

เมื่อได้ยินคำพูดของเซวียนหยวนจิ้ง จ้าวอู่เจียงส่ายหัวราวกับกลองลูกแก้ว รีบปฏิเสธสามรอบติด

“ข้าไม่ได้เป็นแบบนั้น ข้าไม่ได้ทำ อย่าพูดเหลวไหล”

คิดถึงการอยู่กลางแจ้งงั้นหรือ? จ้าวอู่เจียงเป็นคนแบบนั้นหรือ?

ยังจำได้ถึงครั้งสุดท้ายที่ใช้ฟ้าเป็นผ้าห่ม ใช้ดินเป็นเตียง นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้ย่างเท้าลงบนผืนดินของเขตหนานเหอในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้

วันนั้น เขาได้พบกับรากวิญญาณธาตุน้ำไท่อินของหยินเถาเอ๋อร์จากสำนักเทียนเหอ

การร่วมรักกับนางช่างน่าตื่นเต้น

“สีหน้าของเจ้าบอกทุกอย่างแล้ว” เซวียนหยวนจิ้งเม้มปาก ดูเหมือนหวั่นไหวและแค้นเคือง นางกดตัวลงบนร่างของอู่เจียง เก้าอี้ไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยด

“รอก่อน!” จ้าวอู่เจียงร้องตกใจ

“อย่าพูด!” เซวียนหยวนจิ้งแสดงสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจโต้แย้ง

จ้าวอู่เจียงหุบปาก ราวกับชายาที่ถูกรังแก

เซวียนหยวนจิ้งประคองใบหน้าของจ้าวอู่เจียงมุมปากยกยิ้มอย่างเย้ายวน สั่งว่า

“จูบข้าสิ!”

ยามเช้าตรู่

หมอกจางลอยละล่อง

น้ำค้างยามเช้าที่เย็นเฉียบ เปียกชุ่มอาภรณ์สีดำของจ้าวอู่เจียง

เขาออกเดินทางจากจวนอิ้นอ๋องพร้อมกับชายาของรัชทายาททั้งห้า และขันทีหลินอวี้ผู้ทำหน้าที่องครักษ์ มุ่งหน้าสู่วังหลวง

จ้าวอู่เจียงมีสีหน้าเย็นชา เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าฉายแววข่มขู่และสูงส่ง

เขาก้าวเดินอย่างสง่างามเข้าสู่วังหลวง มุ่งหน้าไปยังลานบรรพชนตระกูลจีที่อยู่ลึกเข้าไปในวัง

ลานบรรพชนตระกูลจีตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของวังหลวง

ระหว่างทางจ้าวอู่เจียงพบเจอเชื้อพระวงศ์มากมาย

ทั้งองค์ชายอาวุโสที่ตั้งใจเดินทางกลับมา บรรดาอ๋องที่พำนักอยู่ในเมืองหลวง องค์ชายและองค์หญิงที่มีอายุราวยี่สิบปี รวมถึงตัวแทนจากตระกูลใหญ่ที่มีความสัมพันธ์ทางการแต่งงานกับราชวงศ์

พิธีบูชาบรรพชนนี้ ผู้ที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับตระกูลจีและมีฐานะสูงศักดิ์ล้วนมีส่วนร่วมในพิธีกรรม