ตอนที่ 1243
บทที่ 1243 ความประหม่าและความกังวล
October 22, 2026
บทที่ 1243 ความประหม่าและความกังวล
จ้าวอู่เจียงยัดยื่นยันตร์อาคมสองแผ่นใส่อ้อมอกของตู๋กูหมิงเยว่และชิงเอ๋อร์พลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ทั้งสามแยกจากกัน
จ้าวอู่เจียงย่อตัวลง มองเด็กหญิงตรงหน้า พยายามฝืนยิ้มบนใบหน้า
แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไร ก็รู้สึกว่ารอยยิ้มของตนยังไม่อ่อนโยนพอ
เขาถูนิ้วมือไปมา
ครั้งนี้ไม่ใช่การครุ่นคิด แต่เป็นความประหม่า
เขาไม่รู้ว่าควรเอ่ยปากอย่างไรดี
“นี่เจ้าหนูน้อย! ข้าคือพ่อของเจ้านะ!”
“เจ้าหนูน้อย… ข้าคือพ่อของเจ้าเอง”
เขาเล่าเรื่องตลกให้ตัวเองฟัง
เขายิ้มกว้าง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแปลกประหลาด ทั้งที่รู้คำตอบแต่ก็ถามว่า
“เจ้าชื่ออะไรหรือ”
“จ้าว… จ้าวเนี่ยนเซี่ย…” เสี่ยวเนี่ยนเซี่ยจ้องตาโตกลมแป๋ว อยากจะมองชายตรงหน้า แต่ก็ไม่กล้ามอง
จ้าวอู่เจียงจับมือเย็น ๆ ของเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยอย่างอ่อนโยน พอรู้สึกสงสารจึงกำมือแน่นขึ้นอีกนิด
“ข้าชื่อจ้าวอู่เจียง”
“จ้าว เหมือนจ้าวในชื่อจ้าวเนี่ยนเซี่ย”
“อู่ แปลว่าไม่สามารถมาพบ”
“เจียง แปลว่าดินแดนที่อยู่ห่างไกล”
เสี่ยวเนี่ยนเซี่ยรู้ว่าท่านพ่อชื่อจ้าวอู่เจียง นางจึงมองด้วยดวงตาเปี่ยมความหวัง
“ท่านคือท่านพ่อใช่หรือไม่?”
จ้าวอู่เจียงได้ยินคำว่าท่านพ่อที่เอ่ยออกมาอย่างอ่อนหวาน หัวใจพลันอ่อนยวบ ราวกับหิมะในฤดูหนาวละลาย เขากอดเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยแน่น รู้สึกว่าดวงตาเริ่มร้อนผ่าว
ไม่ไกลออกไป บนต้นอู๋ถง หลี่ซ่านฉุนที่แบกดาบคู่อยู่ จับปกเสื้อด้านหลังคอของหวังปิ่ง ก่อนพูดเสียงเย็นชา
“ไป ออกจากที่นี่ก่อน เยว่ปู้ฝานยังไม่มา อาจจะมีอะไรผิดพลาด”
“ไม่!” ใบหน้าของหวังปิ่งบิดเบี้ยว ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่กระดูก
บาดแผลตรงแขนที่ถูกตัดขาดไม่มีทางรักษาให้หาย ราวกับมีบางสิ่งฝังรากลึกในเนื้อและเลือดของเขา คอยดูดซับสารอาหารไปเรื่อย ๆ
ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขาไม่อยากจากไปเช่นนี้
ยิ่งไม่พอใจกว่านั้นคือชายผู้ที่ทำร้ายเขา ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยมองเขาด้วยซ้ำ ราวกับว่าเขาเป็นเพียงขยะ เป็นของไร้ค่า เป็นคนไร้ความสำคัญไม่มีน้ำยา!
สำหรับเขาแล้ว นี่คือความอัปยศที่ทนไม่ได้ที่สุด
ในสายตาของเขา ชายผู้นั้นมีวรยุทธ์ไม่สูงนัก เพียงแค่ขั้นสามกัลป์เกือบสี่กัลป์เท่านั้น ก่อนหน้านี้ที่แขนของเขาถูกตัดขาดก็เพราะถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวเท่านั้น