บทที่ 1273 กล่าวถึงอสูรหิมะ

บทที่ 1273 กล่าวถึงอสูรหิมะ

หลังจากที่จีปออิงรายงานเรื่องราชการล่าสุดเสร็จสิ้น จีทังก็เพียงแค่วิจารณ์อย่างง่าย ๆ แล้วเข้าเรื่องทันที โดยสอบถามความคิดเห็นของทุกคนที่อยู่ในที่ประชุมเกี่ยวกับหิมะที่ตกไม่หยุด

ขุนนางต่างถกเถียงกัน คงจะมีการพูดคุยเกี่ยวกับหิมะที่ตกหนักเมื่อเร็ว ๆ นี้มาแล้วไม่น้อยกว่าหนึ่งครั้ง

“หิมะที่ตกจากฟ้า เป็นพรจากสวรรค์ต่อราชวงศ์ต้าโจว หิมะนี้ดูเหมือนจะตกมาสิบกว่าวันแล้ว แต่คิดว่าอีกไม่กี่วันก็คงจะหยุด หิมะนี้น่าจะเป็นหิมะมงคลเท่านั้น”

“ข้าได้ยินว่าในช่วงไม่กี่วันนี้สำนักดูดาวได้สังเกตการณ์ดวงดาวในยามค่ำคืน และได้เห็นความหมายที่แท้จริงของจุดสิ้นสุดของหิมะแล้ว ทำไมไม่เชิญเจ้าหน้าที่จากสำนักดูดาวมาพูดสักหน่อย?”

“วันนี้เพียงแค่หิมะตกมากกว่าปกติเท่านั้น เรื่องหิมะตกนี้จะไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อพวกเรา ไม่จำเป็นต้องกังวล”

“ปีก่อนๆ เคยมีหิมะตกหนักขนาดนี้หรือไม่? ทุกท่านอย่าลืมว่า ในเมืองหลวงมีอาณาเขตของท่านอาจารย์คุ้มครองอยู่ หิมะนี้ใหญ่เท่าขนห่านแล้ว พวกท่านเคยออกไปนอกเมืองหลวงดูหรือไม่?”

“ท่านเฉินพูดถูกต้อง ข้าเคยออกไปนอกเมืองเพื่อดูหิมะนอกเมืองร่วงหล่นเป็นแผ่นใหญ่ ๆ เหมือนปุยนุ่นของต้นหลิว มันบดบังจนคนไม่สามารถมองเห็นท้องฟ้าได้ชัดเจน หิมะขนาดนี้ เกือบจะเป็นอสูรแล้ว ไม่อาจมองข้ามได้”

“ข้าได้ยินมาว่า ไม่เพียงแค่ในอาณาเขตของราชวงศ์ต้าโจวเท่านั้นที่มีหิมะตกทั่วทั้งดินแดน แต่ทั้งโบราณจักรพรรดิสวรรค์ก็กำลังมีหิมะตกอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่ทั้งเก้าสวรรค์แห่งแผ่นดินกลางก็กำลังเผชิญกับภัยอันตรายจากหิมะหายนะ”

“หิมะจะตกหนักแค่ไหนก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อพวกเรา แต่ท่านทั้งหลาย ในอาณาเขตของราชวงศ์ต้าโจวยังมีราษฎรอีกมากมาย พวกเขาจะทนต่อหิมะหนาวใหญ่นี้ได้อย่างไร?”

“หิมะนี้ผิดปกติเกินไป จำเป็นต้องให้ความสำคัญ”

“…”

เหล่าขุนนางต่างแสดงความคิดเห็นกันอย่างคึกคัก

รัชทายาทจีปออิงขมวดคิ้ว ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ

จ้าวอู่เจียงก็ไม่ได้เอ่ยปากเช่นกัน

ยังมีเหล่าขุนนางและขุนนางใหญ่อีกหลายคนที่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นต่อเรื่องนี้

ผู้ที่มีตำแหน่งสูงส่วนใหญ่มีความเข้าใจเกี่ยวกับหิมะครั้งใหญ่นี้มากกว่าขุนนางส่วนใหญ่

“พอเถอะ…” จีทังมองลงมายังเหล่าขุนนาง แล้วโยนฎีกาเล่มหนึ่งไปให้รัชทายาท

“รัชทายาท เจ้าอ่านซิ”

จีปออิงรับฎีกาอย่างนอบน้อม แล้วค่อย ๆ คลี่ออก

เนื้อหาในฎีกานั้นเขารู้เกือบหมดแล้ว ดังนั้นเขาจึงกวาดตาอ่านอย่างคร่าว ๆ เพียงแค่ตกใจชั่วขณะ ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจมากนัก เขากล่าวเสียงทุ้ม

“ถึงปีที่ห้าสิบสามรัชศกเทียนโหย่ว เดือนสิบ วันที่หก ทั้งสิบสามมณฑลของราชวงศ์เซียนต้าโจว ล้วนถูกหิมะเย็นรุกราน”