บทที่ 1274 ความเห็นตรงกัน แต่ถกเถียงไม่จบ

เหล่าขุนนางอดไม่ได้ที่จะถกเถียงกัน

“การให้ความอบอุ่นเป็นปัญหาใหญ่ ราษฎรส่วนใหญ่ไม่สามารถต้านทานความหนาวเย็นของหิมะประหลาดนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ การเผาฟืนและถ่านหินมากมายเช่นนั้น ก็เพียงพอให้ความอบอุ่นได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถอยู่ได้นาน”

“แก้ปัญหาเรื่องความอบอุ่นก่อน ส่วนปัญหาเรื่องอาหารนั้นแก้ไขได้ง่ายกว่า”

“ส่งผู้บำเพ็ญไปช่วยให้ความอบอุ่นแก่พวกเขา จนกว่าจะผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้”

“ให้ผู้บำเพ็ญปล่อยพลังออกมาเพื่อให้สามัญชนได้รับความอบอุ่น? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?”

“แล้วเจ้าจะให้ทำอย่างไร? เจ้าคิดวิธีอะไรออกหรือ?”

“แล้วการสูญเสียพลังของผู้บำเพ็ญจะคิดคำนวณอย่างไร? สามัญชนมีมากมายเพียงใด? ผู้บำเพ็ญมีน้อยนิดเพียงใด? ต้องใช้ผู้บำเพ็ญกี่คนเข้าร่วม จึงจะให้ความอบอุ่นแก่สามัญชนมากมายเช่นนั้นได้?”

“พวกเราทั้งหมดต้องไปด้วยหรือ?”

“ไม่ฝึกตนแล้ว ไม่ดูแลราชกิจแล้วหรือ?”

“ปกป้องราษฎรไว้ได้ ราชวงศ์เซียนต้าโจวถึงจะมีอนาคต”

“ฮึ”

“…”

ขุนนางต่างพูดคุยกันอย่างเผ็ดร้อน แสดงความคิดเห็นสลับกันไปมา

บางคนเห็นว่าผู้บำเพ็ญควรลงไปยังดินแดนของสามัญชน ร่วมมือกันช่วยเหลือประชาชนที่ทนทุกข์จากความหนาวเย็น

แต่บางคนก็เห็นว่าผู้บำเพ็ญไม่ควรลดตัวลงไป คนธรรมดาตายก็ปล่อยให้ตายไป ไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเรา อย่างไรเสียคนธรรมดาก็มีมากมาย ตายไม่หมดหรอก

“ผู้บำเพ็ญล้วนมาจากประชาชน ราชวงศ์เซียนต้าโจวจะเจริญรุ่งเรืองได้ ย่อมไม่อาจปล่อยให้ภัยหิมะนี้ทำลายประชาชน!” เสียงของรัชทายาทจีปออิงดังก้องกังวาน กลบเสียงถกเถียงของเหล่าขุนนาง เขาไม่ได้หันหลังกลับ แต่ทุกคนล้วนได้ยินความโกรธในน้ำเสียงของเขา

“ผู้บำเพ็ญมาจากสามัญชน มาจากผู้คนธรรมดา แล้วกลับไปรับใช้ประชาชน ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม” จ้าวอู่เจียงกวาดตามองขุนนางหลายคนอย่างเย็นชา แล้วแสดงความคิดเห็นของตน

จีทังนั่งบนบัลลังก์มังกร มองบุตรชายคนโตของตนและจ้าวอู่เจียงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งที่สองที่ทั้งสองร่วมใจกันนับตั้งแต่จ้าวอู่เจียงได้เป็น ‘อิ้นอ๋อง’

ครั้งแรกคือการต่อต้านร่างอมตะที่ดวงอาทิตย์สว่างจ้ากลืนกินดวงจันทร์มืด

เสนาบดีกรมคลังก้าวออกมาจากแถว “องค์ชายทั้งสองรู้หรือไม่ว่า อัตราส่วนระหว่างผู้บำเพ็ญที่ขึ้นทะเบียนกับประชาชนที่ขึ้นทะเบียนของราชวงศ์เซียนต้าโจวเป็นเท่าใด?”

“อัตราส่วนนี้ไม่ได้คำนวณโดยข้า แต่ข้ารู้ว่าประมาณห้าสิบต่อหนึ่ง”

“หมายความว่าอย่างไร?”

“หมายความว่าในประชาชนห้าสิบคนจะมีผู้บำเพ็ญเพียงหนึ่งคน”