บทที่ 1276 ฤดูหนาวแห่งความวุ่นวาย

บทที่ 1276 ฤดูหนาวแห่งความวุ่นวาย

หิมะในฤดูหนาวครั้งนี้จะผ่านพ้นไปจริงหรือ?

คำถามนี้ จ้าวอู่เจียงได้ครุ่นคิดไม่นานหลังจากที่หิมะอันน่าพิศวงเริ่มโปรยปรายลงมา

คำตอบที่ได้รับนั้น ช่างเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หิมะในฤดูหนาวจะไม่ผ่านพ้นไป

อย่างน้อย เขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นมันผ่านพ้นไปแล้ว

การเดินทางไปยังมณฑลอู๋ถง ทำให้เขาได้รู้เรื่องราวมากมาย

อย่างเช่น ภัยพิบัติที่กล่าวขานกันอาจจะตื่นขึ้นมาแล้ว

หิมะในฤดูหนาวครั้งนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นส่วนหนึ่งของภัยพิบัติ เป็นการเปลี่ยนแปลงของฟ้า เป็นลางบอกเหตุก่อนที่ภัยพิบัติจะมาถึง

และอีกอย่างหนึ่ง เส้นทางสู่ขั้นสูงสุดของเขา ได้ขาดไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เพราะกระดูกขั้นสูงสุดในร่างของเยว่ปู้ฝาน เขาคาดว่าคงยากที่จะได้มาครอบครอง

หลี่เว่ยยาง หวังอ่าย และพวกทรยศคงมองทะลุเส้นทางสู่ขั้นสูงสุดของเขาแล้ว พวกมันจะไม่มีทางปล่อยให้เขาได้กระดูกขั้นสูงสุดในร่างของเยว่ปู้ฝานอย่างแน่นอน

เวลาที่เหลืออยู่ของเขา มีเพียงการพยายามฝึกฝน พยายามเพิ่มพูนวรยุทธ์ ให้ได้ก้าวข้ามไปสู่ขั้นจักรพรรดิ และไปถึงขั้นสูงสุดให้เร็วที่สุด

เขาได้เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว เพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงที่เขาสามารถคาดการณ์ได้

เรื่องวันนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ดังนั้นเขาจึงสามารถเสนอวิธีแก้ปัญหาชั่วคราวได้อย่างรวดเร็ว

การให้ราษฎรไปหลบภัยหิมะที่สำนักต่าง ๆ ในอาณาเขตราชวงศ์เซียนต้าโจว เป็นผลจากการที่เขาคิดอย่างรอบคอบ ไม่ใช่เพียงความคิดชั่ววูบหรือการตัดสินใจแบบฉับพลัน

ประการแรก ราษฎรที่ใช้เตาอุ่นมือต้านความหนาว จะได้สัมผัสกับกลิ่นอายของหินวิเศษทั้งวันทั้งคืน ทำให้พวกเขาสามารถรับรู้พลังวิเศษของฟ้าดินได้ง่ายกว่าแต่ก่อน และมีโอกาสมากขึ้นที่จะก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญ

หากภัยหิมะนี้ทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อพวกเขาไปลี้ภัยยังสำนักต่าง ๆ สำนักเหล่านั้นก็จะไม่รังเกียจพวกเขามากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น เหมือนกับท่าทีแข็งกร้าวของเขาก่อนหน้านี้ สำนักที่อยู่ในอาณาเขตราชวงศ์เซียนต้าโจว หากไม่ยอมรับราษฎร ก็ให้ออกไปจากอาณาเขตราชวงศ์เซียนต้าโจวเสีย

ในท้องพระโรง หลังจากที่ขุนนางทั้งหลายได้พิจารณาแล้ว ก็ยอมรับแผนการที่อิ้นอ๋องเสนอ นี่เป็นมาตรการชั่วคราวที่ดีที่สุดในตอนนี้

แต่การต้องควักหินวิเศษออกมา พวกเขาก็ยังอดเสียดายไม่ได้

ในขณะที่เหล่าขุนนางกำลังครุ่นคิด ขุนนางกรมพิธีการก็ก้มหน้าก้าวออกมาจากแถว เขาคุกเข่าลงกับพื้น ไม่กล้ามองรัชทายาท ไม่กล้ามองอิ้นอ๋อง และยิ่งไม่กล้ามองฝ่าบาท แต่ชูฎีกาขึ้นมา พลางกล่าวอย่างสั่นเทา

“ฝ่าบาท องค์ชายทั้งสอง

ข้ายังมีราชกิจบางอย่างที่ต้องรายงาน…”

เหล่าขุนนางต่างประหลาดใจ ตอนนี้กำลังหารือเรื่องการใช้หินวิเศษบรรเทาภัยพิบัติ ขุนนางกรมพิธีการทำไมถึงไม่รู้จักกาลเทศะเช่นนี้? ไม่น่าเป็นไปได้