บทที่ 1277 แล้วครั้งนี้ล่ะ?

บทที่ 1277 แล้วครั้งนี้ล่ะ?

“ราชวงศ์ต้าเฉียนต้องการหินวิเศษเท่าไร?” จ้าวอู่เจียงถามขุนนางกรมพิธีการ

“กราบทูลฝ่าบาท” ขุนนางกรมพิธีการคำนับ

“ช่างฝีมือระดับสมบัติของชาติหนึ่งคน ต้องจ่ายหินวิเศษชั้นเลิศถึงหลายหมื่น”

ค่อนข้างแพง แต่ก็ยังสมเหตุสมผล แล้วปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่? จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว เรื่องนี้ต้องมีความหมายลึกซึ้งแน่นอน แต่ตอนนี้เขายังสังเกตรายละเอียดเพิ่มเติมไม่ได้ จึงคาดเดาอะไรไม่ออก

“คราวนี้หินวิเศษที่ต้องใช้ก็จะยิ่งมากขึ้นไปอีก…” ขุนนางคนหนึ่งพึมพำ

“ส่งคนไปตรวจสอบก่อน ว่าช่างฝีมือระดับสมบัติของชาติทั้งสิบสามคนที่หายไปนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่” จ้าวอู่เจียงออกคำสั่งโดยตรง

“เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือการบรรเทาภัยพิบัติ พวกเราล่าช้าไปหลายวันแล้ว ถ้าช้าไปกว่านี้ ราษฎรจะตายมากขึ้นอีก”

“เหล่าขุนนางผู้เป็นกระดูกสันหลังของราชสำนัก จงควักเงิน!”

“ให้กรมคลังและกรมโยธาคำนวณเบื้องต้นว่าต้องใช้เท่าไร”

“จากนั้นตามตำแหน่ง ตามเงินเดือน ให้นำหินวิเศษออกมาบรรเทาทุกข์”

เหล่าขุนนางทำหน้าเศร้า มองหน้ากันไปมา

“กลับไปเตรียมการกันเถอะ อย่างช้าเที่ยงวัน ข้าต้องเห็นหินวิเศษของพวกเจ้า” จีทังตบโต๊ะ ตัดสินเรื่องนี้

“สอบถามเรื่องช่างฝีมือสิบสามท่านแห่งต้าเฉียน และเรื่องการบรรเทาภัยพิบัติ ให้ดำเนินการไปพร้อมกัน”

“เลิกประชุม!”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!” เหล่าขุนนางพร้อมใจกันร้องตอบ หลายคนมีสีหน้าขมขื่น พวกเขาเคยชินกับการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย แต่ทันใดต้องนำหินวิเศษออกมามากมายเช่นนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกทรมานอย่างยิ่ง

ประชาชนในสิบสามมณฑลมีจำนวนมากมายเหลือเกิน หากให้ขุนนางและคลังหลวงออกหินวิเศษทั้งหมดชั่วคราว เมื่อแบ่งเฉลี่ยให้ขุนนางแต่ละคน ก็เปรียบเสมือนภูเขาลูกมหึมา

นี่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น ใครจะรู้ว่าหลังจากพระราชโองการถูกประกาศออกไป สำนักและพรรคต่าง ๆ ในอาณาเขตราชวงศ์เซียนต้าโจวจะระดมทุนได้มากน้อยเพียงใด บางทีอาจต้องหันกลับมาให้พวกเขาควักเงินเพิ่มอีก ซึ่งคงจะเอาชีวิตพวกเขาไปเลย

จีทังรีบจากไปอย่างเร่งรีบ เมื่อออกจากท้องพระโรงแล้วก็เดินเร็ว ๆ ไปยังทิศทางของอารามอู๋เหวย

เขาต้องการพบจางซวีคุน บางทีจางซวีคุนอาจรู้เรื่องมากกว่า

การเข้าเฝ้าเช้านี้ สร้างความกดดันให้เขาอย่างมาก ราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ในเหตุการณ์ใหญ่นี้ แม้แต่เขาผู้บำเพ็ญที่แตะระดับสูงสุดก็ยากจะรอดพ้น ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น ๆ เลย

จ้าวอู่เจียงเอามือสอดเข้าในแขนเสื้อเพื่อให้ตัวเองอุ่นขึ้น เขาหมุนตัวเดินจากไป แต่กลับถูกรัชทายาทจีปออิงเรียกไว้

“ปอฉาง” จีปออิงเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเขาซับซ้อน เขาตบไหล่น้องชายของตนเอง แล้วกล่าวอย่างรู้สึกตื้นตัน

“เจ้าโตแล้ว สามารถคิดแผนการเหล่านี้ได้ พี่ชายรู้สึกปลื้มใจยิ่งนัก”