บทที่ 1299 ฉากเลือดสาดกระเด็น

บทที่ 1299 ฉากเลือดสาดกระเด็น

ราชวงศ์เซียนต้าโจว

อวิ๋นโจว… เขตปกครองไป๋ฝูู เมืองต้าไป่ หมู่บ้านเสาเย่า

นี่เป็นหมู่บ้านที่เจ็ดที่จ้าวอู่เจียงเดินทางมาถึง

ยกเว้นหมู่บ้านตงหนิวที่แรกเริ่ม และหมู่บ้านซีหนิวที่เป็นหมู่บ้านที่สอง หมู่บ้านที่สามถึงหมู่บ้านที่หกที่เขาเดินทางไปเยี่ยมชมอย่างต่อเนื่อง ล้วนไม่พบผู้รอดชีวิตเลย!

ภายใต้หิมะอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ อย่างน้อยก็มีสี่หมู่บ้านที่ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแล้ว

จิตใจของจ้าวอู่เจียงยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของเขายิ่งสงบนิ่งขึ้น และแววตาของเขาก็ยิ่งลึกล้ำมากขึ้น

เขาเหมือนภูเขาไฟที่สงบนิ่ง วิชากำลังภายในของเขาวิ่งวุ่นอยู่ภายในร่างกายมานานแล้ว คลื่นซัดสาดไม่หยุด ราวกับต้องการระบายบางสิ่งบางอย่างออกมา

ในหมู่บ้านเสาเย่า เขายังคงไม่พบลมหายใจของผู้มีชีวิต

ไม่ใช่ชาวบ้านทุกคนจะโชคดีเหมือนชาวบ้านหมู่บ้านตงหนิว ที่สามารถผ่านพ้นสิบกว่าวันภายใต้สภาพพายุหิมะและไม่มีเสบียงช่วยเหลือมาถึง

เขาและหลินอวี้ค้นหาไปทั่วหมู่บ้าน จนพบกระท่อมหลังเล็กที่ประตูบ้านเปิดแง้มเล็กน้อย

เขารีบเข้าไปข้างหน้าทันที ยกมือโบกเบา ๆ ลมพัดประตูบ้านขึ้น สะบัดหิมะที่ทับถมอยู่ให้ร่วงหล่น

ภายในกระท่อมไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

จ้าวอู่เจียงมาถึงหน้าประตูห้อง เห็นรองเท้าผ้าสวมอยู่บนเท้าสีคล้ำเขียว

เจ้าของเท้าเป็นชายวัยกลางคนที่ดูมีท่าทางซื่อ ๆ

ชายคนนั้นสวมเสื้อบาง ๆ มือทั้งสองแดงคล้ำปนเขียว ถูกความหนาวจนมีน้ำค้างแข็งเต็มมือ

ชายคนนั้นตายไปนานแล้ว หิมะในฤดูหนาวหนาวจัด ร่างกายจึงยังไม่เน่าเปื่อย

จ้าวอู่เจียงมองตามสายตาที่เบิกกว้างด้วยความไม่ยอมรับความตายของชายคนนั้น

บนเตียงเล็กในห้อง มีหญิงคนหนึ่งขดตัวอยู่ในห่มผ้าห่ม

หญิงคนนั้นมีสีหน้าสงบ มีน้ำค้างแข็งบาง ๆ เต็มใบหน้า ในร่างที่ขดตัวอยู่นั้น กอดเด็กหญิงที่สวมหมวกขนสัตว์ไว้แน่น เด็กหญิงยังห่มเสื้อคลุมผู้ชายที่หลวมโพรกอีกตัวหนึ่ง

เด็กหญิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเธอหลับไปแล้ว

หลินอวี้ยืนอยู่ที่ประตูด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาอุ้มร่างแข็งทื่อของชายที่สิ้นใจไปแล้วขึ้นมาด้วยมือทั้งสอง แล้วนำชายคนนั้นไปวางบนเตียง

ครอบครัวสามคน กลับมานั่งอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

ข้างนอกลมหิมะหวีดหวิว ท้องฟ้ามืดสลัว