บทที่ 1300 พวกเขาเป็นตัวปลอม

บทที่ 1300 พวกเขาเป็นตัวปลอม

ผู้ติดตามของเจ้าเมืองเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก เหลือบมองชายชุดคลุมสีเทาที่ถือดาบด้วยสีหน้าดุดันราวกับยมทูต เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ในขณะเดียวกัน เขายิ่งหวาดกลัวชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำที่ยืนอยู่ที่ประตูกระท่อมด้วยท่าทีเยือกเย็น

ผู้ที่สามารถได้รับการเรียกขานว่าคุณชายจากผู้แข็งแกร่งระดับนี้ ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำผู้นี้ต้องมีฐานะไม่ธรรมดาแน่

ดูเหมือนว่าหากต้องการสังหาร จำเป็นต้องหาผู้แข็งแกร่งที่เหนือกว่านี้

โชคดีที่เรื่องวันนี้ไม่มีใครสามารถสร้างคลื่นอะไรได้ ถึงแม้ว่านายบ่าวทั้งสองคนตรงหน้าจะมีฐานะไม่ธรรมดา แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับชะตากรรม และจะต้องพ่ายแพ้ที่นี่อย่างแน่นอน

“ท่านมีอารมณ์โกรธรุนแรงนัก ไฉนเราไม่พูดคุยกันก่อน?” ผู้ติดตามของเจ้าเมืองใช้มือข้างที่อยู่ด้านหลังทำสัญญาณมือไม่หยุด แต่บนใบหน้ากลับแสดงรอยยิ้มเสแสร้ง

หลินอวี้มองไปที่องค์ชายของตน เพื่อขอความเห็น

ผู้ติดตามของเจ้าเมืองหัวเราะเยาะ เขาตั้งใจถ่วงเวลาอยู่แล้ว บัดนี้ดูเหมือนว่านายบ่าวทั้งสองมีความตั้งใจจะพูดคุย ซึ่งตรงกับความต้องการของเขาพอดี

แต่ในชั่วขณะถัดมา แสงวาบเย็นผ่านคิ้วของเขา พลังดาบได้ฟันมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว

เขารับมืออย่างลนลาน ร่างกายราวกับถูกฟ้าผ่า เขารับการโจมตีครั้งนี้ไว้ได้ แต่เนื้อหนังภายในร่างกายเกือบจะแตกสลาย

หลินอวี้ฟันพลาด ก่อนจะสบถออกมาที่เขาไม่สามารถฟันไอ้หมาที่พูดจาวกวนนี่ลงได้ ดูเหมือนว่าเขายังไม่สามารถปรับตัวเข้ากับพลังระดับ 7 ได้อย่างสมบูรณ์

ส่วนการที่เขาเหลือบมองไปที่องค์ชายเมื่อครู่นั้น เป็นเพียงการแสดง เพื่อหลอกพวกสารเลวพวกนี้เท่านั้น

นี่ยังเป็นเพราะองค์ชายของเขาที่คอยถ่ายทอดความรู้ให้เขาอยู่เสมอ สอนเรื่องกลอุบายทั้งลับและเปิดเผยกลยุทธ์ เล่ห์เหลี่ยมต่าง ๆ

คนที่ชำนาญการใช้กลอุบายสอนอะไรมา ก็ใช้ได้ผลจริง ๆ เขาเกือบจะโจมตีสำเร็จแล้ว

“หยุดมันไว้!” ผู้ติดตามของเจ้าเมืองตะโกนเสียงดัง เขาไม่อาจบาดเจ็บอีกได้ เขารู้สึกถึงจิตสังหารอันมหาศาล

นักพรตที่รอดชีวิตอยู่กว่ายี่สิบคน ต่างใช้วิชาอาคมของตน ปกป้องอยู่เบื้องหน้าผู้ติดตามของเจ้าเมืองอย่างแน่นหนา

หลินอวี้ชักดาบบุกเข้าไปสังหาร ราวกับไม่มีใครอยู่ในสายตา มักจะฟันเพียงดาบเดียวก็มีหัวตกลงพื้น

ไม่นาน หมู่บ้านที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ก็ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉานไปทั่วทุกหนแห่ง

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่ที่ประตูกระท่อม มือซ้ายของเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ นั่นคือเกล็ดหิมะที่กำลังละลาย

น้ำหิมะที่ละลายค่อย ๆ รวมตัวกันในมือของเขากลายเป็นยันต์ที่ใสกระจ่างไร้ที่ติ

“พวกเจ้าสองคนช่างกล้านัก พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังล่วงเกินผู้ใด?” ผู้ติดตามของเจ้าเมืองดวงตาสั่นระริก