บทที่ 1308 การเปลี่ยนแปลงที่มองไม่เห็น

บทที่ 1308 การเปลี่ยนแปลงที่มองไม่เห็น

หลินอวี้จ้องมองฝ่ามือของตนที่เต็มไปด้วยเลือดสดอย่างตกตะลึง

เขารู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างไม่ใช่ความจริงอย่างไม่สิ้นสุด

เขาได้สังหารผู้แข็งแกร่งในระดับแปดภัยพิบัติขั้นสูงสุดในช่วงสามภัยพิบัติหรือ?

ผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ แม้แต่ในราชวงศ์เซียนต้าโจวอันกว้างใหญ่ ก็ไม่มีมากนัก แต่บัดนี้กลับมีคนหนึ่งตายในมือของเขาซึ่งเป็นเพียงนักบำเพ็ญที่เพิ่งเข้าสู่ระดับเจ็ดภัยพิบัติ

ทำไมชื่อหยางจื่อถึงไม่ต่อต้าน? เป็นเพราะไม่ต้องการหรือ?

หลินอวี้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทีหลัง เขามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง แล้วซัดฝ่ามือใส่ร่างที่แหลกเหลวแต่ยังอุ่นของชื่อหยางจื่ออีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าชื่อหยางจื่อตายสนิทแล้ว จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขารีบถอยกลับไปอยู่ข้างกายองค์ชายของตน

ในขณะนี้ ลักษณะท่าทางเชื่องช้าและความชราบางส่วนบนร่างของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย กลับกลายเป็นเหมือนเด็กที่ทำผิดพลาด ถามเสียงเบาว่า

“องค์… องค์ชาย…”

“เจ้าทำได้ดีมาก” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างสงบนิ่ง

เดิมทีเขามีความสงสัยบางอย่างที่ต้องการขุดคุ้ยจากปากของชื่อหยางจื่อ แต่หลินอวี้กลับก้าวออกมาซ้ำร้าย ลงมือสังหารชื่อหยางจื่อทันที ทำให้แผนเล็ก ๆ ของเขาต้องพังทลาย

หากเป็นเจ้านายส่วนใหญ่ ก็คงจะตำหนิหลินอวี้บ้างไม่มากก็น้อย

แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น

ประการแรก เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นนายของหลินอวี้ แต่ควรจะนับว่าเป็นเพื่อนร่วมทาง

ประการที่สอง ชื่อหยางจื่อตายไปแล้ว การไปตำหนิคนเป็นเพื่อคนตายที่เป็นศัตรูซึ่งไม่อาจเรียกคืนได้ เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ

ยิ่งไปกว่านั้น จุดเริ่มต้นของหลินอวี้คือการปกป้องความปลอดภัยของทั้งสองคน เพื่อให้แน่ใจว่าอันตรายทั้งหมดถูกกำจัด

ดังนั้นจ้าวอู่เจียงจึงชมเชยหลินอวี้อย่างจริงใจ ว่าหลินอวี้ทำเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาดที่สามารถกำจัดอันตรายไปได้

หลินอวี้ได้ยินคำชมจากท่านผู้สูงศักดิ์ของตน ก็เกาศีรษะพลางยิ้มอย่างเขินอาย

ชั่วชีวิตนี้เขาแทบไม่เคยได้รับคำชมเลย

ตอนเด็กเขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว รู้จักความร้อนเย็นของน้ำใจคน แต่ไม่รู้จักกฎเกณฑ์ของโลก

เมื่อเข้าสู่ราชสำนักเซียนต้าโจว ตอนแรกเขาระมัดระวังตัวอย่างมาก หลังจากนั้นวันเวลาก็ผ่านไปอย่างจำเจเป็นเวลาหลายปี

แต่ไม่ว่าจะผ่านวันเวลาที่จำเจไปมากแค่ไหน ก็เหมือนกับเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่งในชีวิต