ตอนที่ 1316
บทที่ 1316 กินอะไรบำรุงอย่างนั้น กินคนก็เป็นคน
October 22, 2026
บทที่ 1316 กินอะไรบำรุงอย่างนั้น กินคนก็เป็นคน
หลายลมหายใจผ่านไป หม่าขู่จึงฟื้นคืนสติ เขาก้มหน้าคารวะ
“เรื่องนี้… ข้าก็เพียงแต่บังเอิญได้ยินมาจากปากของสหายคนอื่นเท่านั้น”
“อสูรหิมะที่ตกลงมาจากฟ้าในปัจจุบันนี้ เป็นเพียงลางบอกเหตุก่อนภัยพิบัติครั้งใหญ่เท่านั้น”
“ไม่เพียงแต่ราชวงศ์เซียนต้าโจวของพวกเรา แต่ยังรวมถึงราชวงศ์ต้าเฉียนที่อยู่ติดกับราชวงศ์เซียนต้าโจว และยังรวมถึงกู่หวงเทียนที่ราชวงศ์เซียนต้าโจวตั้งอยู่…”
“ตลอดจนทั่วทั้งเก้าสวรรค์ในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์กลาง และนอกจากอาณาเขตกลางยังมีอาณาเขตใต้ อาณาเขตตะวันออก อาณาเขตตะวันตก และที่ราบเหนือ ทุกที่ล้วนมีหิมะตก”
“อาณาเขตตะวันตกได้ชื่อว่าเป็นดินแดนเพลิงสวรรค์ ตลอดหลายล้านปีที่ผ่านมาไม่เคยมีหิมะตกสักครั้ง!”
“แต่ในเดือนสิบของปีนี้ ปรากฏการณ์พายุหิมะครั้งนี้ได้กวาดไปถึงอาณาเขตตะวันตกด้วย…”
“ปรากฏการณ์ครั้งนี้จะค่อย ๆ กลืนกินพลังวิเศษของสวรรค์และพิภพ”
“ทั้งทำให้ผู้คนตายเพราะความหนาว ทำให้นักบำเพ็ญแข็งตายเพราะความหนาว”
“พลังวิเศษจะยิ่งเจือจางลง…”
“นักบำเพ็ญจะยิ่งยากที่จะดูดซับพลังวิเศษจากระหว่างสวรรค์และพิภพ”
“และวัตถุวิเศษบางอย่างที่มีพลังวิเศษบรรจุอยู่โดยธรรมชาติ เช่น หินวิเศษ ก็จะกลายเป็นสิ่งที่มีค่าอย่างยิ่ง”
“เพราะสิ่งเหล่านี้จะเป็นช่องทางการได้รับพลังวิเศษที่หายากในอนาคต…”
“คนธรรมดาย่อมต้องตาย ถึงไม่ตายในหิมะใหญ่ครั้งนี้ ก็จะตายในยุคเสื่อมของฟ้าดินที่จะมาถึง”
“ดังนั้น… ทั้งเก้าเขตจึงร่วมมือกันฉ้อโกง… หินวิเศษ”
“พูดบ้าอะไรของเจ้า!” หลินอวี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินชัดเจน โกรธจนแทบระเบิด จึงตวาดว่า
“ข้ายังไม่พูดถึงว่าข่าวลือนี้มาจากที่ไหน แต่ถึงเป็นเรื่องจริง เมื่อถึงยุคเสื่อมของฟ้าดิน พลังวิเศษเบาบาง ชาวบ้านธรรมดาก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ แล้วจะตายได้อย่างไร!”
“ยุคเสื่อมหรือวันสิ้นโลก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ภัยพิบัติเอง แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงของจิตใจมนุษย์ในยามภัยพิบัติ”
จ้าวอู่เจียงมองด้วยดวงตาลึกล้ำ
ความหมายของหม่าขู่คือ ภายใต้พลังวิเศษของฟ้าดินที่เบาบาง ผู้บำเพ็ญที่ไม่สามารถดูดซับพลังวิเศษจากฟ้าดินได้อีกต่อไป จะนำภัยมาสู่ประชาชน
ประชาชนอาจหนีพ้นภัยพิบัติจากฟ้าดิน แต่หนีไม่พ้นภัยจากผู้บำเพ็ญ
……
“นี่คือการกินคน! เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
ซือคงสวมเสื้อขนเสือที่หนา แต่ก็ยังปิดบังร่างที่ผอมแห้งของเขาไม่มิด
ขณะนี้เขาอยู่ที่เมืองหลวงของเมืองอวิ๋นโจวเมืองอวิ๋นเจี้ยน เมืองที่มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าทอดสู่เมฆา
เด็กชายตัวน้อยที่ถูกซือคงจูงอยู่ส่ายหัว ยังไม่เข้าใจว่าทำไมลุงซือคงที่ช่วยเขาจากพายุหิมะ จึงตัดสินใจไปขโมยทรัพย์สินของคนรวยบางคนในเมืองอวิ๋นเจี้ยนนี้
“ท่านพ่อเคยบอกว่า…” เด็กชายตัวน้อยเม้มปาก อืมอยู่ครู่หนึ่ง
“พวกเราเป็นคนต้องมีความเมตตา…”
“หากต้องการได้สิ่งที่ตนเองต้องการ ก็ต้อง… ต้องอดทนต่อความยากลำบาก พึ่งพาความสามารถของตนเอง… ไม่สามารถ… ไม่สามารถขโมย”