บทที่ 1317 หลังพายุหิมะ

บทที่ 1317 หลังพายุหิมะ

เสียงตะโกนและการสังหารรอบ ๆ ที่พำนักของเจ้าเมืองไป๋ฝูไม่ได้ดำเนินต่อไปนาน ภายใต้พลังวิญญาณอันมหาศาล กองทัพที่แข็งแกร่งที่ยืมมาจากมณฑลต่าง ๆ ก็ปราบปรามกองทัพของเก้าเขตได้อย่างรวดเร็ว

กองทัพทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

กองทัพของเก้าเขตไม่ได้ออกมาทั้งหมด มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้น

กองทัพที่ยืมมาครั้งนี้ก็มีเพียงส่วนน้อยเช่นกัน

แต่ทหารที่ยืมมาเป็นกองกำลังชั้นยอดจากมณฑลต่าง ๆ ส่วนกองทัพที่ถูกล้อมเป็นทหารจากเก้าเขต แม้จะไม่อ่อนแอ แต่ก็มีความแตกต่างด้านพลังมากเกินไปเมื่อเทียบกับกองกำลังชั้นยอดจากมณฑลต่าง ๆ

หลังจากกองกำลังชั้นยอดจากมณฑลต่าง ๆ ผนึกวิชาของทหารองครักษ์เก้าเขตแล้ว พวกเขาก็กดข่มอีกฝ่ายไว้ จากนั้นก็เข้าประจำการทั้งสี่ทิศของเมือง เพื่อรอคำสั่งต่อไป

“สหายของเจ้าเหล่านั้น รู้เรื่องนี้มาจากที่ใดกัน?” จ้าวอู่เจียงมีสีหน้าเรียบเฉย เขานึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง นั่นคือเกี่ยวข้องกับเรื่องช่างฝีมือระดับสมบัติแห่งชาติสิบสามคนของราชวงศ์ต้าเฉียน

และเป็นไปตามที่คาด เจ้าเมืองฉางอู้ หม่าขู่ที่นอนจมกองเลือดในฝ่ามือของเฉินเฉิงตอบว่า

“ได้ยินว่าเป็นการสืบสวนเรื่องช่างฝีมือระดับสมบัติแห่งชาติของราชวงศ์ต้าเฉียน จากการติดตามร่องรอยเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงสืบพบข่าวนี้…”

“หลังจากราชสำนักออกคำสั่งให้สืบสวนเรื่องนี้ มณฑล เขต และเมืองต่าง ๆ ก็เริ่มสืบสวน พวกข้าที่รวมตัวกันเป็นเก้าเขตสืบสวนกันอย่างถี่ถ้วน เพราะมีชาวบ้านธรรมดาอยู่มาก เหมาะแก่การซ่อนตัวของช่างฝีมือจากราชวงศ์ต้าเฉียนที่ลักลอบเข้ามา”

“ในระหว่างการสืบสวน ดูเหมือนว่ามีสหายคนหนึ่งได้ติดต่อกับช่างฝีมือคนหนึ่งโดยอ้อม และได้รับรู้ข่าวนี้”

“ตอนแรกที่ข่าวนี้แพร่ออกไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก แต่เมื่อพิจารณาร่วมกับปรากฏการณ์หิมะประหลาดนี้ และการข่มขู่ที่ขัดแย้งกันเองของราชวงศ์ต้าเฉียน รวมถึงข้อเรียกร้องให้แลกหินวิเศษ เรื่องนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง”

“หิมะตกหนัก… เป็นลางดี”

“แต่หิมะที่ตกหนักและไม่หยุดพัก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นลางร้ายแห่งภัยพิบัติใหญ่ ซึ่งยืนยันข่าวที่ได้รับมาจากช่างฝีมือ”

“และการที่ราชวงศ์ต้าเฉียนเรียกร้องหินวิเศษ ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของหินวิเศษ และยิ่งเพิ่มความน่าเชื่อถือของข่าวนั้น”

“เชื่อไว้ก่อนยังดีกว่าไม่เชื่อเลย”

“ยิ่งไปกว่านั้น องค์ชายอาจไม่ทราบ สิ่งที่ข้ากล่าวไว้ก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเก้าเขตปกครองที่มีพื้นที่สามัญมากมาย เหมาะแก่การซ่อนตัว ไม่ได้มีคำเท็จแม้แต่น้อย”

“ในขณะที่ข่าวที่ได้รับจากช่างฝีมือยากจะแยกแยะความจริงเท็จ ผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่สามัญในเก้าเขตปกครองได้สิ้นชีวิตลง คำสั่งเสียสุดท้ายของเขาคือ ภัยพิบัติกำลังมาถึง ผู้คนจะลำบาก ให้เริ่มต้น…”

“ผู้อาวุโสท่านนั้นเรียกผู้ปกครองเขตหลายคนมา ข้าบังเอิญอยู่ในกลุ่มนั้น จึงได้ยินอย่างชัดเจน”

“ผู้อาวุโสต้องการให้พวกข้าส่งข่าวไปถึงท่านเจ้าเมือง แต่ท่านเจ้าเมืองปิดตัวบำเพ็ญเพียรมานานแล้ว ยังไม่ได้ออกมา”

“เรื่องนี้จึงถูกเก็บเป็นความลับ”