บทที่ 1340 หนทางแห่งเต๋าแตกต่างแต่จุดหมายเดียวกัน

บทที่ 1340 หนทางแห่งเต๋าแตกต่างแต่จุดหมายเดียวกัน

อารามอู๋เหวย

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า

ในมือของเขาปรากฏยันต์ขึ้นมาทีละแผ่น

ยันต์เหล่านี้ล้วนเกิดจากความคิดของเขา โดยใช้ความว่างเปล่าเป็นสื่อในการวาด

มีทั้งสายฟ้า พายุหิมะ น้ำ ดอกไม้ หญ้า และตัวอักษรที่ซับซ้อน…

ยันต์ โดยทั่วไปหมายถึงการรวมกันของ ‘ยันต์’ และ ‘คาถา’

ยันต์ หมายถึงสัญลักษณ์ที่เขียนบนกระดาษคาถา ไม่ใช่ตัวอักษรแต่คล้ายตัวอักษร ไม่ใช่ภาพวาดแต่คล้ายภาพวาด

คาถา หมายถึงชื่อของเทพเจ้า เขียนด้วยอักษรลับบนยันต์หรือผ้าไหม

ดังนั้นยันต์โดยทั่วไปจึงหมายถึงสิ่งที่ใช้สื่อสารเจตจำนงของเทพเจ้า สามารถปราบปีศาจ รักษาโรค และบรรเทาภัยพิบัติได้

แต่ในความเข้าใจของจ้าวอู่เจียงวิถีแห่งยันต์นั้นไม่ได้มีเพียงเท่านี้

ยันต์ไม่จำเป็นต้องคล้ายกับตัวอักษร สามารถเสริมพลังให้กับสรรพสิ่งในโลก ใช้สรรพสิ่งในโลกเป็นคาถา

คาถาไม่จำเป็นต้องมีเทพเจ้าที่แท้จริง เช่น เมื่อตระกูลจีแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวฝึกฝนวิถีแห่งยันต์ เทพเจ้าในคาถามักจะเป็นบรรพบุรุษของตระกูลจี

จ้าวอู่เจียงมีความคิดอันกล้าหาญผุดขึ้นในสมอง

หากใช้ชื่อของเทพปีศาจเป็นคาถา ใช้สวรรค์และพิภพเป็นยันต์ เช่นนั้นยันต์แผ่นนี้จะสามารถแย่งชิงอำนาจสร้างสรรค์ของสวรรค์และพิภพ ทำให้เขาลอยขึ้นสู่เบื้องบนและก้าวเข้าสู่ขั้นสูงสุดได้หรือไม่?

แล้วปัญหาก็มาถึง

จะนำสวรรค์และพิภพมาสลักเป็นอักขระลงในกระดาษยันต์ได้อย่างไร?

แม้ว่ากระดาษยันต์จะเป็นความว่างเปล่า พื้นที่ที่ต้องการก็คือทั้งสวรรค์และพิภพ

หลังจากคาดเดาไปมากมาย ความคิดนี้นอกจากจะกล้าหาญแล้ว ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

จ้าวอู่เจียงรู้จักพอ หลังจากได้รับสมุนไพรล้ำค่าและยันต์จากถุงจักวาลครึ่งใบจากจางซวีคุนแล้ว เขาก็ลาจากไป

จางซวีคุนนั่งหน้าเศร้าอยู่บนเบาะฟางข้างเตาหลอมยา ร่างกายค่อมงอ ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงไฟที่สะท้อนออกมาจากผนังด้านในของเตาหลอมยา

แสงไฟวูบไหวในดวงตาของเขา เขานั่งนิ่งเป็นเวลานาน ในที่สุดก็แย้มยิ้มออกมา

สรรพสิ่งในโลกนี้ บางสิ่งดูเหมือนจะขัดแย้งกัน ดูเหมือนไม่สมเหตุสมผล แต่อาจซ่อนความลับลึกลับไว้ก็ได้

ในการพูดคุยเล่นหลายครั้งระหว่างเขากับจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงเคยกล่าวถึงว่าในบ้านเกิดของเขา มีการผสมผสานที่แปลกประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง

ทั้งที่สองสิ่งนี้ดูเหมือนไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย การรวมกันน่าจะดูขัดหูขัดตาเป็นพิเศษ แต่เมื่อสองสิ่งนี้รวมกันจริง ๆ ผู้คนกลับเปลี่ยนจากการหัวเราะเยาะ มาเป็นยอมรับบ้าง แล้วก็ยอมรับอย่างเต็มที่ ทั้งหมดนี้ใช้เวลาเพียงสองปีครึ่ง