บทที่ 1341 การต้อนรับวันที่สิบสามเดือนสิบสองของราชวงค์ต้าเซี่ย

บทที่ 1341 การต้อนรับวันที่สิบสามเดือนสิบสองของราชวงค์ต้าเซี่ย

จางซวีคุนพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ศิษย์ของตนเข้าใกล้จ้าวอู่เจียงจึงปิดบังเรื่องนี้มาตลอด

ทุกครั้งที่จ้าวอู่เจียงกำลังจะก้าวเข้ามาในอารามอู๋เหวย หากศิษย์ของเขาอยู่ในสำนัก เขาจะสั่งให้ศิษย์ซ่อนตัว ห้ามโผล่หน้าออกมาเด็ดขาด

ประการแรก เพราะศิษย์ของเขามีรูปโฉมงดงามน่ารัก เขากังวลว่าจ้าวอู่เจียงผู้ชอบหญิงงามจะเกิดตัณหาราคะ และจับตาดูศิษย์ของเขา

ประการที่สอง ศิษย์คนนี้มีชะตาชีวิตที่ไม่เข้ากับจ้าวอู่เจียง

พวกเขาสามารถคบหากันอย่างธรรมดา เป็นสหายร่วมทาง เป็นเพื่อน หรือแม้แต่เป็นศัตรูกันก็ยังได้

แต่สิ่งเดียวที่ห้ามเด็ดขาดคือการเป็นคู่ครองกัน!

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านอาจารย์~”

หญิงสาวลากเสียงยาวพลางเคาะเตาหลอมยาอย่างแรง อยากจะดูว่าแท้จริงแล้วนี่คือยาเม็ดอะไรกันแน่ ในความทรงจำของนาง ยาเม็ดนี้เหมือนจะถูกหลอมมาตลอด และหลอมมาหลายปีแล้ว

“เฮ้อ… ชิงหลิง เจ้าช่วยตั้งใจหน่อยเถอะ” จางซวีคุนถอนหายใจ ดูเหมือนศิษย์ของเขาจะไม่ได้ฟังเลยสักนิด

หญิงสาวที่จางซวีคุนเรียกว่าชิงหลิง มีชื่อเต็มว่าเว่ยชิงหลิง ซึ่งมีอายุเพียงแค่สิบหกปี แต่ได้ฝึกวิชาเต๋าหลายอย่างจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว วิชาเต๋าของนางด้อยกว่าศิษย์เอกแห่งสำนักศรัทธาสวรรค์ของนิกายเต๋าจางเซียวกั๋วเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“อ้อใช่ ท่านอาจารย์ พี่เซียวกั๋วตอบกลับมาแล้ว” เว่ยชิงหลิงเบ้ปาก เป่าลมเข้าไปในช่องของเตาหลอมยาไม่หยุด ราวกับต้องการจะเป่าไฟในเตาให้ดับ นางโยนกระดาษเหลืองที่ยับยู่ยี่ก้อนหนึ่งไปให้จางซวีคุน

จางซวีคุนรับกระดาษเหลืองมา ค่อย ๆ คลี่แผ่นยันต์นี้ให้เรียบ ตัวยันต์บนกระดาษค่อย ๆ กลายเป็นควันดำบางเบาภายใต้สายตาของเขา เขาอ่านข้อมูลจากนั้น

“เดือนสิบสองวันที่สิบสาม… เร็วเกินไปแล้ว” จางซวีคุนขมวดคิ้ว

“การเดินทางไปสำนักศรัทธาสวรรค์ครั้งนี้ของเจ้า เมี่ยวเจินกับพี่น้องร่วมสำนักเซียวกั๋วของเจ้าพูดอะไรบ้าง?”

จางเซียวกั๋วไม่เพียงเป็นศิษย์หัวหน้าของสำนักศรัทธาสวรรค์ในปัจจุบัน แต่ยังเป็นประมุขของสำนักศรัทธาสวรรค์และเป็นหนึ่งในบรรพาจารย์ของสำนักศรัทธาสวรรค์อีกด้วย

หนึ่งลมหายใจแปรเป็นสามความบริสุทธิ์

“ไม่ได้พูดอะไรเลยนี่ เพียงแค่บอกว่าถึงเวลาแล้ว แล้วก็ให้ข้านำคำตอบกลับมาเท่านั้นเอง” เว่ยชิงหลิงพูดอย่างเบื่อหน่าย นอนคว่ำอยู่บนเตาหลอมยา

เมื่อไม่มีอะไรทำ นางก็อยู่แต่ในศาลเต๋าทั้งวัน นางอยากออกไปเที่ยวเล่นจริง ๆ

นางคิดถึงวันเวลาที่ได้เล่นกับพี่เมี่ยวเจินในดินแดนลับที่สามารถวิ่งไปทั่ว ได้ดูไปทั่ว โลกกว้างใหญ่มีเรื่องสนุกมากมาย

“ช่วงนี้เจ้าต้องเร่งฝึกฝนให้มาก” จางซวีคุนกำมือเบา ๆ จนยันต์กลายเป็นเม็ดสีเหลืองเล็ก ๆ หายไปในฝ่ามือของเขา

“หา?” เว่ยชิงหลิงก้มหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก จิตใจเหมือนถูกปล่อยลม ล้มฟุบลงกับพื้น

ตึง!

นางล้มลงบนพื้นอย่างแรง ดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บ เริ่มกลิ้งไปมาบนพื้น

“ข้าไม่เอา ข้าไม่เอา ข้าไม่เอานะท่านอาจารย์ ข้าไม่อยากฝึกฝน ข้าไม่เอา!”

“เจ้ายังจำราชวงค์ต้าเซี่ยได้หรือไม่?” จางซวีคุนยกมือขึ้นกุมหน้าผาก