บทที่ 1349 มีเพียงความรักอันลึกซึ้งเท่านั้นที่ไม่ถูกกักขังในดินแดนชายขอบ

เจ้ารู้หรือไม่ว่า… อะไรที่ไม่มีสิ่งใดสามารถขวางกั้นได้?

เจ้ารู้หรือไม่ว่า… อะไรที่สามารถข้ามผ่านพื้นที่ได้?

เจ้ารู้หรือไม่ว่า… อะไรที่สามารถข้ามผ่านกาลเวลาได้?

ความรักอย่างไรเล่า…

ฟ้าดินอันลึกลับ จักรวาลอันกว้างใหญ่ มีเพียงความรักเท่านั้นที่เป็นนิรันดร์ ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้ สามารถข้ามผ่านพื้นที่อันไร้ขอบเขตและกาลเวลาอันไม่สิ้นสุด

ความรักของครอบครัว มิตรภาพ ความรักอันเร้าอารมณ์

ความรักอันลึกซึ้งจะไม่มีวันถูกกักขังในดินแดนชายขอบ

เมื่อความคิดถึงอันลึกซึ้งระเบิดเป็นดอกไม้ไฟในความคิดของหลินหลางไหลเป็นสายน้ำ หยดลงบนวิญญาณปีศาจในร่างของนาง

ฟ้าดินพลิกผัน หิมะขาวโพลนในยามกลางวันและแสงสีเหลืองอำพันของไฟในยามค่ำคืนถักทอเข้าด้วยกัน แล้วหายวับไปในพริบตา

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงหัวใจเต้นดังขึ้น

ไกลออกไปในราชวงศ์เซียนต้าโจว จ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงความสั่นสะเทือนที่หัวใจ เขามองเข้าไปในร่างกายของตัวเองด้วยความประหลาดใจ สำรวจวิญญาณปีศาจของตัวเอง

ดวงวิญญาณปีศาจสีม่วงแดงนี้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“หลินหลาง…” จ้าวอู่เจียงพึมพำเบา ๆ สีหน้าประหลาดใจเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน คิ้วที่เหมือนกระบี่กระดกขึ้น ปราณกระบี่พุ่งออกจากร่างโดยไม่ต้องเรียก ตัดผ่านหิมะและลม

พลังปีศาจรวมตัวในดวงตาของเขา เขาหันไปมองทางทิศใต้อย่างรวดเร็ว

ทิศใต้มีเพียงสีเดียว ทั่วฟ้าดินเต็มไปด้วยสีเทาเงิน

ตู้ม!

ในชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาระเบิดออกเหมือนก้อนหิมะ หิมะขาวกระจายไปทั่ว ในอากาศมีประกายสายฟ้าสีขาวเงินวาบไหว

……

ตึง!

กองกำลังหลักของเผ่าหมาป่าสวรรค์และเผ่าพยัคฆ์คำรามผลัดกันขึ้นสู้ คอยบั่นทอนพลังของม่านแสงสีม่วงงดงามอย่างต่อเนื่อง

ภายใต้การประสานงานที่สมบูรณ์แบบของกองกำลังหลักจากเผ่าหมาป่าสวรรค์และเผ่าพยัคฆ์คำราม เผ่าหนึ่งโจมตีม่าน อีกเผ่าหนึ่งพักฟื้น หมุนเวียนกันไปเรื่อย ๆ

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาสามารถรักษาสภาพที่เกือบสมบูรณ์ตลอดเวลา ขณะเดียวกันก็ค่อย ๆ ทำลายแนวป้องกันของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวทีละน้อย

ภายในศาลบรรพชน สมาชิกเผ่าและผู้อาวุโสที่รอดชีวิตต่างนั่งอยู่ด้วยความกังวลที่ไม่อาจสลาย รอคอยความตายที่กำลังจะมาเยือน

ความหวังเดียวของพวกเขาคือ การหวังว่าท่านพญากิเลนจะสามารถกลับมาหรือมิตรประเทศอื่น ๆ ของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวจะสังเกตเห็นความผิดปกติในที่นี้และมาช่วยเหลือ

ความคิดเห็น