บทที่ 1350 พระอาทิตย์ยามเย็นยินดีตกเพื่อพระอาทิตย์ยามเช้า

บทที่ 1350 พระอาทิตย์ยามเย็นยินดีตกเพื่อพระอาทิตย์ยามเช้า

เกล็ดหิมะใสแวววาวหมุนวนไม่หยุดในท้องฟ้าและพื้นดินสีเทาหม่น

ราวกับน้ำแข็งบางรูปหกเหลี่ยม แผ่ขยายออกเป็นกิ่งก้านสิบแปดเส้น นี่คือมือที่มันใช้สัมผัสโลก

รอบข้างเต็มไปด้วยสหายร่วมทางที่ร่วงหล่นพรูลงมา เต้นรำคู่กับสายลมหนาวที่พัดหวีดหวิว

เกล็ดหิมะร่วงหล่นสู่พื้นดิน ชีวิตของมันจะหลับใหลบนเกาะแห่งนี้ จนกระทั่งละลายไป

ตู้ม!

เสียงดังสนั่นหนึ่งครั้ง คลื่นเสียงที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกไป กลายเป็นระลอกคลื่น

เกล็ดหิมะแตกสลายกลายเป็นละอองหิมะในชั่วพริบตา ไม่อาจร่วงหล่นลงสู่โลกมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์

ตู้ม!

ละอองหิมะฟุ้งกระจายปกคลุมรอบศาลบรรพชน ม่านแสงสีม่วงที่งดงามและแฝงไว้ด้วยความชั่วร้ายนั้นไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

การโจมตีอย่างต่อเนื่องของเผ่าหมาป่าสวรรค์และเผ่าพยัคฆ์คำรามดำเนินมาแล้วเต็มหนึ่งวันหนึ่งคืน แต่ม่านแสงสีม่วงที่ปกป้องสมาชิกเผ่าจิ้งจอกชิงชิวในศาลบรรพชนยังคงเปล่งประกายงดงาม

เพียงแต่เมื่อเทียบกับตอนแรก พลังสีม่วงจางลงไปไม่น้อย และมีสีแดงแซมเข้ามา จากสีม่วงเข้มค่อยๆ กลายเป็นสีม่วงแดง

ภายในศาลบรรพชนเงียบสงัดอย่างยิ่ง ความตื่นตระหนก ความร้อนรน และอารมณ์ต่าง ๆ ที่มีแต่เดิมได้เย็นลงไปแล้วในช่วงหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา

ตอนนี้ผู้คนในศาลบรรพชนต่างมีความรู้สึกสิ้นหวังเข้าครอบงำจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ม่านแสงสีม่วงอันงดงามนี้จะคงอยู่ได้อีกนานแค่ไหน? พญากิเลนได้รับข่าวเกี่ยวกับวิกฤตของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวหรือยัง? เขาได้รีบมาช่วยหรือไม่? แล้วพันธมิตรอื่น ๆ ล่ะ?

ทำไมจึงมีเพียงเสียงโจมตีจากเผ่าหมาป่าสวรรค์และเผ่าพยัคฆ์คำรามเท่านั้น ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใดเลย?

ผู้อาวุโสเทียนหลานคุกเข่านั่งอยู่หน้าป้ายวิญญาณ ก้มหน้าสวดมนต์ ปากพึมพำไม่หยุด

หลินเสี่ยวเค่อมีสีหน้าเคร่งเครียดและกังวล ดูเหมือนมีเรื่องหนักอกมากมาย

หลินหลางดูสงบกว่าคนอื่น นางนั่งนิ่งอยู่ ดวงตาไม่ได้จับจ้องสิ่งใด ดูเหม่อลอยไปบ้าง

ตึง!

เสียงโจมตีนอกศาลบรรพชนยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ไม่มีการพักแม้แต่ชั่วขณะ

อีกหนึ่งวันผ่านไป

ครบสองวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ

ม่านแสงสีม่วงอันงดงามไม่งดงามอีกต่อไป จากสีม่วงเข้มกลายเป็นสีม่วงแดง ตอนนี้เกือบจะเป็นสีบัวช้ำเสียแล้ว