บทที่ 1385 ดินแดนทั้งหกเมือง

บทที่ 1385 ดินแดนทั้งหกเมือง

จ้าวอู่เจียงกับฮ่องเต้อวิ๋นเหวินเพิ่งก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงงานเลี้ยง เหล่าขุนนางที่รออยู่ก่อนแล้วต่างพากันคำนับทันที

“ถวายบังคม ฝ่าบาท”

“คารวะ องค์อิ้นอ๋อง”

บรรดาขุนนางในราชสำนักต้าเฉียน ไม่ว่าจะหนุ่มแน่นหรือชราภาพล้วนแสดงมารยาทอย่างครบถ้วน ไม่มีใครแสดงสีหน้าไม่พอใจ และในแววตามีเพียงการมองอย่างอ่อนโยนเท่านั้น

หากไม่ใช่เพราะเดาได้ว่านี่คงเป็นภาพที่เกิดขึ้นจากการกำชับของฮ่องเต้อวิ๋นเหวินไว้ก่อนหน้านี้ จ้าวอู่เจียงคงต้องถอนหายใจ เพราะว่าบรรยากาศระหว่างขุนนางของต้าโจวนั้นด้อยกว่าต้าเฉียนมากนัก

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและคำทักทาย ฮ่องเต้อวิ๋นเหวินจับมือจ้าวอู่เจียงไว้ตลอดราวกับจูงบุตรของตน ก่อนจะเดินตรงไปยังที่นั่งหลักและสั่งให้เขานั่งในตำแหน่งที่ใกล้ที่สุดถัดจากพระองค์

“ท่านพ่อ ท่านพี่จี”

องค์ชายหลายคนลุกขึ้นประสานมือคำนับจ้าวอู่เจียงโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ที่แขกจากต้าโจวผู้นี้ที่นั่งในตำแหน่งแรกถัดจากที่นั่งหลักของฮ่องเต้

องค์หญิงสามที่งดงามทั้งสามก็คำนับทั้งคู่ด้วยดวงตาเป็นประกายเช่นกัน พวกนางคอยมองสำรวจแขกที่อยู่ข้างท่านพ่อไม่หยุด

ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงงานเลี้ยงจนถึงบัดนี้ จ้าวอู่เจียงไม่ได้เผชิญกับความยากลำบากใด ๆ ทั้งยังไม่รู้สึกถึงความเป็นศัตรูหรือความไม่พอใจแม้แต่น้อยจากที่ใด สิ่งนี้ทำให้เขาอดมองฮ่องเต้อวิ๋นเหวินอย่างลึกซึ้งไม่ได้

การรวมศูนย์อำนาจของจักรพรรดิในระดับสูงนั้น ไม่ว่าฮ่องเต้ตรัสอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น ขุนนางเบื้องล่างไม่มีการคัดค้านแม้แต่น้อย จึงสามารถสร้างสถานการณ์เช่นนี้ได้

ในขณะเดียวกัน นี่ก็แสดงให้เห็นว่าเรื่องที่ฮ่องเต้อวิ๋นเหวินแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนต้องการหารือกับเขาในฐานะตัวแทนของต้าโจวนั้น ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กอย่างแน่นอน และมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อต้าเฉียน

“บรรเลงดนตรีและเริ่มการเต้นรำได้” ฮ่องเต้อวิ๋นเหวินประทับนั่งบนที่ประทับหลัก ความสง่างามแห่งจักรพรรดิพลันปรากฏขึ้นในพริบตา

เมื่อเสียงเครื่องดนตรีบรรเลงดังขึ้นทันทีที่ได้รับคำสั่ง ทันใดนั้นนางรำแปดคนสวมผ้าบางเบาราวกับหงส์อันงดงามที่ตกลงมาสู่โลกมนุษย์ และเริ่มเต้นรำอย่างสง่างาม

บรรยากาศในงานเลี้ยงคึกคักขึ้นในทันที ทุกคนเริ่มชูถ้วยดื่มอย่างสนุกสนาน

ฮ่องเต้อวิ๋นเหวินไม่ได้เข้าเรื่องปรึกษาเรื่องสำคัญโดยตรง แต่กลับคีบอาหารให้จ้าวอู่เจียงไม่หยุด พลางแนะนำอาหารเลิศรสของต้าเฉียนอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งถามความคิดเห็นของจ้าวอู่เจียงเกี่ยวกับสตรีของต้าเฉียนและเรื่องเล็กน้อยอื่น ๆ

เมื่อดื่มสุราไปสามรอบและชิมอาหารห้ารส แขกทั้งหลายต่างก็เพลิดเพลินไปกับบรรยากาศ

ฮ่องเต้อวิ๋นเหวินชูถ้วยไปทางจ้าวอู่เจียงอีกครั้ง

“หลานรัก เจ้าได้ลิ้มรสความแตกต่างระหว่างสุราของชาวต้าเฉียนกับสุราของชาวต้าโจวหรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงยกถ้วยด้วยสองมือและดื่มลงไปหนึ่งอึก จนสัมผัสได้กับสุราที่มีกลิ่นคาวและรสแรงจนแสบร้อนลำคอ

จะว่าไปแล้ว นี่ไม่ใช่ถ้วยสุรา แต่เป็นถ้วยเลือดที่ผสมกับสุราเพียงเล็กน้อย