บทที่ 1470 บางสิ่งที่มิอาจทำสำเร็จได้

“จางซวีคุน!!!”

จ้าวอู่เจียงจ้องมองนักพรตเฒ่าตรงหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว พลังมหาศาลในร่างกายแผ่ซ่านออกมาไม่หยุด เขาพยายามจะทำลายยันต์ที่ล้อมรอบจวนของอิ้นอ๋อง

เส้นผมของจางซวีคุนยุ่งเหยิง ใบหน้าชราดูหม่นหมองราวกับถูกเคลือบด้วยฝุ่นปูน ยันต์มากมายบินว่อนออกมาจากแขนเสื้อของนักพรตเฒ่าอย่างไม่หยุดหย่อน กักขังจ้าวอู่เจียงไว้ภายในจวนอิ้นอ๋อง

เขาได้ยินเสียงคำรามด้วยความโกรธของจ้าวอู่เจียงจึงส่ายหน้าพลางยิ้ม

“ขออภัยด้วย

มิใช่ว่าข้าต้องการกักขังเจ้าไว้ที่นี่

เพียงแต่…

บางที…

ผู้คนในใต้หล้านี้ไม่ควรได้รับการช่วยเหลือจากเจ้า…”

แม้จ้าวอู่เจียงจะยังไม่ถึงขั้นจอมจักรพรรดิ แต่พลังของเขาในตอนนี้นั้นก็สามารถเทียบชั้นจอมจักรพรรดิได้แล้ว

ทว่าบัดนี้เมื่อเผชิญหน้ากับจางซวีคุนที่ก็ยังไม่ถึงขั้นจอมจักรพรรดิเช่นกัน จ้าวอู่เจียงกลับทำอะไรไม่ได้ เขาไม่สามารถทำลายยันต์มากมายเหล่านี้ได้เลย

“เจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสิน!” ประกายอสนีบาตวาบบนฝ่ามือของจ้าวอู่เจียง เขาหวังจะใช้กระแสพลังอสนีทำลายการกักขังเหล่านี้ แต่มันกลับถูกยันต์กลืนกินในพริบตา

จ้าวอู่เจียงลองเรียกใช้วิชากลืนนภาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นแล้ววิชาที่เคยไร้พ่ายมาก่อน ยามนี้กลับไม่อาจสั่นคลอนยันต์เหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

“จางซวีคุน”

นักพรตเฒ่าค่อย ๆ วางแขนที่ซีดเซียวไร้เลือดฝาดลง ไม่มียันต์บินออกมาจากแขนเสื้ออีกต่อไป เขาถอนหายใจพลางเอ่ยว่า

“เรื่องนี้มิใช่ข้าเป็นผู้ตัดสินใจ ผู้ที่ต้องการกักขังเจ้าไว้มิใช่ข้า แต่เป็นตัวเจ้าเองเมื่อหลายหมื่นปีก่อน”

จ้าวอู่เจียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยหลังไปสองก้าวราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“เหตุใดกัน?”

จางซวีคุนส่ายหน้า

“บางที… นี่อาจเป็นวิธีที่ตัวเจ้าในอดีตกำลังขอความช่วยเหลือจากตัวเจ้าในปัจจุบัน… มีบางสิ่งที่ไม่ควรทำ…”

————

“ข้าต้องการเข้าชิงตำแหน่ง!”

กระแสพลังของจูกัดเสี่ยวไป๋แหลมคมและรุนแรง เขากำคอเสื้อของจูกัดชื่อพี่ชายร่วมตระกูลไว้แน่น

“เสี่ยวไป๋ เจ้าไม่มีคุณสมบัติในการช่วงชิงตำแหน่งหัวหน้าตระกูลอีกแล้ว เหตุใดจึงยังฝืนเข้าร่วมการประลองอีกเล่า?”

จูกัดชื่อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่มีทีท่าโกรธเคืองการกระทำของจูกัดเสี่ยวไป๋แต่อย่างใด

“ปล่อยมือเถิด เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยคิดจะช่วงชิงมัน ในยามนี้เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์นั้นแล้ว

หากจะโทษก็จงโทษความเกียจคร้าน แลความผิดพลาดที่เจ้าเคยก่อไว้เถิด”

ความคิดเห็น