ตอนที่ 1470
บทที่ 1471 ความทรงจำในอดีตดั่งสายลม แลกชีวิตด้วยชีวิต
October 22, 2026
บทที่ 1471 ความทรงจำในอดีตดั่งสายลม แลกชีวิตด้วยชีวิต
“เสี่ยวไป๋?”
“จูกัดเสี่ยวไป๋?”
“จูกัดจือโม่!”
“ตายจริง! เสี่ยวไป๋!”
แสงอาทิตย์ยามบ่ายลอดส่องผ่านใบไม้ แตกกระจายเป็นลวดลายกระจัดกระจายบนพื้น
เด็กหญิงในชุดสีเขียวลายบุปผา มัดผมหางม้า วิ่งวนไปมารอบเก้าอี้นอน พลางร้องเรียกชื่อเด็กชายที่นอนอยู่บนเก้าอี้ไม่หยุด
เด็กชายดูจะรำคาญอยู่บ้าง เขาพลิกตัวคว่ำหน้าลงบนเก้าอี้นอน ใช้มือน้อย ๆ ปิดหูของตนแน่น
“ท่านพี่เสี่ยวไป๋ เล่าข้าให้ฟังหน่อยสิ ในยามที่ท่านพี่ออกไปเที่ยวข้างนอก ท่านพบเจอเรื่องสนุก ๆ อะไรบ้าง หรือได้กินของอร่อย ๆ อะไรมาหรือไม่?” เด็กหญิงเขย่าตัวเด็กชาย
“มีเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะแยะมากมายเหลือเกิน ข้าจะจำได้อย่างไร?”
“ถ้า… ถ้าเช่นนั้นท่านก็เลือกเล่าเรื่องที่ท่านจำได้เป็นอย่างดีสิ”
“ข้าไม่เล่า!”
เด็กชายปิดหูแน่น
“เดี๋ยวเจ้าจะรู้เอง ในยามที่เจ้าได้ออกไป โลกใบนี้ก็มีเพียงเท่านี้ ไม่มีอะไรสนุกหรอก และก็ไม่มีอะไรอร่อยเลยสักอย่าง”
“บอกข้ามาสิ” เด็กหญิงเอามือเล็ก ๆ จั๊กจี้รักแร้ของเด็กชายอย่างแรง
เด็กชายบิดไปมา แม้จะรู้สึกโกรธ แต่ก็ทนความจั๊กจี้ไม่ไหวจนหัวเราะออกมา
ทั้งหัวเราะทั้งโกรธ ทั้งโกรธทั้งหัวเราะ
“โอ๊ย จูกัดเสี่ยวฮวา เจ้าแกล้งข้า ข้าเกลียดเจ้า!”
เด็กชายกลิ้งไปมากับพื้น จนเปรอะฝุ่นไปทั้งตัว จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งหนี
เด็กหญิงวิ่งตามหลังเขา ไล่ตามจั๊กจี้และทะเลาะกันไปตลอดทาง
สายลมแห่งกาลเวลาพัดผ่านมุมกำแพง โชยพัดมาปะทะร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนพิงกำแพงอยู่
ชายหนุ่มคาบไม้เล็ก ๆ ท่อนหนึ่ง สีหน้าเย็นชา มือหมุนลูกเต๋าชุบทองสองลูกไปมาไม่หยุด
ส่วนหญิงสาวนั้นใบหน้าเผยให้เห็นถึงความห่วงใย
“เหตุใดท่านต้องไปดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ของดินแดนเทียนเป่า แทนที่จะอยู่ในตระกูลดี ๆ ด้วยเล่า?”
ชายหนุ่มชายตามองหญิงสาว
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าจะทำอะไรก็ไปทำเถิด”
“ข้าได้ยินพวกเขาพูดว่า ก่อนหน้านี้ท่านไปหาเรื่องคุณชายผู้หนึ่งจากสำนักเมตตาธรรมเข้า?” หญิงสาวถามต่อ
“หรือว่าที่ผู้อาวุโสในตระกูลเนรเทศท่านไปดินแดนเทียนเป่า ก็เพื่อจะกักขังท่านไว้ในสถานที่ปิดวาระที่หอหมื่นสมบัติวัตถุเพื่อไม่ให้ท่านได้ก่อเรื่องอีก?”
“ข้าจะไปขอร้องแทนท่านเอง!”
“ข้าบอกแล้วว่าไม่เกี่ยวกับเจ้า!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้ม
“จูกัดชิงชิง นี่เป็นเรื่องของข้าเอง! ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าไปขอร้องแทนข้า!”