บทที่ 1622 เลือนราง

บทที่ 1622 เลือนราง

จ้าวอู่เจียงขยี้นิ้วมือ ความคิดพลุ่งพล่าน บางทีความจริงที่หลินปู้ป้ายสามารถเข้าถึงได้ในตอนนี้ คงเป็นเพียงเท่านี้

‘ผู้บำเพ็ญโบราณถูกกดขี่’

แต่เขารู้สึกว่า เบื้องหลังยังซ่อนความจริงที่แท้จริงอยู่

ความจริงนี้อาจมีคนไม่กี่คนที่สามารถไขข้อข้องใจนี้ได้ แม้แต่อวี้มู่หว่านและคนอื่น ๆ ก็ไม่สามารถตอบได้

อาจจะต้องผ่านบุคคลสำคัญบางคนถึงจะเข้าใจความจริงที่ซ่อนอยู่

ดูเหมือนว่าไม่ว่าเมื่อไหร่ การตัดขาดและปิดกั้นข้อมูลจากเบื้องบนสู่เบื้องล่างเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“พี่จ้าว พวกเราต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญโบราณเหมือนกัน วันนี้ผมเกือบจะก่อความผิดมหันต์ ผมขอกล่าวคำขอโทษอย่างจริงใจ” หลินปู้ป้ายรู้สึกว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว เขาประนมมือกล่าวว่า

“ขอโทษด้วยพี่จ้าว ที่ผมมาหาคุณก็เพราะความจำเป็นที่ต้องพึ่งพาผู้อื่น หวังว่าคุณจะไม่ถือสา

ขอบคุณที่คุณมีน้ำใจกว้างขวางให้อภัยผม

ผมจะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้”

“อืม” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า

“นายเป็นคนมีมารยาทมาก ฉันขอถามคำถามสุดท้ายกับนายสักข้อ”

เมื่อหลินปู้ป้ายเห็นว่าจ้าวเจียงมีท่าทีจะปล่อยเขาไป เขารู้สึกดีใจในใจ จึงประนมมือกล่าวว่า

“พี่จ้าว ถามมาได้เลย อย่างที่ผมเคยบอกไปแล้วว่า ผมจะพูดทุกอย่างที่รู้ และจะไม่โกหกแม้แต่คำเดียว”

“นาย… เคยทำร้ายคนบริสุทธิ์หรือเปล่า?” จ้าวอู่เจียงถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

หลินปู้ป้ายชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาวูบไหว ไม่รู้ว่าควรพูดความจริงหรือโกหกดี เขาคาดเดาไม่ออกว่าชายตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจเล่าความจริงเพื่อเสี่ยงดวง ถึงอย่างไรจ้าวเจียงก็เป็นนักล่าเงินรางวัลที่เปื้อนเลือดมาเหมือนกัน คงไม่ใช่พวกที่รังเกียจความชั่วร้ายหรอก การถามครั้งนี้ น่าจะเป็นการทดสอบว่าเขาพูดจริงหรือเท็จ และเรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้เชื่อถือได้หรือไม่

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาถอนหายใจก่อนราวกับจนปัญญา แล้วพูดว่า

“เฮ้อ ผมไม่ปิดบังพี่จ้าวหรอก เพื่อที่จะมีข้าวกิน ผมรับงานให้ตระกูลอวี้ จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งที่ดีและไม่ดี หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทำร้ายคนบริสุทธิ์บ้าง

จิตใจผมทรมานอยู่บ่อยครั้ง สับสนไม่รู้จะไปทางไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถูกกระแสยุคสมัยพัดพา ผมคงเป็นคนที่ไม่อาจควบคุมชะตาชีวิตตัวเองได้”

“ดีละ” จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอีกครั้ง

“เรื่องวันนี้ แค่นี้ก็พอ”