บทที่ 1628 โลกประหลาดและคนประหลาด

บทที่ 1628 โลกประหลาดและคนประหลาด

หลิวเหม่ยเอ๋อร์ได้เสียชีวิตไปแล้ว

เรื่องนี้จ้าวอู่เจียงรู้ดี

ตอนที่เขาเดินทางไปเมืองผีและกลับมายังดินแดนลับที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยตั้งอยู่ เขาเคยเห็นศพของครอบครัวหลิวเหม่ยเอ๋อร์ในซากปรักหักพัง

ตอนนั้นหลิวเฟิงได้ปกป้องพี่สาวหลิวเหม่ยเอ๋อร์โดยการกอดเธอไว้ใต้ร่าง ส่วนหลิวชิงชิงล้มอยู่ไม่ไกลนัก

ดังนั้นเมื่อเห็นหลิวเหม่ยเอ๋อร์ในข่าวเช้าบนจอใหญ่ จ้าวอู่เจียงถึงได้รู้สึกสับสน

‘คนที่ตายไปแล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เป็นภาพลวงตา หรือเป็นข้อผิดพลาดของโลกใบนี้?

หรือว่า… มีคนวางแผนจะจัดการเขางั้นเหรอ แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังคือใคร?’

เขานึกไม่ออกว่าจะเป็นใคร

ตอนนี้เขาก็นึกไม่ถึงว่า หลิวเหม่ยเอ๋อร์ที่มองเห็นผ่านหน้าต่างนั้นเป็นของจริง เป็นคนที่มีชีวิต

“ผมขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหม?” จ้าวอู่เจียงหันไปมองเจ้าหน้าที่วัยกลางคน

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนพยักหน้า เอามือแตะที่ประตู และประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ เขาเชิดคางขึ้นเป็นเชิงบอกให้จ้าวอู่เจียงเข้าไป

จ้าวอู่เจียงเดินเข้าไปในห้องเล็ก ฝีเท้าพลันหนักอึ้ง ตอนที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยล่มสลาย เขาพาทุกคนหนีไปด้วยไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกผิดต่อคนที่เสียชีวิตไป

แต่ต่อมาเขาก็เข้าใจทุกอย่าง หลังจากปีศาจในใจตายไป ความรู้สึกผิดก็หายไปด้วย ความหนักอึ้งในตอนนี้เป็นเพียงความเศร้าโศกที่นึกถึงการจากไปและการพลัดพรากในอดีตเท่านั้น

หลิวเหม่ยเอ๋อร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เมื่อรู้สึกว่ามีคนเข้ามาในห้อง เธอขดตัวอยู่ที่มุมห้อง กอดเข่าตัวเอง ซุกหน้า ตัวสั่นเทา บนชุดกระโปรงสีชมพูและเสื้อคลุมหนาเปื้อนคราบเลือดที่จางลงแล้ว

“หลิวเหม่ยเอ๋อร์” จ้าวอู่เจียงเดินเข้าไปใกล้อีกไม่กี่ก้าว แต่ไม่ได้เข้าไปใกล้มากเกินไป เกรงว่าจะทำให้หลิวเหม่ยเอ๋อร์ที่ยังตกใจอยู่ตกใจมากกว่าเดิม พร้อมกันนั้นเขาก็อดที่จะหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้ เพราะเขานึกถึงภาพน่าสยดสยองที่หลิวเหม่ยเอ๋อร์อาจจะเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่มีอวัยวะบนใบหน้า

นั่นคงเป็นฝันร้ายจริง ๆ

ในโลกที่แปลกประหลาดนี้ เมื่อได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของตัวเอง เสียงนั้นช่างอ่อนโยนและคุ้นเคย หลิวเหม่ยเอ๋อร์งุนงงเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่เปื้อนโคลนมีรอยน้ำตาเต็มไปหมด