บทที่ 689 แม่เฒ่าเทียนหลัน

บทที่ 689 แม่เฒ่าเทียนหลัน

ทุกคนรอคอยอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งกลุ่มสุดท้ายของศิษย์สำนักเทพอสูรและผู้แข็งแกร่งจากเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวมาถึงริมทะเลสาบตอนเหนือ

ยอดฝีมือหญิงของเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวเริ่มท่องมนต์หรือร้องเพลงบางอย่าง น้ำเสียงลื่นหูและอ่อนโยน

ทันใดนั้น บนผิวน้ำทะเลที่ระยิบระยับปรากฏแมงกะพรุนหลากสีลอยขึ้นมาในอากาศ

“นี่คือปีศาจน้ำชนิดหนึ่ง เรียกว่าไห่เยว่ มักอาศัยอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้ ใช้สำหรับการเดินทางข้ามน้ำ”

หลินหลางมองดูแมงกะพรุนที่งดงามเหล่านั้นและยิ้มด้วยความแจ่มใส

“คนในเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวหลายคนชอบไห่เยว่ มันงดงามเหมือนเป็นเทพธิดาแห่งผืนน้ำ แต่มีอายุขัยสั้นนัก”

จ้าวอู่เจียงถอนหายใจ หลินหลางอธิบายทุกอย่างให้เขาฟังด้วยความอดทน นางคงรู้ตัวตนของเขาแล้ว

เฉินชิวสุ่ยและคนอื่นๆ ขึ้นไปนั่งบนไห่เยว่ มันโยกเยกเบาๆ เหมือนเต้นระบำ และพาพวกเขาลอยไปบนผิวน้ำ

จ้าวอู่เจียงก็ขึ้นไปนั่งบนแมงกะพรุน ซึ่งชาวปีศาจจิ้งจอกชิงชิวเรียกว่าไห่เยว่ นับเป็นชื่อที่น่าฟังไม่น้อย

นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาเห็นแมงกะพรุนที่สามารถลอยอยู่ในอากาศ ครั้งแรกคือในหอคอยปีศาจ ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวระยิบระยับ

ไห่เยว่โยกเบาๆ ลมทะเลพัดผ่าน ทำให้จิตใจของจ้าวอู่เจียงค่อยๆ สงบลง

การเดินทางที่เหนื่อยล้า ในที่สุดก็ได้พบสหายเก่า

เขาคิดมาตลอดว่า คนแรกที่เขาจะได้พบหลังจากมาถึงโลกนี้ คือประมุขแห่งสุสานกระบี่หลี่ฉวนจวิน

แต่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นหลินหลาง ผู้ที่เคยเป็นขุนพลสวรรค์ของชาวเผ่าอวี้จาง

โชคชะตาช่างน่าอัศจรรย์ใจ

เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ ในทะเลสาบสีคราม จ้าวอู่เจียงเห็นเกาะหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา

เกาะนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้และพืชพันธุ์หนาแน่น

คลื่นกระแทกหน้าผา บริเวณชายฝั่งของเกาะ มีสามร่างยืนอยู่

แมงกะพรุนลอยพาผู้คนไปยังชายฝั่ง

จ้าวอู่เจียงมองเห็นร่างทั้งสามที่ออกมารอต้อนรับอย่างชัดเจน

คนหนึ่งเป็นหญิงชราที่ถือไม้เท้า สวมเสื้อผ้าสีชมพูอมฟ้าเป็นมนุษย์ไม่เต็มตัว ด้านหลังมีหางจิ้งจอกสีขาวสะอาดและหูจิ้งจอกสีชมพูขาวปรากฏบนศีรษะ