บทที่ 690 ไม่ทรยศหลินหลาง

บทที่ 690 ไม่ทรยศหลินหลาง

เกาะของเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวนั้นกว้างใหญ่ไพศาล

การจัดวางสิ่งปลูกสร้างต่างๆ เป็นแบบลำดับชั้นจากด้านนอกเข้าสู่ภายใน

ชั้นนอกสุดเป็นบริเวณที่ชนเผ่าใช้ชีวิตประจำวัน และชั้นในสุดเป็นหอบรรพบุรุษของเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิว ซึ่งใช้ในการปรึกษาหารือเรื่องสำคัญเท่านั้น

บริเวณใกล้เคียงกับหอบรรพบุรุษเป็นที่พักของเหล่าผู้อาวุโสของชาวเผ่า

ส่วนพื้นที่ที่ชนเผ่าใช้ชีวิตประจำวันนั้นเต็มไปด้วยบ้านเรือนที่มีการตกแต่งงดงาม มีทั้งศาลาและห้องโถงมากมาย สภาพแวดล้อมคล้ายกับเมืองเล็กๆ ในโลกมนุษย์ไม่มีผิด

จ้าวอู่เจียงได้รับการจัดสรรที่พักอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตัวเกาะ ที่พักของเขาอยู่ใกล้กับหน้าผา ทำให้สามารถได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งตลอดเวลา

เสียงนี้ไม่ดังมาก เนื่องจากมีกลุ่มต้นไม้เล็กๆ คั่นอยู่ริมน้ำ

เพราะขนาดเกาะที่ใหญ่โตมโหฬาร แต่ละคนในเผ่าจึงได้รับพื้นที่อยู่อาศัยที่กว้างขวาง

แม้แต่คนจากสำนักเทพอสูรเช่นจ้าวอู่เจียงก็ได้รับการจัดสรรที่พักแยกต่างหาก มีสวนเล็กๆ และห้องพักครบครัน

ผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวไม่ได้เรียกพวกเขาไปเข้าพบทันที แต่ปล่อยให้พักผ่อนชั่วคราว สงสัยคงรอให้หลินเสี่ยวเคอพาพญากิเลนกลับมาถึงก่อนนั่นเอง

จ้าวอู่เจียงต้องการพูดคุยกับหลินหลาง หลังจากสอบถามชาวเผ่าแล้วก็ทราบว่าหลินหลางถูกขังอยู่ในคุกน้ำประจำเผ่า

การเดินทางครั้งนี้ หลินหลางเดินทางไปเพื่อทำความดีลบล้างความผิด แต่ตอนนี้ พญากิเลนยังไม่กลับมา จึงยังไม่สามารถลบล้างความผิดได้

หลินหลางจึงถูกนำตัวกลับไปขังไว้ภายในคุกน้ำอีกครั้ง

จ้าวอู่เจียงรู้สึกหนักใจและสอบถามเหตุผลต่อไป

ชาวเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวที่บอกข้อมูลนี้กับเขาแสดงความโกรธแค้นออกมาทันที

“จะมีเหตุผลอะไรอีก? หลินหลางเป็นหนึ่งในเทพธิดาของเผ่าเรา แต่กลับตกหลุมรักมนุษย์ แล้วยังมอบแก่นปีศาจให้กับมนุษย์คนนั้นอีก ถือเป็นการกระทำที่ขัดต่อกฎของเผ่าเราอย่างมาก แต่ผู้อาวุโสยังเห็นใจ จึงกักขังนางไว้ในคุกน้ำ เพื่อให้ทำการสำนึกผิดและรักษาอาการบาดเจ็บไปพร้อมกัน ท่านรู้หรือไม่ว่า ตอนที่หลินหลางถูกพากลับมาที่เผ่าเราโดยเทพหมาป่า นางเกือบจะตายเชียวนะ…”

“เฮ้อ ข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมนางต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย? มนุษย์ส่วนใหญ่ไร้หัวใจและไร้ความจริงใจ…เอ้อ ข้าไม่ได้หมายถึงท่านนะ ข้าหมายถึงคนอื่นๆ แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ท่านคิดดูเถอะ บัดนี้หนึ่งปีผ่านไปแล้ว มนุษย์คนนั้นก็ยังไม่มาหาหลินหลาง ไม่ใช่ไร้หัวใจก็ตายไปแล้วหาศพไม่เจอแน่นอน”

จ้าวอู่เจียงหัวเราะเบาๆ และส่ายศีรษะ เขาขอบคุณชาวเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวผู้บอกข้อมูล แล้วเดินกลับไปยังที่พักของตน

ระหว่างทาง เขารู้สึกว่านี่ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะเผยตัวตนกับหลินหลาง