บทที่ 730 วิหารที่ไร้ผู้คน

บทที่ 730 วิหารที่ไร้ผู้คน

นี่คือการเดินทางที่ยาวไกล

จากกลางวันจนถึงกลางคืน จากกลางคืนจนถึงรุ่งเช้า

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงยามเช้า จ้าวอู่เจียงมองเห็นดวงอาทิตย์ที่ขึ้นทางทิศตะวันออก ส่องแสงสว่างไปทั่วโลก

เขาหันกลับไปมองเห็นหมอกสีเทาปกคลุมอยู่ทางด้านหลัง เขาได้ก้าวออกจากเมืองอวี้ตู่แล้ว

เหตุการณ์ในเมืองอวี้ตู่ทำให้เขารู้สึกสับสน แม้กระทั่งรู้สึกว่างเปล่าในหัวใจ

เซี่ยปี้อันที่ยึดมั่นอย่างลึกซึ้ง เมิ่งปั๋วที่เป็นมิตรแต่แปลกประหลาด ฟ่านอู๋จิ่วที่พบเจอระหว่างทาง หญิงชราและชายขอทาน ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้จ้าวอู่เจียงรู้สึกแปลกเมื่อย้อนกลับมานึกถึงอีกครั้ง

เขาหันกลับไปมองเมืองอวี้ตู่อีกครั้ง และเดินจากไป

ในวันนี้ เขาใช้การเคลื่อนย้ายด้วยค่ายอาคม ข้ามผ่านดินแดนหลิงชี มาถึงทางตอนเหนือของแผ่นดินเทียนเป่าจงในเขตแดนของอาณาจักรเทพวารีตอนใต้

เทียนเป่าจง ตั้งชื่อตามคำว่า “ของวิเศษในสวรรค์” เพื่อแสดงถึงความมั่งคั่งและความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดินนี้

เขาใช้การเคลื่อนย้ายด้วยค่ายอาคมหลายครั้งต่อเนื่อง สุดท้ายก็มาถึงเขตแดนของสำนักเต๋าแห่งหนึ่ง

สำนักเต๋าสร้างขึ้นใกล้ภูเขาและแม่น้ำ

แม่น้ำสายนี้เป็นสายน้ำสาขาของแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ มีพลังวิญญาณล้นเหลือ

ไม่คิดเลยว่าในช่วงเวลาหนึ่งปีต่อมา จ้าวอู่เจียงก็จะได้กลับมายืนที่หน้าประตูสำนักเต๋าอีกครั้ง

เมื่อมองจากระยะไกล ประตูสำนักเต๋าดูเหมือนกับสำนักเต๋าจากโลกแห่งความลับที่ตั้งอยู่ในแผ่นดินต้าเซี่ยไม่มีผิด

เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขากลับไปยังอดีต

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งสถานที่และเวลา

เขารู้สึกประหม่าและตื่นเต้น คนในสำนักเต๋าจะเป็นอย่างไรบ้างในปีที่เขาจากมา?

เซวียนหยวนจิ้งยังคงรอเขาอยู่ที่สำนักเต๋าหรือไม่?

ตู๋กูหมิงเยว่ใช้ชีวิตอย่างไรในสำนักเต๋า?

ซูฮัวอีและกู้เหนียนหยวนล่ะ?

ลูกของเขาน่าจะอายุหนึ่งขวบแล้วใช่ไหม?

ไม่ทราบว่าเดินได้หรือยัง?

ไม่ทราบว่าพูดได้หรือยัง?

จะเรียกมารดา เรียกบิดาได้แล้วหรือไม่?

จ้าวอู่เจียงสูดลมหายใจลึกๆ และล้วงมือลงในถุงเก็บของในอกเสื้อ

เขามาอย่างเร่งรีบ จึงไม่ได้นำของขวัญอะไรติดมือมาเลย