บทที่ 762 การแสดงที่ไม่อาจละสายตา

บทที่ 762 การแสดงที่ไม่อาจละสายตา

จ้าวอู่เจียงคนนี้เป็นคนที่มักจะพูดจาแบบกำกวมและตรงไปตรงมาในเวลาเดียวกัน มือไม้ของเขาก็ไม่เคยอยู่นิ่ง แม้จะดูเหมือนว่าเขากำลังล้ำเส้น แต่แท้จริงแล้วเขารู้จักควบคุมตัวเองอย่างดี

ฮวาเจี๋ยอวี่เดิมคิดว่าจ้าวอู่เจียงจะกักขังนางไว้จนกว่าภารกิจในดินแดนลับเต๋อเหลียนจะสิ้นสุดลง ซึ่งจะทำให้นางไม่สามารถสร้างความเดือดร้อนใดๆ ให้กับจ้าวอู่เจียงได้

ดังนั้น นางจึงทายาลับที่มีฤทธิ์กัดกร่อนของสำนักเทพบุปผาไว้บนร่างกายตัวเอง เพื่อให้เมื่อใดก็ตามที่จ้าวอู่เจียงดึงแส้กลับไปด้วยพลังของเขา เขาจะต้องเผชิญกับความเสียหายจากการกัดกร่อนที่รุนแรง

แต่นางไม่คาดคิดว่าจ้าวอู่เจียงจะปล่อยนางกลับไปเองโดยไม่ต้องรอให้การกัดกร่อนส่งผลอย่างเต็มที่

ถึงแม้เขาจะได้รับบาดเจ็บบ้าง แต่ด้วยพลังของเขา ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

สิ่งนี้ทำให้นางมองจ้าวอู่เจียงในแง่ที่สูงขึ้นอีกขั้น

นางคาดว่าหลังจากที่จ้าวอู่เจียงพูดจาแบบกำกวมและตรงไปตรงมาเช่นนั้น เขาอาจจะขออะไรที่เกินเลยจากนางจริงๆ ก็เป็นได้

แต่ตรงกันข้าม จ้าวอู่เจียงกลับไม่ได้ขออะไรเกินเลย นอกจากเพียงพูดคำเตือนเบาๆ เท่านั้น

การกระทำของเขาทำให้นางไม่คาดคิดและรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าควรจะตัดสินใจอย่างไรดี

สีหน้าของฮวาเจี๋ยอวี่ที่เต็มไปด้วยความสับสนถูกสังเกตเห็นโดยศิษย์หญิงคนอื่นๆ ในสำนักเทพบุปผา พวกนางอดสงสัยไม่ได้ว่า ฮวาเจี๋ยอวี่อาจจะเริ่มเปลี่ยนความเกลียดชังเป็นความรักต่อจ้าวอู่เจียงหรือไม่ ทำไมถึงดูเหมือนนางกำลังคิดถึงเขาอยู่?

แต่พวกนางไม่กล้าถาม และไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ในขณะเดียวกัน ส่วนหนึ่งของกลุ่มคนจากสำนักเติมฟ้า ซูฮัวอีมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่บนริมฝีปาก

นางเห็นฉากที่เมื่อก่อนที่ผู้คนเป็นศัตรูกันแต่กลับดูสนิทสนมกันขึ้นมาอย่างกระทันหัน ความทรงจำในอดีตก็ย้อนกลับมาในหัวของนาง

ในอดีต นางเป็นธิดาเทพประจำสำนักของตนเอง และเพื่อแก้แค้นให้กับศิษย์พี่ นางจึงไปสังหารจ้าวอู่เจียง

แต่กลับเกิดความผิดพลาด ทำให้จ้าวอู่เจียงครอบครองร่างของนาง

จากที่เคยเป็นศัตรูกัน สุดท้ายทั้งสองก็กลับมาใกล้ชิดและจับมือเดินไปด้วยกันในที่สุด

ซูฮัวอีมองตามจ้าวอู่เจียงที่กำลังจากไป

นางอยากจะตามเขาไปด้วย

แต่นางไม่สามารถทำได้ในตอนนี้