บทที่ 818 ตอบกลับไปอย่างไร้เยื่อใย

บทที่ 818 ตอบกลับไปอย่างไร้เยื่อใย

จูกัดเซี่ยวไป๋สัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่จ้องมองเขา เขาเพียงแต่ยิ้มและส่ายศีรษะตอบกลับไป

ตั้งแต่เขาเห็นผู้บำเพ็ญของสำนักเมตตาธรรมคนนั้นนอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต๋อเหลียน เขาก็พยายามบอกให้ทุกคนระวังตัวมาโดยตลอด

สำนักเมตตาธรรมบำเพ็ญเพียรในวิชาผู้ไร้อารมณ์ ทำให้ในการตัดสินใจหลายครั้ง ขาดมนุษยธรรม บางครั้งสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะผู้บำเพ็ญของสำนักนี้เป็นผู้ผลักดันด้วยซ้ำ

แต่อาจเป็นเพราะใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงด้วยความเมตตาของจางเต๋อลู่ ทำให้ไม่มีผู้ใดระมัดระวังเขาอย่างที่ควรจะเป็นมากนัก

เอาแค่แม้จะเตือน ก็ยากที่จะเตือนคนที่ไม่ต้องการจะฟัง ยิ่งไปกว่านั้น จูกัดเซี่ยวไป๋เองก็ไม่ชอบที่จะเตือนผู้ใด เขาเป็นคนที่ซับซ้อนจนตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าจะจัดตนเองอยู่ในหมวดหมู่ผู้คนประเภทใดกันแน่

เขาเพียงแต่พูดเบาๆ ว่า

“คุณธรรมและความมั่งคั่งอาจอยู่ในชื่อเดียวกันได้ แต่ยากที่จะอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน การแสวงหาความมั่งคั่งมักทำให้ขาดคุณธรรม และการยึดมั่นในคุณธรรมมักทำให้สูญเสียความมั่งคั่ง”

เขาหันหลังและกำลังจะเดินออกมา ก่อนจะหันไปมองกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลัง เช่น หลินเสี่ยวเคอและฮวาเจี๋ยอวี่ แล้วโบกมือพูดคำสุดท้ายว่า

“พวกท่าน ในขณะนี้ฟ้ากำลังจะมืดแล้ว ขอให้ระมัดระวังตัวเอง หากมีวาสนาเราคงได้พบกันอีก”

จากนั้นเขาก็กระโดดลงจากรูปปั้นมังกรเขียว และหายไปในความมืดมิดยามเย็นพร้อมกับผู้พิทักษ์ของหอสมบัติหมื่นวัตถุ

เหตุผลที่พวกเขาต้องรีบออกเดินทางนั้น เป็นเพราะเมื่อฟ้ามืดแล้วก็จะออกจากที่นี่กลางคันไม่ได้ และพวกเขาก็ไม่มีเวลาให้รอไปจนถึงตอนเช้าจริงๆ

————

“เสี่ยงจริงๆ นี่มันเสี่ยงจริงๆ” จ้าวอู่เจียงที่มีขาของหญิงสาวเรียวยาวพาดอยู่บนไหล่ของเขาหายใจหอบหนัก โชคดีที่เขามีจิตใจที่มั่นคง ไม่ได้ปล่อยให้หวังชีได้สิ่งที่ต้องการ

แต่เขาก็ตระหนักได้ทันที

เขาเป็นเพียงร่างวิญญาณ ซึ่งสิ่งที่พ่นออกมาเป็นหมอกม่วง ไม่ใช่หยาดน้ำค้างขาวขุ่นสักหน่อย

ดังนั้น เขาจึงปลดปล่อยออกไปเต็มกำลัง ทำให้หวังชีเต็มอิ่มไปด้วยความสุขสม

ทั้งสองคนเหงื่อท่วมตัว พวกเขามองตากันโดยไม่ต้องพูดอะไร

เหตุผลที่หวังชีเต็มใจตอบสนองจ้าวอู่เจียงนั้นมีหลายประการ

ประการแรก เพราะนางตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของยาสุขสุดขีด หากไม่ระบายออก มวลพลังในร่างกายของนางจะระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แม้ไม่ถึงตาย แต่ร่างกายของนางจะต้องเสียหายอย่างรุนแรง จนวิญญาณไม่สามารถอยู่ในร่างได้อีกต่อไป