บทที่ 833 ตำนานแห่งอสูรกลืนฟ้า

บทที่ 833 ตำนานแห่งอสูรกลืนฟ้า

ปากของจางเต๋อลู่เต็มไปด้วยเลือดข้นที่ไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน มือของเขาถูกกัดจนเละเทะและสามารถมองเห็นนิ้วที่บิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว เขาหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาน่าขนลุก

ดวงจันทร์สีเลือดทั้งสองบนฟากฟ้าค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ พื้นที่รอบๆ ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีแดงเลือดจางๆ ที่ดูชวนหลอนโสตประสาท

สิ่งมีชีวิตประหลาดในความมืดเหมือนถูกจางเต๋อลู่กระตุ้น พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้น คล้ายซอมบี้ในภาพยนตร์สยองขวัญ พุ่งตรงมาที่กลุ่มคนซึ่งกำลังรวมตัวกันอยู่

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” เสียงหัวเราะของจางเต๋อลู่ยิ่งฟังดูสยดสยอง เขากินมือขวาของตัวเองจนหมดแล้ว จากนั้นก็เริ่มกินมือซ้ายต่อ

ทุกคนเห็นในความมืดเบื้องหลังจางเต๋อลู่ มีบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้

เพียงแค่สองลมหายใจ ทุกคนก็ได้เห็นสิ่งที่น่ากลัว มันคือปากยักษ์ที่ใหญ่พอจะบดบังท้องฟ้าได้ ปากนั้นดำมืดดั่งห้วงเหว และขณะนี้มันกำลังกลืนกินสายตาของทุกคนเข้าไปเป็นหนึ่งเดียว

ทุกคนเริ่มสิ้นหวัง พลังวิญญาณอ่อนแรงทำให้ไม่สามารถขยับร่างกายได้ อาวุธวิเศษทั้งหลายก็ไร้ประสิทธิภาพ สิ่งมีชีวิตประหลาดที่คล้ายคลื่นซากศพเดินได้ก็กำลังใกล้เข้ามา และจางเต๋อลู่ยิ่งทำให้พวกเขาขนลุกเกรียวมากกว่าเดิม

ปากยักษ์เบื้องหลังจางเต๋อลู่กลืนเขาลงไปในคำเดียว เสียงเคี้ยวกระดูกดังมาจากความมืด

ดวงจันทร์เลือดบนท้องฟ้ายิ่งใหญ่และสว่างขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังพุ่งเข้ามาใกล้กลุ่มคนอย่างรวดเร็ว

พวกเขาค่อยๆ เห็นความจริงของดวงจันทร์เลือดบนท้องฟ้า

ที่จริงแล้วนั่นไม่ใช่ดวงจันทร์เลือด แต่มันคือดวงตาคู่หนึ่ง

ตัวประหลาดรอบๆ ก็พุ่งเข้ามาพยายามกัดกินกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้อย่างสุดความสามารถ

แม้ว่าพวกมันจะไม่แข็งแกร่งมาก แต่สิ่งที่ทำให้พวกมันน่ากลัวที่สุดก็คือพวกมันไม่รู้จักความเจ็บปวด และพวกมันเคลื่อนขบวนมาเป็นคลื่นที่ไม่มีวันสิ้นสุด ผู้คนที่ใจสั่นด้วยความกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มถูกกัดกินเนื้อหนังทีละชิ้น

บนท้องฟ้าปรากฏใบหน้าที่ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน ดวงตาสองดวงราวกับดวงจันทร์สีเลือด ปากที่ใหญ่พอจะกลืนกินฟ้าดินเข้าไปหมดสิ้นปรากฏขึ้นอย่างน่าสยดสยอง

“อสูรกลืนฟ้า…” หลู่จงพูดด้วยเสียงสั่นเครือ นางเคยอ่านบันทึกเกี่ยวกับอสูรกลืนฟ้าในตำราโบราณมาก่อน

อสูรกลืนฟ้าไม่มีร่างกายของตัวเองเพราะมันโลภมากเกินไป กินทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงตัวเอง ทำให้มันเหลือเพียงแค่หัวและปากเท่านั้น

ความวุ่นวายก่อนหน้านี้ทำให้จ้าวอู่เจียงและกลุ่มยอดฝีมือคนอื่นๆ ขยับตัวเข้ามารวมกลุ่มกันอย่างไม่ต้องเอ่ยคำ เมื่อเขาได้ยินเสียงของหลู่จง ดวงตาของเขายิ่งลึกซึ้งขึ้น