บทที่ 834 อะไรคือการกลืนฟ้าดิน

บทที่ 834 อะไรคือการกลืนฟ้าดิน

อสูรกลืนฟ้าคำรามเสียงดังสนั่น

ลมเย็นยะเยือกพัดกระหน่ำทั่วทั้งฟ้าดิน บนฟากฟ้าปรากฏเป็นวังวนขนาดใหญ่ ดูเหมือนต้องการจะกลืนกินผู้คนทุกคนอย่างไร้ซาก แรงดูดมหาศาลดึงดูดทุกคนให้เข้าไป

ผู้คนถูกห้อมล้อมด้วยสิ่งมีชีวิตประหลาดและถูกกัดกินอย่างโหดเหี้ยม ขณะเดียวกันก็ต้องเผชิญกับแรงดูดอันมหาศาล ทุกคนพยายามระเบิดพลังปราณเพื่อหลบหนี แต่ยิ่งใช้พลังปราณมากเท่าไร พลังของพวกเขากลับยิ่งอ่อนแอลงเรื่อยๆ อาวุธวิเศษทุกชิ้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

แม้ว่าอสูรกลืนฟ้าในตอนนี้จะเหลือเพียงเศษเสี้ยวของวิญญาณก็ตาม แต่พลังทำลายล้างของมันก็ยังแข็งแกร่งมากเกินไป

จ้าวอู่เจียงยืนนิ่งไม่ไหวติง จับมือของเซวียนหยวนจิ้งไว้แน่น เสื้อผ้าของเขาพัดสะบัดตามแรงลม ลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ ในขณะที่ความคิดในหัวเขากำลังหาทางออก

หลู่จงก็ไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก นางมีภาพวาดวิเศษที่บรรพบุรุษมอบให้ หากสถานการณ์ถึงขั้นวิกฤติ นางมั่นใจว่านางจะไม่เป็นอันตรายอย่างแน่นอน

นางค่อยๆ เดินเข้าใกล้จ้าวอู่เจียง พลางปรับลมปราณของตน หากสถานการณ์ถึงขั้นวิกฤติ แม้นางจะช่วยเหลือผู้คนได้ไม่มาก แต่นางก็มั่นใจว่าจะปกป้องจ้าวอู่เจียงได้

หลี่ฉวนจวินปักกระบี่ยาวลงบนพื้น มือทั้งสองข้างจับกระบี่ไว้แน่น ร่างกายเริ่มสั่นเล็กน้อยพยายามต้านทานแรงดูดจากฟากฟ้า

ทางด้านกลุ่มคนจากสำนักเทพบุปผา ฮวาเจี๋ยอวี่ ไม่รู้ว่านางเดินเข้ามาใกล้จ้าวอู่เจียงตั้งแต่เมื่อไหร่ นางเพิ่งหลุดพ้นจากการถูกกัดกินโดยสิ่งมีชีวิตประหลาดในความมืด พลังของนางถูกทำลาย ตอนนี้หัวใจของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ท่ามกลางผู้คนในที่นี้ จ้าวอู่เจียงอาจเป็นคนเดียวที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัย

ส่วนพี่น้องร่วมสำนักของนาง นางไม่ได้เชื่อใจพวกเขามากนัก

ในยามสุขสงบ ทุกคนก็เหมือนพี่น้องที่ดี แต่ในเวลาที่วิกฤติเช่นนี้ สิ่งต่างๆ อาจเปลี่ยนไป จ้าวอู่เจียงที่เป็นคนนอกกลับทำให้นางรู้สึกปลอดภัยมากกว่า อย่างน้อย นางก็รู้ว่าจ้าวอู่เจียงเป็นคนจิตใจดี

ในส่วนของกลุ่มผู้บำเพ็ญจากเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวก็พร้อมใจกันแปลงร่างเป็นร่างปีศาจ เพื่อต้านทานพลังการกลืนกินของอสูรกลืนฟ้า

“อ๊า!” แรงดูดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ฮวาเจี๋ยอวี่ไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป ร่างของนางถูกดูดลอยขึ้นไปบนฟ้า โชคดีที่นางคว้าจับ ‘ส่วนแข็งแรง’ ของจ้าวอู่เจียงไว้ได้ทันเวลาพอดี

“แย่แล้ว…” ความคิดนี้แล่นผ่านหัวของฮวาเจี๋ยอวี่ นางรู้สึกอายเล็กน้อย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางจับมือไว้แน่นไม่ปล่อย

“ทำไมจ้าวอู่เจียงถึงแข็งแกร่งขนาดนี้…?” หลี่ฉวนจวินพูดด้วยความประหลาดใจ

“ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก” หยินเถาเอ๋อร์ร์ในชุดขาวพูดออกมาอย่างมั่นคง หากสถานการณ์ไม่ถึงขีดสุด นางจะไม่ยอมสละร่างวิญญาณธาตุน้ำอันล้ำค่าของนางอย่างแน่นอน

แต่ถ้าหนีไม่พ้นจริงๆ นางก็ไม่กลัว

“จ้าวอู่เจียงเป็นปีศาจลาหรือ?” หลินเสี่ยวเค่อแอบมอง

หลู่จงขมวดคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดในใจ