บทที่ 843 พวกเราไม่ได้พบกันแล้วในคืนนี้หรือ?

บทที่ 843 พวกเราไม่ได้พบกันแล้วในคืนนี้หรือ?

หลินหลางมีคิ้วคมเข้มดั่งขุนเขาอันไกลโพ้น ดวงตาคล้ายพญาหงส์ ใบหน้างามงดงามโดยธรรมชาติ นางมีรอยยิ้มที่นุ่มนวลแสนอ่อนหวาน

ผมยาวดุจน้ำตกถูกรวบไว้ด้วยผ้าสีม่วงอ่อน ปลายผมยาวไปถึงสะโพกงดงาม

เมื่อจ้าวอู่เจียงเปิดประตู นางยิ้มเล็กน้อย บรรยากาศโดยรอบสว่างสดใสทันที

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” จ้าวอู่เจียงจ้องมองหลินหลาง ประสานสายตากับดวงตาที่ใสกระจ่างดั่งทะเลสาบสีฟ้าของนาง

“ข้ามีคำถามบางอย่าง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงมาถามพี่อู่เจียง ข้าขออภัยหากข้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของท่าน” หลินหลางก้าวเข้ามาในห้อง แม้จะพูดอย่างสุภาพ แต่ในใจของนางกำลังเต้นระรัว

นางรู้ดีว่าแท้จริงแล้วการมาในคืนนี้ไม่ใช่เพราะจะถามอะไร ตนเองแค่อยากเจอเขา อยากสัมผัสช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกับเขา เพียงแค่ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นก็ยังดี

จ้าวอู่เจียงนั่งลงที่โต๊ะ เทน้ำชาให้หลินหลางหนึ่งถ้วย

เมื่อหลินหลางกำลังจะนั่ง จ้าวอู่เจียงมองเห็นคราบน้ำที่ฮวาเจี่ยอวี๋ทิ้งไว้บนเก้าอี้ เขาจึงรีบนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น และบอกให้นางนั่งเก้าอี้ของเขาแทน

“เจ้านั่งเก้าอี้ตัวนั้นดีกว่า เมื่อสักครู่นี้ข้าเพิ่งนั่งทำให้มันอุ่นอยู่”

หลินหลางรู้สึกอบอุ่นในใจและเขินอาย นางพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะนั่งลงช้าๆ ตามคำเชิญของเขา

“วันนี้ท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่?” หลินหลางถามด้วยความเป็นห่วง ขณะที่ถือถ้วยชาอยู่ในมือ

“ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด” จ้าวอู่เจียงส่ายศีรษะ ดวงตามองไปทางตู้เสื้อผ้าโดยไม่รู้ตัว

ในขณะเดียวกัน ภายในตู้เสื้อผ้า ฮวาเจี่ยอวี๋รู้สึกสงสัยและประหลาดใจ นางเริ่มคิดว่า จ้าวอู่เจียงอาจมีความสัมพันธ์บางอย่างกับหลินหลางแห่งตระกูลปีศาจจิ้งจอกชิงชิว ทำไมอีกฝ่ายจึงมาหาเขาในยามดึกดื่นเช่นนี้? หรือว่าจ้าวอู่เจียงมีความลับอะไรที่ตนเองยังไม่รู้?

“แล้วหลู่จงทำอะไรท่านบ้างหรือไม่?” หลินหลางหมุนปลายนิ้วไปที่เส้นผม ขณะที่ใจของนางล่องลอยไปที่อื่น

“ไม่เลย” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า คิดว่าการสนทนานี้เริ่มแห้งแล้ง เขาไม่แน่ใจว่านางต้องการถามอะไรกันแน่

หลินหลางส่งเสียงอื้อในลำคอ ก่อนที่จะพูดต่อ

“แล้ววันนี้ท่านได้รับบาดเจ็บบ้างไหม?”

จ้าวอู่เจียงเข้าใจในทันทีว่านางไม่ได้ถามอะไรจริงจัง เขาจึงจับมือของหลินหลางไว้เบาๆ และพูดว่า

“ข้าสบายดีทุกอย่าง”

“ความจริงนั้น สิ่งที่ข้าต้องการจะบอกก็คือ…” หลินหลางจับมือของจ้าวอู่เจียงไม่ยอมปล่อย นางไม่อยากแสร้งทำเป็นห่างเหินอีกต่อไป นางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าคิดถึงท่านอีกแล้ว”