บทที่ 844 เก็บงำสามความลับในห้องทองคำ

บทที่ 844 เก็บงำสามความลับในห้องทองคำ

“ข้าหลับแล้ว!” จ้าวอู่เจียงตอบกลับด้วยพลังปราณ

หลินหลางรู้สึกตื่นตระหนก นางไม่คิดว่าหลินเสี่ยวเค่อจะมาหาเขาในยามดึกเช่นนี้เพื่อพูดคุยเรื่องบางอย่าง นางไม่สามารถให้หลินเสี่ยวเค่อพบตัวเองได้ มิฉะนั้น ตัวตนที่แท้จริงของจ้าวอู่เจียงจะต้องถูกเปิดเผย

ดวงตาของหลินหลางกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะก้าวเท้าเบาๆ และวิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

“ไม่ได้!” จ้าวอู่เจียงยื่นมือออกไปพร้อมตะโกนเบาๆ

แต่หลินหลางยังไม่ทันได้ตอบสนอง นางก็เปิดประตูตู้เสื้อผ้าและมุดเข้าไปในนั้นเรียบร้อยแล้ว

ประตูตู้เสื้อผ้าปิดลงทันที และเกิดการสั่นสะเทือนเล็กน้อย

จ้าวอู่เจียงยกมือขึ้นกุมขมับ

ประตูห้องเปิดออกทันที และหลินเสี่ยวเค่อก็ก้าวเข้ามา

“เจ้าไม่ถามข้าก่อนหรือ ก่อนจะเปิดประตูเข้ามาเนี่ย?” จ้าวอู่เจียงแสดงสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก พร้อมทั้งความอับอายและความโกรธเล็กน้อยก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาเช่นกัน

“ในเมื่อเจ้าได้ตอบรับแล้ว ข้าย่อมเปิดประตูเข้ามาได้ทันที” หลินเสี่ยวเค่อกล่าวอย่างสงบ นางเป็นสตรีรูปร่างสูงเพรียวและสง่างาม เดินตรงเข้าหาจ้าวอู่เจียงอย่างไม่หวาดเกรง

“เป็นอะไรไป? หรือเจ้ากลัวว่ามีคนจะเห็นเราในยามค่ำคืน แล้วเอาไปพูดนินทา? ข้าหลินเสี่ยวเค่อ ทำทุกอย่างอย่างเปิดเผยและกล้าหาญ ข้าไม่เคยกลัวคำพูดของผู้ใดทั้งนั้น”

“ดื่มชาเถอะ” จ้าวอู่เจียงถอนหายใจเบาๆ แล้วดันถ้วยชาที่เขาเทไว้ให้หลินหลางเลื่อนไปตรงหน้าหลินเสี่ยวเค่อ

“มีเรื่องอะไรที่เจ้าต้องการพูดคุยกับข้าอย่างนั้นหรือ?”

ในขณะเดียวกันนี้ ภายในตู้เสื้อผ้า

หลินหลางและฮวาเจี่ยอวี๋ต่างก็ตกอยู่ในอาการกระอักกระอ่วนใจ ใบหน้าของทั้งสองแดงขึ้นพร้อมกัน

“หลิน…หลินหลาง เจ้ามาทำอะไรในยามดึกเช่นนี้?” ฮวาเจี่ยอวี๋ถามด้วยความไม่สบายใจ พร้อมกับหลบสายตาของอีกฝ่าย

หลินหลางเองก็สงสัย นางคิดว่าเหตุใดฮวาเจี่ยอวี๋ถึงอยู่ในตู้เสื้อผ้าของจ้าวอู่เจียงได้? หรือว่าจ้าวอู่เจียงกำลังซ่อนผู้ใดไว้ในห้อง?

นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า

“ข้ามาคุยเรื่องส่วนตัวกับจ้าวอู่เจียง แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

“ข้า…ข้ากับจ้าวอู่เจียงได้สาบานเป็นพี่น้องกัน เจ้าคงจะรู้แล้ว อีกอย่าง วันนี้เขาช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจึงมาขอบคุณเขา” ฮวาเจี่ยอวี๋พูดเสียงเบา

หลินหลางพยักหน้า นางรู้เรื่องเหตุการณ์ในวันนี้แล้ว และความสงสัยในใจของนางก็ลดลงไปบ้าง

ทั้งสองคนเงียบไปพักหนึ่ง บรรยากาศในตู้เสื้อผ้าดูอึดอัดมาก

ในขณะเดียวกันนี้ บทสนทนาระหว่างจ้าวอู่เจียงและหลินเสี่ยวเค่อนอกตู้ก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจเช่นกัน