บทที่ 898 ความฝันแสนหวาน

บทที่ 898 ความฝันแสนหวาน

ความฝันคลุมเครือ ทว่าแจ่มชัด ชวนลุ่มหลง และงดงามอย่างยิ่ง

อู่เจียงกับจิ้งเอ๋อร์นอนกอดก่ายแนบชิด ลมหายใจผสานสอดประสาน เสียงจุมพิตร้อนแรงดุเดือด

ร่างกายของพวกเขาร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจหนักหน่วง

อาภรณ์ของเซวียนหยวนจิ้งเลื่อนหลุดจากการสัมผัสกันขณะจูบร้อยแรง ริมฝีปากแนบชิด สายคาดเอวและกระดุมถูกปลดออก

ชุดแต่งงานสีแดงเพลิงเลื่อนหลุด ราวกับคลื่นน้ำยามพลบค่ำที่แผ่ขยายออกไป โยกไหวเบา ๆ เต็มไปด้วยเสน่ห์น่าค้นหา

เอี๊ยมสีขาวด้านในถูกดันจนเต่งตึง ไหปลาร้าบอบบางงดงาม

หลังจูบเนิ่นนาน ริมฝีปากของทั้งสองคนผละออกจากกันเล็กน้อย น้ำลายเชื่อมต่อเป็นสายใย เซวียนหยวนจิ้งลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยม่านน้ำและความรักลึกซึ้ง

ทันใด นางกดไหล่จ้าวอู่เจียง แล้วพลิกตัว กดเขาลงบนเตียง

จิ่งเอ๋อร์ขึ้นคร่อมเอวอู่เจียง มือทั้งสองยันอกอันกว้าง ดวงตาราวกับน้ำพุร้อนเดือดพล่านด้วยไฟเสน่หา นางมองเขาจากที่สูง สายร้อนแรงและเย็นชา

จ้าวอู่เจียงหัวเราะออกมาเบา ๆ เลิกคิ้วขึ้น สายตาเจ้าเล่ห์ ทว่ารอยยิ้มกลับละมุนด้วยความรัก

แม้แต่ฮ่องเต้หญิงผู้เย็นชา อีกเดี๋ยวย่อมโดนรักจนหัวใจอ่อนนุ่ม ตอนนี้ให้นางได้ควบคุมสักพักจะเป็นไรไป?

เส้นผมดำขลับของจิ้งเอ๋อร์ตกลงมาสัมผัสใบหน้าและหน้าอกของเขา สัมผัสแผ่วเบาจากปลายผมที่แก้มและคอขวนจักจี้

จิ้งเอ๋อร์เชยคางของอู่เจียงขึ้นเล็กน้อย ใบงดงามแย้มยิ้มลึกมีเลศนัย ลักยิ้มเล็ก ๆ น่ามองอย่างยิ่ง

“ใต้เท้าจ้าวหน้าตาดีจริง สนใจจะเล่นกับข้าสักหน่อยหรือไม่?”

น้ำเสียงเย็นชาแฝงไว้ด้วยความเย้ายวน ผู้ใดได้ยินคงจิตใจเตลิด ทว่าอู่เจียงเป็นใครเล่า?

เขาเป็นข้าราชบริพารผู้มากความสามารถที่ฮ่องเต้หญิงทรงโปรดปราน และเป็นสุภาพบุรุษผู้มีจิตใจแข็งแกร่ง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกล่าวตอบอย่างเคร่งขรึมว่า

“เพียงได้ปรนนิบัติฝ่ายาทก็นับเป็นบุญวาสนาของข้า จ้าวอู่เจียง ไม่ว่าพระองค์จะละเล่นเช่นใดก็เชิญเถิดพ่ะย่ะค่ะ เพราะข้าชำนาญทั้งสิบแปดท่าทาง ไม่ว่าจะด้านบนหรือล่าง ข้าก็เชี่ยวชาญ และหากพระองค์ทนไม่ไหวเมื่อใดก็อย่าได้อดกลั้นไว้ เพียงเอ่ยบอกข้า ข้าพร้อมจะสานต่ออย่างยินดียิ่ง”

“ใต้เท้าจ้าว ไยเจ้าพูดแปลกแปร่งเช่นนี้เล่า?

ฮ่องเต้หญฺงหัวเราะคิกคัก อู่เจียงหัวเราะตาม เสียงหัวเราะสดใสมีความสุขของทั้งสองคนสอดประสาน สายตาจับจ้องอยู่ที่กันและกัน

นิ้วเรียวงามของจิ่งเอ๋อร์ไล้วนอยู่บนร่างของอู่เจียงแผ่วเบา ยั่วยวนแม้กระดากอายอยู่บ้าง