บทที่ 899 ฝันถึงสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ

บทที่ 899 ฝันถึงสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ

“ดีเลย”

มุมปากของจิ้งเอ๋อร์ยกขึ้น

ดวงตาคมกริบสีดำขาวของนางหรี่ลงเล็กน้อย

รูปร่างงดงามของนางสะท้อนแสงเงาภายใต้แสงเทียน นางแย้มรอยยิ้มเย้ายวน งดงามเหนือผู้ใด

นางกดร่างลงมา ชุดแต่งงานสีแดงเลื่อนหลุด เผยเรือนร่างครึ่งหนึ่ง

แล้วนางก็เริ่มถอดอาภรณ์ของตนเอง ดึงเชือกผูกเอวแล้วแกว่งไกวเย้ายวน

เอี๊ยมบางเบานูนตึง ราวกับว่าอีกเพียงนิดจะฉีกขาด

ปลายลิ้นสีชมพูชุ่มชื้นของนางแตะเบาๆ บนริมฝีปากของอู่เจียงราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ จมูกโด่งเป็นสันได้รูปคลอเคลียบนแก้มอู่เจียง ราวกับแมวป่าขี้อ้อนและยั่วยวน

แต่อู่เจียงรู้ดีว่านางไม่ใช่แมวป่า นางคือฮ่องเต้ผู้สูงส่งย่อมเป็นพยัคฆ์ร้าย

อู่เจียงคันยุบยิบบนริมฝีปากและแก้ม เขามองใบหน้างดงามของจิ้งเอ๋อร์อย่างอ่อนโยน

ภายในใจลุกโชนด้วยไฟปราถนา จิตใจลิงโลดตื่นเต้น ความคิดวิ่งวุ่นวนเวียนอยู่แต่กับท่วงท่าของคนตรงหน้า

เขาพยายามปรับลมหายใจ ผ่อนลมหายใจระบายความร้อนรุ่ม หน้าอกกร่งขยับขึ้นลง

ลมหายใจจิ้งเอ๋อร์หอมกรุ่น สายตาพวกเขาสะท้อนใบหน้าของกันและกันราวกับผืนน้ำ

อู่เจียงพลันนึกถึงครั้งแรกที่บังเอิญเห็นฮ่องเต้หญิงอาบน้ำ นางงดงามและตระการตาอย่างยิ่ง รูปร่างที่เห็นลาง ๆ ในความมืดยังไม่โค้งเว้าเย้ายวนเท่าตอนนี้ แต่ก็บริสุทธิ์จนทำให้หัวใจสั่นไหว ชวนให้จินตนาการไปต่าง ๆ นานา

“คิดสิ่งใดอยู่?” จิ้งเอ๋อร์ราวกับรู้ว่าความติดของเขา ลมหายใจหอมกรุ่นเลื่อนเข้ามาใกล้

บุรุษล้วนชอบความงาม โดยเฉพาะจ้าวอู่เจียงผู้นี้ เรียกได้ว่า เขาเป็นผู้เชียวชาญด้วยความงามของสตรีทีเดียว

ภาพจิ้งเอ๋อร์ยามนี้ทับซ้อนกับตัวนางครั้งเป็นฮ่องเต้หญิงแห่งต้าเซี่ยผู้เย็นชาและสูงส่งเมื่อปีก่อน ทว่าก็มีบางอย่างต่างออกไป

ราวกับหิมะเหมันตฤดูละลาย ร่างชโลมด้วยกระแสลมอบอุ่นของวสันตฤดู กลายเป็นภาพพร่ามัว แววตาคมกริบยามนี้แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวล

สีสันของความมีชีวิตชีวาปรากฏในสายตาของอู่เจียง

สีเหลือง…

แสงอาทิตย์สีเหลืองทอง ต่างฝ่ายต่างค่อย ๆ ข้ามเส้นของกันและกัน แทรกตัวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอีกคน เป็นดวงอาทิตย์อันอบอุ่นยามกลางวัน และดวงจันทร์ทอแสงนวลยามค่ำคืน