บทที่ 4 ลืมไปแล้วว่ามีตัวตน (2/2)

หลิวจือหลินพิเคราะห์หน้าตาที่มีผ้าแพรปกปิดพลางตบข้างบั้นท้ายตนเปาะหนึ่ง

เจียวเจียวยกมือทาบอก "…ฮูหยิน ทำเช่นนี้ไม่งามนะเจ้าคะ"

หลิวจือหลินเหลียวหน้ามองสาวใช้ พลางหัวเราะขบขัน เปลือกตาบางขยิบหนึ่งฝั่งหยอกล้อ จากนั้นเท้าเรียวเดินบ้างกระโดดบ้างดั่งกระต่ายเริงร่า หลิวจือหลินฮัมเพลงเสียงแผ่ว ไม่ใส่ใจสาวใช้ตนอีก

เจียวเจียวแทบเกิดลมจับ เพราะเจียวเจียวมักเคร่งครัดเรื่องความเป็นกุลสตรีเช่นนี้เสมอ ส่วนปี้อี๋ยิ้มขบขัน

ปี้อี๋ "เอาน่าอาเจียว ฮูหยินเป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือ"

"แต่…"

"ไม่ต้องแต่แล้ว เห็นหรือไม่ฮูหยินจะถึงรถม้าแล้ว เจ้าอยากหลังลายรึ"

เจียวเจียวพยักหน้าหงึกหงัก พวกนางเร่งถลันกายตามนายหญิงไปทันควัน

บุรุษร่างสูงผินหน้ามองเรือนตะวันออกด้วยความใคร่รู้ ดูนางไม่แยแสเขาจริงดังว่า คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความฉงน แม้นางอยู่ห่างจากเขาจนเห็นไม่ชัด แต่เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของหญิงสาวที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

หางตาของหลิวจือหลินพลันเหลือบเห็นรถม้าอีกคันจอดไว้ไกลลิบ คงมิใช่ทางฝั่งเรือนหลักกระมัง ช่างเถอะ...

"ฮูหยิน นั่นคงเป็นท่านโหวกับอนุหม่าเจ้าค่ะ"

หลิวจือหลินพยักหน้า "อืม...ช่างเขาเถิด เราไปเที่ยวเล่นให้สนุกดีกว่า อย่าเอาเรื่องพวกเขามาใส่ใจให้เสียบรรยากาศเลย"

หลิวจือหลินเลิกสนใจพวกบุรุษมักมากนานแล้ว ในเมื่อเรือนร่างใหม่ยังบริสุทธิ์ผุดผาด เช่นนั้นก็คิดเสียว่าตนเป็นสาวโสดไปเลยแล้วกัน ปล่อยเขาทั้งสองพลอดรักหวานชื่นจนพึงพอใจ รอจังหวะดี ๆ นางค่อยตะล่อมขอใบหย่าจากท่านโหวผู้สูงส่งเสียหน่อย

ขาเรียวก้าวขึ้นบันไดแคบทีละขั้น จากนั้นเข้าไปนั่งด้านในด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ ส่วนสาวใช้ทั้งสองมิได้ตามเข้าไป พวกนางนั่งห้อยขาขนาบข้างสารถีคนละฝั่ง

หลิวจือหลินรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่พบสาวใช้ตามเข้ามา จึงเลิกผ้าคลุมธรณีประตูขึ้น

"อ้าว ไปนั่งทำไมตรงนั้น เข้ามาสิทั้งสองคนเลย"