บทที่ 7 มัจจุราชหน้าขรึม (1/2)

รถม้าจวนโหวเคลื่อนตัวออกจากเหลาอาหาร ฟ่านเทียนเผยยืนสงบนิ่งมองจนลับตา จากการสังเกตเจียงซื่อจวินก็มิได้ดูรังเกียจเดียดฉันท์ฮูหยินตนเองเช่นข่าวโคมลอย แต่ทว่าสองสามีภรรยาที่เผชิญหน้ากันเมื่อครู่ เหตุใดจึงทำราวกับเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ฮูหยินเจียงโหวยิ้มเดียวล่มเมือง เป็นที่น่าสนใจของเขาเสียด้วย ดูเหมือนฟ่านเทียนเผยพบเรื่องราวน่าสนุกเข้าให้แล้ว

ริมฝีปากได้รูปกระตุกแผ่ว วันนี้เรื่องที่หมายเจรจายังไม่ลุล่วง นั่นย่อมเป็นโอกาสอันดีที่เขาจะได้พบหน้าฮูหยินเจียงโหวอีกครั้ง ร่างสูงหมุนกายกลับเข้าด้านใน มือทั้งสองไพล่หลังพร้อมสีหน้าสบายอารมณ์

หลิวจือหลินก้มหน้างุดอยู่ในรถม้า สาวใช้ทั้งสองมิได้อยู่ด้วยเช่นขามา ยามนี้นางกำลังประสบปัญหาขั้นวิกฤติอยู่เพียงลำพังกับมัจจุราชหน้าขรึม ดูเอาเถิดดวงตาของเขาคมเข้มราวมีดดาบ ซ้ำยังจ้องนางเขม็งราวกระหายโลหิต

คนไร้มารยาท ปีศาจกลับชาติมาเกิด กะจ้องข้าให้พรุนเลยหรือไง

ครั้นอยากหายใจหลิวจือหลินยังรู้สึกลำบาก ทว่าสิ่งที่ชวนอึดอัดมากกว่าอื่นใด ไฉนเขาจึงมีใบหน้าละม้ายแฟนหนุ่มของนางในโลกใบก่อน

มือเรียวขย้ำกระโปรงบนหน้าตักไว้แน่นจนเกิดรอยยับย่น เหงื่อเม็ดละเอียดผุดพราวเต็มกรอบหน้างาม เจียงซื่อจวินเขม้นมองอาการประหม่าของนางก็ถอนหายใจแผ่ว หากเป็นเมื่อก่อนมีหรือหลิวจือหลินจะนั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมสงบนิ่ง นางจ้องกระโดดตะครุบแขนขาของเขาอยู่ตลอด เหตุใดยามนี้แม้แต่หน้าของเขานางก็ไม่มอง

"รู้จักฟ่านเทียนเผยได้อย่างไร"

หลิวจือหลินสะดุ้งตัวโยน นางช้อนสายตาขึ้นแช่มช้า เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก "ระ...รู้จักกันที่ร้านผ้าเจ้าค่ะ"

คิ้วเข้มเลิกขึ้นหยั่งเชิง "หมายความว่าอย่างไร เจ้านัดพบเขาหรือ"

หลิวจือหลินส่ายหน้า "รู้จักกันโดยบังเอิญเท่านั้น"

"อืม..." เจียงซื่อจวินตอบกลับอย่างขอไปที

หลิวจือหลินรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอย่างไรชอบกล นางอยากออกจากตรงนี้เสียเต็มประดา เหตุใดเกิดอีกชาติยังหลีกไม่พ้นใบหน้าของคนทรยศ พวกเขาคงมิได้เกิดใหม่เช่นนางใช่หรือไม่ หวังว่าบทสุดท้ายคงไม่วนซ้ำรอยเดิม สวรรค์อย่ารังแกกันให้มากไปหน่อยเลย แม้แต่หน้าของเขาตอนนี้หลิวจือหลินก็ไม่อยากเจอด้วยซ้ำ

อุตส่าห์ตัดใจได้แล้วเชียว!

หลิวจือหลินตัดสินใจเสมองบรรยากาศด้านนอกเพื่อช่วยคลายอาการประหม่า แท้จริงความทรงจำเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาเจียงโหวและหม่าลี่เจี่ยล้วนมาจากจิตใต้สำนึกของนางทั้งสิ้น เพราะหลิวจือหลินเกลียดชังใบหน้าของเขาเข้ากระดูกดำ ยามตื่นขึ้นจึงพยายามลบออกจากความทรงจำนี่เองหรือ

"เจ้า...เป็นเช่นไรบ้าง"

หลิวจือหลินไม่คิดว่าเขาจะเปล่งวาจาทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดก่อน เพิ่งคิดถามสารทุกข์สุกดิบกับนางยามนี้น่ะหรือ ช้าเกินไปหน่อยกระมัง

"ก็...สบายดีเจ้าค่ะ" หลิวจือหลินไม่มองหน้าเขา นางเอาแต่จดจ่อกับเส้นทางเบื้องหน้า ใจต้องการให้ถึงที่หมายเสียที

"เจ้ากำลังป่วย"

"หา..."

หลิวจือหลินตัดสินใจผินหน้ากลับ นัยน์ตาคมคู่นั้นยังจดจ้องนางอยู่ตลอด หลิวจือหลินอยากจิ้มให้สองตาคมนั่นมืดบอดยิ่งนัก

"หากไม่ป่วย แล้วไยจึงเปลี่ยนไป"