บทที่ 6 บุรุษที่ไม่อยากเจอ (2/2)

ชายหนุ่มอมยิ้ม เขามองตามสายตาดุจแมวน้อยหิวโซของหลิวจือหลิน นางยังคงลังเลว่าควรลองชิมอาหารจานใดก่อน

ตะเกียบในมือชายหนุ่มถูกหยิบขึ้น ฟ่านเทียนเผยคีบอาหารวางลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบของหลิวจือหลิน "ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน เป็นอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ ท่านลองชิมว่าชอบหรือไม่"

หลิวจือหลินแหงนมองอีกฝ่าย เขาช่างดูเอาใจใส่สหายที่เพิ่งรู้จักกันอยู่ไม่น้อย หากสตรีนางใดเป็นฮูหยินของเขา คงโชคดีมากทีเดียว หลิวจือหลินละเลียดชิมอย่างเกรงใจ เมื่อหมูชิ้นแรกถูกส่งเข้าปาก ความนุ่มละมุนลิ้นผสานรสเปรี้ยวหวานอันเข้ากันอย่างลงตัว เป็นเหตุให้หลิวจือหลินตื่นตาอย่างยิ่ง

"อื้อฮือ...อร่อยมากเจ้าค่ะ" มือเรียวยกขึ้นชูนิ้วโป้งม่านตาเบิกกว้างชอบใจ

ริมฝีปากได้รูปจุดรอยยิ้มจาง ๆ "หากไม่พอข้าจะสั่งเพิ่มให้"

หลิวจือหลินส่ายศีรษะจนเส้นผมแตกกระเจิง "พอแล้วเจ้าค่ะ มากมายเพียงนี้ ทานเพียงสองคนไม่หมดแน่ สิ้นเปลืองเสียเปล่า"

ฟ่านเทียนเผยคีบอาหารอีกหลายอย่างส่งไปยังถ้วยอาหารของหลิวจือหลิน นางก็มิได้ปฏิเสธแต่อย่างใด อาหารสูตรโบราณเหล่านี้อร่อยล้ำถูกปากจริง ๆ หลิวจือหลินนอนป่วยอยู่ในจวนโหวตั้งหลายวันจึงมิได้ลองชิมอาหารรสจัดจ้านนานมากแล้ว มื้อนี้นางสัญญาจะกินให้อิ่มหนำจนสาแก่ใจ

ฟ่านเทียนเผยมองท่าทีละเลียดชิมอาหารทีละอย่างของสตรีฝั่งตรงข้ามก็พานอิ่มเอมไปด้วย ข้าวในถ้วยของตนไม่พร่องลงสักเม็ด เพราะเขามิได้แตะมันสักคำ

.

.

"ไท่จื่อ เช่นนั้นข้าจะส่งคนไปตามสืบอีกครั้ง"

"ต้องรบกวนท่านแล้ว"

บุรุษร่างสูงทั้งสองย่างกรายลงจากชั้นบนของเหลาอาหาร พวกเขาสนทนากันไปพลาง ไท่จื่อถานจวิ้นเหวินกวาดสายตามองโดยรอบก็พบเข้ากับสหายคุ้นหน้า เขาหรี่นัยน์ตาเขม้นมอง "ท่านโหว นั่นใช่คุณชายฟ่านหรือไม่ ดูเหมือนเขาจะมากับโฉมสะคราญคนใหม่เสียด้วย เป็นบุรุษร่ำรวยซ้ำยังรูปงามก็ดีอย่างนี้นี่เอง"

เจียงซื่อจวินผินหน้ามองตามอีกฝ่าย เขาเห็นบุรุษหน้าใสจอมทะเล้นกับสตรีหน้าขาวนวลช่างดูคุ้นตา คิ้วเข้มเคลื่อนเข้าหากันแทบผูกได้ปมหนึ่ง

สตรีผู้นี้...ไยจึงคุ้นตาข้านัก เครื่องแต่งกายนั่น...

อยู่ ๆ เฉิงซือหานก็ปรากฏกายเบื้องหลังช่ายจินซิน

เฉิงซือหานกระซิบแผ่ว "นั่นฮูหยิน"