บทที่ 5 ฮูหยินผู้มีใบหน้าที่แสนอัปลักษณ์ (2/2)

"ขออภัยพี่หญิง ข้ามิได้จงใจแย่งชิงผืนนี้กับท่าน" เสียงใสเอ่ยด้วยความพินอบพิเทา แววตาไหวระริกคล้ายกลัวนางเสียเต็มประดา

เดิมทีหม่าลี่เจี่ยพิเคราะห์อยู่นานว่าอีกฝ่ายคือฮูหยินเจียงโหวหรือไม่ เพราะการแต่งกายของนางเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ซ้ำหลิวจือหลินยังปกปิดใบหน้า แต่ทว่านางจำสาวใช้ข้างกายทั้งสองได้ ดูเหมือนใบหน้าที่ถูกปิดบังคงซ่อนความอัปลักษณ์เอาไว้แน่แท้

สายตาของคนในร้านนับสิบคู่เริ่มเมียงมองมาที่พวกนางด้วยความใคร่รู้

หลิวจือหลินกระซิบแผ่วกับสาวใช้ "นะ...นางคือใคร"

เจียวเจียวกะพริบตาถี่ เหลียวมองหน้ากับปี้อี๋

เจียวเจียวกระซิบตอบ "ฮูหยิน นี่อนุหม่าอย่างไรเจ้าคะ"

ดุจกระแสอสนีบาตฟาดกลางกระหม่อม ร่างระหงแทบล้มทั้งยืน ไฉนใบหน้าของหม่าลี่เจี่ยจึงคล้ายเพื่อนสนิทที่รวมหัวกับแฟนหนุ่มเพื่อหักหลังนางได้ถึงเพียงนี้

"พี่หญิงเป็นอันใดไปเจ้าคะ" อีกฝ่ายยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมไร้เดียงสา

หลิวจือหลินตั้งสติ ร่างระหงยืดกายตรงแน่ว โลกคงไม่เหวี่ยงคนบัดซบมาให้เจอซ้ำ ๆ กระมัง อาจเป็นคนที่หน้าเหมือนกันในชาตินี้ นางเองยังมีรูปร่างหน้าตาละม้ายเจ้าของร่างเดิมไม่ผิดเพี้ยนเลย

"อ้อ...ข้าไม่เป็นไร เช่นนั้นก็เชิญเจ้าตามสบาย ข้าไปก่อนล่ะ"

หลิวจือหลินหมายออกจากความกระอักกระอ่วนเบื้องหน้าโดยเร็วที่สุด นางยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับพวกทรยศหักหลังให้ตนเจ็บช้ำซ้ำแผลเดิมในยามนี้

ทว่าเมื่อหลิวจือหลินหมุนกายด้วยความเร่งร้อน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาจึงชนกับแผงอกหนั่นแน่นของใครบางคนเข้าอย่างจัง

"โอ๊ะ!"

อ้อมแขนแกร่งคว้าหมับไปยังเอวคอดบาง ร่างระหงเอนเอียงไปเบื้องหลังแทบล้มลงหงายท้องตึง นัยน์ตากลมโตกะพริบถี่พร้อมอกซ้ายระรัวเต้นโครมครามตื่นตระหนก

อื้อ...หล่อมาก…อย่างกับบอยแบน

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มละไม "แม่นาง ท่านเป็นอะไรหรือไม่"

หลิวจือหลินส่ายหน้าพัลวันในขณะที่ยังไม่ละสายตาจากบุรุษเบื้องหน้า หม่าลี่เจี่ยซึ่งยืนไม่ห่างจากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็พลอยอึ้งงันไม่ต่างกัน

เหตุการณ์ประจวบเหมาะและเข้าทางยิ่ง หม่าลี่เจี่ยหมายกลั่นแกล้งให้หลิวจือหลินได้อับอายในวันนี้

หม่าลี่เจี่ยแสร้งเอนกายล้มลงเช่นกัน ทว่าชายหนุ่มยังประคองร่างระหงแนบชิดตนอยู่จึงไหวตัวทัน เขาหมุนเรือนกายบอบบางประหนึ่งลมพายุ ปอยผ้าซึ่งผูกเป็นปมไว้เบื้องหลังศีรษะทุยพลิ้วถึงมือหม่าลี่เจี่ยราวจับวาง นางกระตุกรั้งหนึ่งครา ผ้าผืนบางจึงถูกปลดลงในที่สุด

หม่าลี่เจี่ยล้มหน้าคะมำบนพื้นสกปรกแต่ภายในใจกลับยังกระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะต่อให้นางอับอาย ก็คงน้อยกว่าหลิวจือหลินอยู่มากนัก หมายร่ายเสน่ห์มนตราให้บุรุษไปทั่ว เช่นนั้นนางจะช่วยสงเคราะห์เปิดประจานใบหน้าแสนอัปลักษณ์ของหลิวจือหลินให้ผู้คนได้ล่วงรู้

เจียวเจียวและปี้อี๋เบิกตากว้างตะลึงลาน ผ้าแพรผืนบางค่อย ๆ หลุดลงพลันปลิดปลิวละล่องตามลม ฝ่ามือหยาบระคายคว้าหมับเอาไว้ พลางจับจ้องใบหน้าพริ้มเพราในอ้อมแขนแทบลืมหายใจ

ชายหนุ่มกระแอมเบา เสียงทุ้มเอ่ยหยอกล้อ "แม่นาง ท่านงดงามเพียงนี้ไฉนยังต้องปกปิดใบหน้ากันเล่า"

หม่าลี่เจี่ยได้ยินเช่นนั้นก็แทบสิ้นสติ งดงามงั้นหรือ นางจะงดงามได้อย่างไร ดูเหมือนสายตาบุรุษผู้นี้คงมีปัญหา