บทที่ 6 บุรุษที่ไม่อยากเจอ (1/2)

หลิวจือหลินครุ่นคิดถึงความเหมาะสม นัยน์ตากลมโตเหลียวมองสาวใช้ข้างกาย ยามนี้พวกนางมีทีท่าเป็นกังวลอย่างยิ่งยวด ปี้อี๋และเจียวเจียวพร้อมใจส่ายศีรษะ ทว่าเมื่อเหลือบมองบุรุษฝั่งตรงข้ามอีกหนอย่างนึกลังเล ชายหนุ่มก็ยังส่งยิ้มละไมให้นางราวกำลังกดดัน นัยน์ตาคมจดจ้องเพราะคาดหวังในคำตอบ

นางเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้ว การไปทานข้าวกับบุรุษซึ่งมิใช่สามีจะเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์หรือไม่ เมื่อตรึกตรองถึงเรื่องก่อตั้งกิจการในอนาคต หลิวจือหลินจึงเห็นทางสว่างอยู่รำไร หากทำความรู้จักกับเขา ผู้เป็นถึงเจ้าของร้านผ้าอันใหญ่โตโอ่โถง ก็นับว่าได้ประโยชน์ไม่น้อยมิใช่หรือ

"ฮูหยินดูลังเลเพียงนี้ คงเป็นกังวลว่าท่านโหวจะโกรธเคืองงั้นหรือ"

หลิวจือหลินส่งยิ้มแห้งขอด นางยกมือขึ้นโบกไปมาพัลวัน "เปล่า เปล่า เจ้าค่ะ เดิมทีข้าและท่านโหวไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกันและกันอยู่แล้ว"

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มกว้าง "เช่นนั้นฮูหยินคงไม่ถือสา ถึงอย่างไรทั้งท่านและข้าล้วนแต่มีผู้ติดตาม หาได้ไปเพียงลำพัง ถือเสียว่าเป็นการทักทายจากสหายที่เพิ่งพานพบ ท่านว่าดีหรือไม่"

สาวใช้ทั้งสองหน้าเจื่อน แต่หลิวจือหลินกลับเห็นสมควรว่าไม่เสียหายจริง "ไม่ถือสาใดเลยเจ้าค่ะ"

องครักษ์ในมุมมืดขมวดคิ้วจนวุ่นวาย หากเรื่องนี้ถึงหูเจียงซื่อจวินต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่แท้

.

.

ทั้งสองมาถึงเหลาอาหารเป็นที่เรียบร้อย หลิวจือหลินมิได้บดบังใบหน้าอีก เพราะยิ่งปกปิดอาจยิ่งกลายเป็นจุดสนใจของผู้คน

ฟ่านเทียนเผยเลื่อนเก้าอี้ให้นาง จากนั้นผายมือเชื้อเชิญพลางค้อมศีรษะเพื่อให้เกียรติอีกฝ่าย "ฮูหยิน เชิญขอรับ"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ คุณชายฟ่าน"

ร่างระหงหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ขัดเงาวับ นัยน์ตากลมโตกวาดมองถ้วนทั่ว เหลาอาหารแห่งนี้คงเป็นแหล่งนิยมของบรรดาเศรษฐีขุนนาง เพราะช่างดูใหญ่โตเสียจริง ซ้ำยังตกแต่งได้งามล้ำกว่าเหลาอาหารทั่วไปมากโข หากเป็นยุคที่นางจากมาคงนับว่าเป็นภัตตาคารระดับสี่ห้าดาวทีเดียว

หลิวจือหลินอยากเก็บเกี่ยวความรู้สึกจากบรรยากาศโดยรอบ จึงเลือกนั่งด้านนอกโดยมิใช่ห้องพิเศษ อีกอย่างจะได้พิสูจน์ถึงความบริสุทธิ์ใจของเขาและนางด้วย

ร่างสูงเดินวนไปอีกด้าน ชายหนุ่มหย่อนกายนั่งฝั่งตรงข้าม "ท่านเรียกข้าว่า เทียนเผยก็ได้"

หลิวจือหลินส่ายศีรษะ "ข้าว่าควรเรียกท่านเช่นนี้ เพื่อเป็นการให้เกียรติดีแล้วเจ้าค่ะ"

ฟ่านเทียนเผยยิ้มกริ่ม "เช่นนั้นก็ตามใจท่าน"

ชายหนุ่มยกมือหนึ่งครั้ง จากนั้นเสี่ยวเอ้อร์จึงเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม "คุณชายฟ่าน วันนี้รับอะไรดีขอรับ"

"ฮูหยิน ท่านชอบทานอะไรหรือ"

หลิวจือหลินไม่รู้เช่นกันว่าคนที่นี่เขานิยมอาหารเช่นไร "ตามใจคุณชายเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่สันทัดเรื่องอาหารเท่าใดนัก"