บทที่ 7 มัจจุราชหน้าขรึม (2/2)

"...ท่าน นี่ท่านยังยิ้มหรือเจ้าคะ ไม่ช่วยแล้วยังกล้ายิ้มเยาะผู้อื่นงั้นหรือ คนไร้มโนธรรม" ไม่รู้หลิวจือหลินกินดีหมีหัวใจเสือมาจากที่ใด อาจเพราะเหลืออดกับท่าทีโอหังซ้ำยังเยาะยิ้มของเขาอยู่ตลอดจึงทำให้สติของนางขาดผึง

จู่ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับยิ้มก็หุบฉับ มือแกร่งคว้าหมับไปยังท้ายทอยสตรีฝั่งตรงข้ามเดี๋ยวนั้น ลมอุ่น ๆ ถูกเป่าออกมาพรูดหนึ่ง หลิวจือหลินตะลึงงันตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ กระทั่งใบหน้าซับสีแดงเรื่อเกือบเท่าหน้าผาก

"เป็นเช่นไรหายเจ็บแล้วหรือไม่"

นัยน์ตากลมโตกะพริบถี่ ประจวบเหมาะกับล้อเลื่อนนั้นหยุดเคลื่อนที่แล้ว หลิวจือหลินไม่ทันเอ่ยสิ่งใด ร่างสูงก็ชิ่งกลับลงไปเสียก่อน ครั้นได้สติ หลิวจือหลินจึงสลัดศีรษะพัลวัน

"...ทำบ้าอะไรของท่าน ท่านโหว คนฉวยโอกาส"

เสียงใสตะโกนไล่หลังดังลอดจากด้านใน เจียงซื่อจวินลงมาก่อนแล้วยังไม่ทันสาวเท้าออกไปก็พลอยหน้ากระตุก นางเป็นฮูหยินของเขา แต่กลับกล่าวหาสามีว่าฉวยโอกาส เมื่อครู่เขาแทบมิได้แตะถูกใบหน้านางเลยด้วยซ้ำ

วันนี้เจียงซื่อจวินได้เปิดหูเปิดตาครั้งแรกช่างสนุกยิ่งนัก แท้จริงฮูหยินของเขาเป็นสตรีเช่นไรกันแน่ นิสัยยามนี้หรือเมื่อก่อนที่เสแสร้งแกล้งทำ

สาวใช้จากเรือนตะวันตกวิ่งถลาล้มลุกคลุกคลานเสียจนเข่าถลอก

"อนุหม่าเจ้าคะ เมื่อครู่ท่านโหวกลับมาพร้อมฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ"

สตรีร่างระหงดีดกายผึงยืนขึ้นเต็มความสูง มือทั้งสองกำหมัดแน่นเสียจนเส้นเลือดปูดโปน "เป็นไปได้อย่างไร ตั้งแต่ท่านโหวรับข้าเข้าจวน ข้ายังไม่เห็นท่านโหวไปพบหน้านางสักครั้ง แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น!!"

สาวใช้ใบหน้าเจื่อนลง "ฮูหยินนิสัยเปลี่ยนไปมาก นับตั้งแต่ฟื้นจากเพลิงไหม้ครั้งก่อน เกรงว่าท่านโหวอาจ..."

หม่าลี่เจี่ยตวัดตามองฉับ นางโยนถ้วยชากระแทกหน้าผากสาวใช้ทันควัน

"โอ๊ย!!"

"เจ้าจะบอกว่าท่านโหวกำลังสนใจนางงั้นหรือ ห้ะ!"

"ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้หมายความเช่นนั้น อนุหม่าโปรดอภัยด้วย"

หม่าลี่เจี่ยกัดฟันกรอด ร่างบางกระแทกกายนั่งยังเก้าอี้ไม้ขัดดังเดิม นางกำลังขบคิดบางสิ่ง

เหตุใดนางไม่ตายไปเสียตั้งแต่เพลิงไหม้ครั้งนั้น ช่างน่าแค้นใจจริง ๆ

.

.

แสงจากบุหลันส่องสว่างลอดเข้ามาทางบานหน้าต่างทรงกลม พร้อมกับโคมไฟเปล่งประกายเรือง ๆ ให้ความอบอุ่นชวนสบายตัว สตรีร่างระหงในชุดนอนสีขาวกำลังนั่งละเลงปลายพู่กันลงบนกระดาษเนื้อหยาบด้วยอารมณ์สุนทรีย์

เจียวเจียวมองสิ่งที่หลิวจือหลินกำลังตวัดวาดก็พลอยเบิกตาตื่นตะลึง "โอ้โห ฮูหยินเจ้าคะ นี่คืออันใดหรือ ไฉนจึงงามนัก"