บทที่ 27

ริมฝีปากบางเฉียบของเขาก็เริ่มจู่โจมจูบเข้ากับริมฝีปากสีแดงนุ่มตรงหน้า

นึกไม่ถึงเลยว่ารสชาติจะดีขนาดนี้

รสชาติดั่งสายธารน้ำแร่เย็นที่ผุดขึ้นมาแต่กลับมีรสชาติที่หวานไม่รู้จบ ราวกับเขายอมพลีชีพเพื่อมันได้

อาการเวียนหัวแต่เดิมของลู่ยุ๋นหลัว ณ เวลานี้ก็ราวกลับคนขาดอ็อกซิเจน หายใจติดขัดและแขนขาอ่อนแรง

ตายแล้ว !

ทั้งสองคนก็ถลาล้มตัวไปยังเตียงด้านหลัง

ลู่ยุ๋นหลัวอดรนทนไม่ได้ใช้มือทั้งสองข้างพยายามถอดเสื้อผ้าของจี้อู๋เจวี๋ย

ฟุบ ฟุบ ฟุบ ...

รูปร่างหุ่นดีเลิศมากเลย !

โอ้วแม่จ้าว ！

จมูกของลู่ยุ๋นหลัวอุ่นร้อนขึ้นมาทันใดและดูเหมือนจมูกของนางมีของของเหลวสีแดงอุ่นไหลออกมา

แต่เดิมที่มีอาการมึนงงหัวอยู่แล้วก็กลับปวดแปร๊บขึ้นมาทันใด ก่อนที่นางจะมีอาการมึนงงขนาดนี้ สมองของนางก็พยายามประมวลผลว่าโลกใบนี้จะมีชายรูปขนาดนี้ได้เยี่ยงไร รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเอาการ ขนาดรูปร่างก็ยังดีเกินกว่าคาด เป็นไปได้ไหมว่านางกำลังฝันไป ?

ภายใต้ภาพอันร้อนแรงตรงหน้า ลู่ยุ๋นหลัวก็เป็นลมล้มพับไปเหลือทิ้งไว้แค่เลือดกำเดาสองสายอาบออกมาจากจมูกของนาง

ภายในห้องบนเตียงนั้น จี้อู๋เจวี๋ยใบหน้าดำทะมึนทั้งโกรธและไม่รู้จะทำอย่างไรต่อมองไปยังลู่ยุ๋นหลัวที่เป็นลมไปแล้ว

ท้ายที่สุด ภายในอ้อมอกของเขาก็มีเสียงหัวเราะอู้อี้ดังขึ้น ซึ่งต่อให้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เขาก็ยิ่งยากที่จะละสายตาที่กำลังมองรูปร่างของนางอยู่

ค่ำคืนนี้มันช่างยาวนานนัก

ตำแหน่งฮองเฮาของอาณาจักรตงหลานมันช่างว่างมาเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะ...

ณ เวลากลางวันของวันต่อมา

ลู่ยุ๋นหลัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวราวกับหัวจะแยกออกจากกัน

นางเมื่อคืนเพิ่งดื่มเหล้าองุ่นไปได้แค่กาเดียวทำไมอาการเมาค้างถึงหนักขนาดนี้ ?

เหมือนกับดื่มเหล้าขาวไปหลายแก้ว

หลังจากที่นางตื่นขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าหยินซวางยิ้มมองมาที่นาง รอยยิ้มนั้นทำให้นางขนลุกขนผอง

"นายหญิง ท่านน่าจะเหนื่อย บ่าวเตรียมน้ำร้อนไว้ให้แล้ว ท่านไปชำระล้างร่างกายก่อน" รอยยิ้มอันปลื้มปิติใจของนางชั่งกว้างราวกับจะบดบันแสงอาทิตย์ได้ก็ไม่ปาน