บทที่ 28

แกล้งอำตลกระดับชาติอะไรเนี่ย !

นางและจี้อู๋เจวี๋ยนอนหลับอยู่ในห้องเดียวกัน ?

"แล้วยังจะ..."

"แล้วยังจะมีอะไรอีก ?" หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นฉับพลันโดยรู้สึกราวกับเป็นลาง แต่นางก็ยังคงหยิบแก้วน้ำขึ้นอย่างใจเย็นดื่มเพื่อสงบสติอารมณ์

"นอกจากนี้ นายหญิงไม่ใช่พูดหรอกเหรอว่ากว่าจะพบชายรูปงานคนหนึ่งนั้นเป็นเรื่องยากมาก นายหญิงยังพูดต่ออีกว่า นายหญิงต้องอาศัยจังหวะนี้จะ...จะ...จะ...เล่นชู้กับองค์จักรพรรดิ" เมื่อพูดถึงประโยคหลังเสียงของหยินซวางก็เล็กลงเรื่อย ๆ ในขณะที่แก้มทั้งสองข้างแดงเป็นพวงใหญ่

นายหญิงเคยบอกนางไว้ว่า เล่นชู้หมายความว่านอนหลับ

"พรูด..."

ลู่ยุ๋นหลัวสำลักพ่นน้ำที่นางเพิ่งจะดื่มเข้าไปออกมา

เมื่อคืนนางเมาจนทำบ้าอะไรเนี่ย !

ทำไมถึงอุบาทวิกลจริตขนาดนี้ ?

ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ทันทีว่าคำพูดพวกนี้ต้องออกมาจากปากของนางอย่างแน่นอน

เมื่อคืนนางไม่ได้เล่นชู้กับองค์จักรพรรดิจริง ๆ ใช่มั๊ย ?

เมื่อนางคิดถึงใบหน้ารูปหล่อกับรูปร่างที่ทำให้คนเห็นเป็นต้องตกตะลึง นางก็ขนลุกชันอย่างไม่รู้ตัว

เดี๋ยวก่อน....

เล่นชู้ ?

เมื่อนางกวาดสายตามองไปที่ตู้ใบหนึ่งไม่ไกลนัก หัวใจนางก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะกล่องไม้แดงที่แต่ก่อนมีตำลึงอยู่เต็มซึ่งนางเก็บสะสมมาเป็นเวลากว่าครึ่งปี

แต่บัดนี้กลับอันตรธานหายไปแล้ว

เสียงของลู่ยุ๋นหลัวสั่นเครือถาม "หยินซวาง กล่องที่ใส่ตำลึงไปไหนแล้ว ?"

"ไม่ใช่ว่านายหญิงถือเอาทั้งกล่องไปแล้วรึ ?" หยินซวางแปลกใจ ทำไมนายหญิงเมื่อตื่นขึ้นมากลับจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้สักเรื่อง ?

"งั้นเจ้ารู้มั๊ยว่าข้าเอาไปทำอะไร ?"

"นายหญิงบอกว่าเอาไปปรนเปรอชายรูปงาม" หยินซวางตอบกลับหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง

แต่นางรู้อยู่แก่ใจว่าหนุ่มรูปงามที่ว่าก็ต้องเป็นองค์จักรพรรดิแน่นอน

แม้ว่าสิ่งที่นางพูดนางจะไม่เข้าใจในความหมายว่าตำลึงจะนำไปปรนเปรอได้อย่างไร ?

"แล้วกล่องใบนั้นไปไหนแล้วหละ ?"

"ตอนเช้าบ่าวเห็นว่าองค์จักรพรรดิทรงเอากลับไปด้วย"

"เอาไปทั้งกล่องเลยเหรอ ?" ลู่ยุ๋นหลัวถามอีกครั้งเนื่องจากไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น