ตอนที่10 พี่น้องแบบกวนทีน 2/2

วันหยุด

@ ห้างสรรพสินค้า

ฟึด ฟึด

กลิ่นหอมของน้ำซุปในหม้อชาบูที่ลอยขึ้นสู่อากาศ เตะเข้าจมูกของปลาทูแทบน็อกคาร้าน จนถูกอคิณที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องใช้นิ้วจิ้มที่หน้าผากมนเป็นการผลักออก

“เดี๋ยวหน้าก็จุ่มลงหม้อ”

ปลาทูมักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเวลามาทานชาบู เธอชอบที่จะเอาใบหน้าไปอังกับหม้อน้ำซุปที่เดือดจัด จนเขาต้องบ่นทุกครั้งเพราะไอ้ที่เธอสูดเข้าไปนั้นมันหอมก็จริงแต่มันเป็นควัน ดีต่อร่างกายที่ไหน

“ให้มันจุ่ม ๆ ลงไปเถอะ ปลาทูอยากตัวหอม ๆ เหมือนหม้อชาบู”

“เหอะ อยากตัวหอม หน้าเธอได้พุพองเป็นยัยหน้าเละสิไม่ว่า” ส่ายหัวเบา ๆ ให้กับความคิดไม่เข้าท่าของน้อง

“ชิ!” ย่นจมูกใส่ให้คนตรงข้ามทีหนึ่ง ก่อนจะเอาพวกผักและซีฟู้ดต่าง ๆ ลงหม้อ ส่วนพวกเนื้อวากิวหั่นสไลด์ ทั้งเธอและเขารู้ดีว่าต้องเอาลงคำต่อคำเพราะเนื้อมันจะนุ่มกว่า อร่อยกว่า

“เออพี่คิณ พี่เธอร์จะมีแข่งอีกเมื่อไหร่เหรอ ปลาทูอยากไปดู” เธอจำได้ว่าคราวแล้วที่ไปดูอาเธอร์แข่งรถ มันตื่นตาตื่นใจมาก ๆ จึงอยากจะไปดูอีก

“น่าจะเดือนหน้ามั้ง” เขาว่าเรียบ ๆ ขณะใช้ตะเกียบที่พันด้วยเนื้อ จุ่มลงหม้อน้ำที่เดือด

“งั้นถ้าพี่เธอร์แข่ง พี่คิณพาปลาทูไปด้วยนะ” กะพริบตาออดอ้อน

“คราวที่แล้วเธอบ่นร้อน ยังไม่ทันถึงบ้านผื่นก็ขึ้นเต็มตัว ทำฉันลำบาก” ครั้งนั้นเขาจำได้ดี ก่อนจะถึงบ้านต้องแวะคลินิกก่อนเพราะคนงอแงทนคันไม่ไหว

“คราวนั้นปลาทูไม่รู้หนิว่าจะร้อนจนตับแทบแตก แต่รอบนี้ปลาทูจะเอาพัดลมไปด้วย” ประสานมือไว้กลางอก แววตาเป็นประกาย ปากก็เคี้ยวจนแก้มตุ่ย “ปลาทูอยากไปดู จะ...”

“เคี้ยวให้หมดแล้วค่อยพูด” ใช้ตะเกียบในมือชี้หน้าเป็นการเตือน กลัวว่าพูดไปเคี้ยวไปแล้วจะสำลัก “ติดคอตายขึ้นมา ซวยทุกคนต้องจัดงานให้เธออีก”

ละดูคำพูดที่ใช้พูดกับน้อง ช่างเป็นพี่ชายที่สุภาพเหลือเกิน

“โหย พี่...”

“ยังอีก” เมื่อเด็กดื้อพูดไม่ฟัง คนปรามจึงเสียงเข้มขึ้น ทำเอาเด็กน้อยถูกขัดใจสะบัดหน้าหนี แต่แง่งอนได้ไม่นานก็ถูกง้อด้วยกุ้งที่คนพี่พึ่งแกะเสร็จแล้วยื่นมาตรงหน้า “อะ”

ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับ มือบางยื่นจานให้อคิณเอากุ้งวาง ทว่าเขากลับชักมือกลับแล้วนำเข้าปากตัวเองพร้อมยักคิ้วยียวนใส่

“พี่คิณ ทำไมชอบแกล้ง” ทำหน้าหงิก

“เธอก็มีมือ ทำไมไม่แกะเอง?”

“ก็ปลาทูไม่อยากมือเปื้อน พี่คิณมือเปื้อนแล้วก็แกะให้ปลาทูหน่อยสิคะ” กลายร่างเป็นเด็กงอแง ขณะที่อีกฝ่ายจิปาก

“จิ! เธอนี่มัน...” น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายแต่ก็ยอมแกะให้ ก่อนจะยื่นไปตรงหน้า “เอ้า”

งั้ม!

ความไม่ไว้ใจ กลัวว่าพี่จะแกล้งอีก มือบางจึงจับเข้าที่ข้อมือหนา ยกก้นขึ้นเล็กน้อย โน้มตัวอ้าปากงับกับกุ้งในมือ ก่อนจะกลับมานั่งลงตามเดิม ใบหน้าสุกใสแสดงถึงการเป็นผู้ชนะ

“หึ” อคิณหัวเราะในลำคอ ความเอ็นดูผุดขึ้นในแววตาพร้อมอมยิ้มหน่อย ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะพูดคุยไปพร้อมกับดื่มด่ำกับของตรงหน้าจนอิ่มแปล้

“ปลาทูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะพี่คิณ”

“อืม รีบไปรีบมา” เสียงทุ้มตอบเรียบ ๆ พอเห็นน้องเดินออกไปก็นั่งเอนหลังพิง ล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมากดเล่น ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง...

“ไหนคุณบอกว่าไม่ว่างไงคะอคิณ?” น้ำเสียงติดไม่พอใจทำให้เจ้าของชื่อช้อนสายตาขึ้นมองร่างอรชรของหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอคือคนที่เขาพึ่งคุยได้ไม่กี่วัน และดูท่าตอนนี้เธอกำลังจะทำทีเป็นจงอางหวงไข่ ซึ่งเขาไม่ชอบ

“ฉันนัดน้องเอาไว้ บอกเธอไปแล้วหนิ” ตอบเรียบ ๆ สายตาที่มองเธอก็เหมือนกับที่มองผู้หญิงคนอื่น ๆ ทั่วไป ไม่ได้พิเศษอะไร

“น้องหรือใครกันแน่คะ?” สายตาคาดคั้นเอาคำตอบ พลางมองไปยังกระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่ตรงที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา ฟ้องว่าเขามากับผู้หญิง

เธอนัดกับเขาว่าวันหยุดนี้เราจะไปดูหนังด้วยกัน แต่ทว่าในตอนเช้าเขากลับส่งข้อความมาบอกว่าไม่ว่าง ติดธุระกับน้อง แล้วนี่ถ้าเธอไม่มาทานข้าวกับเพื่อน คงไม่เห็นว่าเขาโกหก