ตอนที่9 พี่น้องแบบกวนทีน 1/2

พอรู้ว่าต้องแยกย้ายให้เดินไปหาพี่รหัสของตัวเอง ปลาทูจึงเดินตรงเข้าไปหาคนหน้านิ่งมาดโหดที่พึ่งถูกเธอวาดหน้าให้กลายเป็นหมาพันธุ์ดุ

ไม่ต้องถามว่ารู้ได้ไงว่าเป็นเขา คำใบ้ที่ว่า ‘หล่อคม นิ่ง กวนตีน ปากหมา’ มันมีอยู่แค่คนเดียว ยิ่งคำว่าปากหมา มันยิ่งตอกย้ำว่าเป็นพี่อคิณ ทว่ากลับมีสาวน้อยร่างบางเดินเข้ามาตัดหน้า พร้อมถามเสียงหวาน

“พี่อคิณรับหนูเป็นน้องรหัสได้ไหมคะ?”

“คำใบ้คืออะไร?” ถามเรียบ ๆ ขณะสายตามองผ่านร่างเธอไปหาคนตัวเล็กด้านหลัง ซึ่งคนที่ว่าก็ไม่ได้รู้ตัวเพราะยิ้มเข้ามาคุยพอดี เนื่องจากหาพี่รหัสของตัวเองไม่เจอ พอหันกลับมาก็เห็นว่า

หญิงสาวคนเมื่อครู่ได้เดินออกไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แต่ก็ไม่ได้สนใจ เดินเข้าไปหาพี่ด้วยรอยยิ้ม

“พี่คิณ” น้ำเสียงอ่อนหวานกว่าปกติ “หล่อคม นิ่ง กวนตีน ปากหมา คือพี่ใช่ไหมคะ?”

เจ้าของชื่อหรี่ตาลงมอง ติดใจตรงคำสุดท้ายแต่ก็ไม่ได้ท้วง เพราะกำลังจะมีเรื่องสนุกให้เขาทำในไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“รับปลาทูเป็นน้องรหัสด้วยนะคะ”

“หึ!” เห็นเด็กน้อยก้มหัวให้ คนตัวโตก็เค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ พลางยกแขนขึ้นกอดอก

กรรมติดจรวดนี่มันไวกว่าที่คิดแหะ!

“หนีกันไม่พ้นเลยจริง ๆ คู่นี้” เพื่อนสามคนที่อยู่ไม่ไกลต่างมองมาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม แฝงไปด้วยความนัย

“ทะ ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?” ช้อนหน้าขึ้นมาก็เห็นสีหน้าเจ้าคิดเจ้าแค้นปรากฏอยู่บนใบหน้าของพี่ ทำเอาขนลุกซู่

อีพี่อคิณจะเอาคืนเธอเหรอ?

“ทำหน้าแบบไหน หึ้ม?” เอียงคอถาม แววตาทะเล้น

“ก็บะ แบบ...” น้ำเสียงลากยาวพร้อมกลืนน้ำลายลงคอ ภายในใจเต้นตึกตัก รู้เลยว่าต้องเจอกับอะไร

“เอาปากกามา” มือหนาแบออก เผยใบหน้าร้ายกาจอย่างไม่ปิดบัง

“พี่คิณ นี่ปลาทูเองนะ ปลาทูน้องพี่คิณไง” ต้องใช้ความเป็นพี่น้องเข้ามาช่วย

“พี่น้อง?”

“ใช่ ๆ เราเป็นพี่น้อง พี่น้องที่รักกันมาก ๆ เลย” เอื้อมมือจับแขนแกร่ง หวังให้พี่คล้อยตาม แต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเมื่อคนสูงเกือบร้อยเก้าสิบก้มหน้าลงมาประจัญกับคนที่เด็กกว่า

“แล้วรักกันแบบไหนเธอถึงได้ทำหน้าฉันเป็นแบบนี้!” เขาอับอายทุกครั้งที่มีคนหันเจอหน้าแล้วอมยิ้มกริ่ม ฉะนั้นเขาจะเอาคืนบ้าง “ปากกา”

“ไม่ให้!” ปลาทูรีบหมุนตัวพร้อมวิ่ง ทว่าคนที่แขนขายาวกลับรวบเธอไว้ได้ทัน

“คิดจะหนีเหรอยัยทิงเจอร์”