ตอนที่15 พี่น้องแบบ...เธอกับฉัน 1/2

“ปลาทู ยิ้ม นี่ปันปัน น้องรหัสพี่” มาวินแนะนำสาวน้อยหน้าตาน่ารักภายใต้แว่นกรอบหนาให้สองสาวรู้จัก ปลุกให้คนที่กำลังอยู่กับความคิดตัวเองได้สติ

“เราเรียนสาขาและห้องเดียวกันค่ะ” ยิ้มอธิบาย ขณะที่ปลาทูก็มีสีหน้าคล้ายคนที่พึ่งจะนึกออก

“ใช่ ๆ จำได้ล่ะ” ปลาทูนั้นพอจะเคยเห็นปันปันอยู่บ้าง เพียงแต่อีกฝ่ายนั้นค่อนข้างเป็นคนที่เงียบขรึม เราเลยไม่ค่อยได้คุยกัน “งั้นยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะปันปัน”

“อื้ม” เจ้าของชื่อขานรับในลำคอ พลางระบายยิ้มบาง ๆ ไม่ใช่ว่าหยิ่ง แต่เธอแค่เป็นประเภทที่ไม่ชอบเข้าสังคม ติดสันโดษ จะเรียกว่า Introvert ก็คงไม่ผิด นี่ถ้าพี่รหัสไม่ชวนมา เธอคงจะนั่งเขียนนิยายอยู่ในห้อง

การินกับเพทายก็แนะนำหญิงสาวน้องรหัสของตัวเองให้ทั้งสามรู้จักบ้าง ทำให้ปลาทูเริ่มพูดมากขึ้นเพราะเป็นคนพูดไม่หยุดอยู่แล้ว

“งั้นวันนี้พวกเราอยากดื่มอะไรก็สั่งเลยนะ พวกพี่เลี้ยงเอง”

“เย่!” สาว ๆ รุ่นน้องชอบใจก่อนที่เพทายจะยกมือเรียกพนักงาน ทุกคนสั่งกันเรียบร้อยปลาทูก็เตรียมจะอ้าปาก

“คอสโม” อคิณสั่งแทน คอสโมโพลิแทนเป็นเครื่อง ดื่มที่มีเหล้าน้อย ดื่มง่าย น่าจะเหมาะที่สุดสำหรับคนที่ไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์อย่างเธอ

“เดี๋ยวนะ” อาเธอร์ถึงกับต้องหันมาท้วง “ใจคอมึงจะให้น้องดื่มแค่น้ำผลไม้หรือไงวะ”

“มาเที่ยวทั้งทีก็ต้องเอาให้สุด” การินเสริม

“สุดพ่อง!” นี่ถ้าไม่เกรงใจ เขาคงใช้คำแรงกว่านี้ ก่อนจะหันไปสั่งพนักงาน “ตามนั้นแหละ”

พนักงานเดินออกไปแต่ปลาทูยังชะเง้อคอมอง ที่จริงก่อนหน้านี้พอรู้ว่าต้องมาผับ เธอก็ลองเสริชหาเครื่องดื่มแต่ละประเภทเช่นกัน แล้วไอที่พี่อคิณสั่งให้นั้น ก็เหมือนจะใส่เหล้าไปแค่นิดเดียวเอง เลยอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาใส่เขา

ใจคอพี่คิณคงไม่คิดจะยอมให้เธอได้เลือกอะไรเองเลยสินะ

“อะไร?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กมองแรงใส่

แต่ความนุ่มนิ่มของเรียวขาขาวก็ทำเอาอดไม่ได้ที่จะเกลี่ยเบา ๆ ด้วยนิ้วโป้ง ส่งผลให้ขนขาของปลาทูลุกขึ้นเกลียว แล้วประเด็นคือปัดออกไม่ได้ด้วยนะ พอบอกก็หันมาทำหน้าดุใส่อีก

ช่างไม่รู้เลย...ว่าคนโดนมันรู้สึกวูบวาบ

2 ชั่วโมงต่อมา

โบนัสติดธุระพึ่งมาถึง ตอนแรกเขาจะนั่งที่ว่างข้างๆปลาทูแต่เพทายก็ย้ายมานั่งตัดหน้า ทำให้ต้องนั่งลงข้างยิ้มแทน

เป็นที่พึงใจของเพื่อนตัวดี ที่ยังวางลำแขนแกร่งบนตักน้อง ตั้งใจบังสายตาของใครหลาย ๆ คนที่จงใจเหลือบมองเรียวขาขาว โดยเฉพาะไอ้เด็กเวรนั่น จ้องมาอยู่ได้ สายตาหื่น ๆ ของมันนั้นเขาดูออก

ใบหน้าหวานระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ ตามระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่ดื่มไปไม่ต่ำกว่าสิบแก้ว จากที่พูดคุยไม่หยุดปาก ตอนนี้ได้แต่นั่งยิ้มมองทุกคนแล้วหัวเราะเบา ๆ

“ปลาทู เราอยากเข้าห้องน้ำ” ยิ้มเดินมากระซิบบอก ที่จริงเธอปวดนานแล้วแต่เห็นว่าปลาทูยังพูดคุยสนุกปากจึงไม่อยากขัด เธอพึ่งเคยมาเที่ยวครั้งแรกจึงไม่ชินกับสถานที่แบบนี้

“อ่า ไปสิ” นั่งนานเธอก็จะไม่ไหวเช่นกัน แต่เพราะว่าใครอีกคนยังวางแขนบนตักจึงต้องบอกกล่าวเขาก่อน “ปลาทูจะไปเข้าห้องน้ำค่ะพี่คิณ”

ไม่อยากจะเชื่อว่าพอแอลกอฮอล์เข้าปากแล้ว เธอจะสามารถคุยกับเขาได้บ้าง อย่างไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนหลายชั่วโมงก่อน

“อืม ฉันไปส่ง”