ตอนที่16 พี่น้องแบบ...เธอกับฉัน 2/2

“พี่คิณ หนูขอโทษ” ปลาทูพึมพำทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท ทำนิ้วเรียวของพี่ชะงัก “หนูไม่รู้ว่าพี่จะโกรธหนูขนาดนี้ ถ้ารู้หนูคงไม่ทำ พี่เค้กส้มเขาชอบพี่มาก”

“...” นิ่งฟัง ขณะที่หัวใจกระตุกเต้นไร้จังหวะ เหตุเพราะคำว่า ‘หนู’ ที่คนตัวเล็กใช้แทนตัวเองเป็นครั้งแรก

“อย่าโกรธหนูเลยนะ หนูไม่ชอบตัวเองเลยตอนเราทะเลาะกัน”

อคิณขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ สัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์ ทำเอาอยากจะเข้าไปอีก “ทำไม?” เอ่ยถามคนละเมอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แอบกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับมองสำรวจดวงหน้าสีหวาน

“ไม่มีความสุข ใจหนูมันโหวง ๆ ตลอดเวลา ไม่ชอบสักนิด”

“แล้วชอบแบบไหน?” ไม่รู้อะไรดลใจให้ถามอะไรที่มันส่งผลกับใจตัวเองแบบนั้น ทว่าเหนือสิ่งอื่นใด เปลือกตาคู่น้อยค่อย ๆ ปรือขึ้น ฟ้องว่าทั้งหมดที่พูดมา เด็กน้อยไม่ได้ละเมอ

“ชอบแบบที่เป็นพี่คิณ...ของหนู” เป็นอีกครั้งที่ลำคอหนาแห้งเผือด กลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก “อย่าโกรธหนูเลยนะคะ”

“อย่าทำหน้าแบบนี้?” จังหวะนี้โดนน็อกแทบไม่เหลือความเคร่งขรึม ปลายนิ้วลูบไล้เบา ๆ บนผิวแก้มน้อง ที่ตอนนี้สีชัดกว่าปกติ

“พี่คิณ หายโกรธหนูนะ” ยังคงอ้อนพร้อมทำตาแป๋ว ชนิดที่นอกจากหัวใจจะสั่นไหวแล้ว อคิณยังอยากงับปากสีระเรื่อที่เอาแต่พูดไม่หยุด “เราดีกันนะ...อื้อ”

คิดแล้วทำเลยมีอยู่จริง คนอดใจไม่ไหวกดริมฝีปากทาบแตะลงบนริมฝีปากบางอุ่นร้อน มันช่วยไม่ได้ที่ปากของเด็กน้อยจะนุ่มละมุน จนเขาต้องขยับงับจริง ๆ

กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ บวกกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งอยู่ในปาก ส่งผลให้อคิณห้ามใจไม่อยู่ หยัดตัวเองขึ้นไปอยู่บนเตียง คร่อมทับบนร่างน้อง

“หะ หายใจไม่ออก” ปลาทูไร้ประสบการณ์ตามไม่ทัน ดันอกแกร่งให้ผละออกแล้วสูดอากาศเข้าปอด แต่เพียงอึดใจคนเจนจัดก็ตามมารั้งท้ายทอยให้กลับไปรับสัมผัสวาบหวิวอีกครั้งและอีกครั้ง

ปลายลิ้นสากกวาดต้อนไปทั่วองศาในโพรงปากเล็ก ช่วงชิมเอาความหอมหวานอย่างล้ำลึก ส่งผลให้ใจดวงน้อยเต้นถี่รัว อุณหภูมิในร่างกายเปลี่ยนฉับพลัน นึกว่ากำลังอยู่ในท่ามกลางทะเลทราย

ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วผิวกายเนียนนุ่มมือ ไม่ว่าจะเฟ้นตรงไหนก็น่าสัมผัสไปหมด จนไม่อาจหยุดตัวเองได้อีกต่อไป เส้นบาง ๆ คำว่าพี่น้องที่ขีดไว้ขาดผึ่ง เหลือแค่เธอกับฉัน