ตอนที่4 พี่น้องแบบหยุมหัว 2/2

@บ้านอคิณ

เสียงบิ๊กไบค์ขับเข้ามาในบ้าน ปราณี จึงไม่รอช้าที่จะเข้ามาสั่งเสียกับลูกชายเพียงคนเดียวก่อนที่ตัวเธอและ เอกภพ ผู้เป็นสามีต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัดสองคืน

“คิณ แม่ทำกับข้าวไว้ในตู้ คิณเอาไปให้น้องด้วยนะลูก”

“เด็กนั้นอยู่บ้านคนเดียวอีกแล้วเหรอแม่?” เอ่ยถามโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองแม่ตัวเอง แต่กลับหันไปมองบ้านปูนสีขาวสองชั้นที่อยู่ติดกัน ไม่รู้ว่ายัยตัวเล็กนั้นกลับมาหรือยังเพราะอีกฝ่ายให้เพื่อนมาส่ง แต่พอเห็นประตูบ้านเปิดอยู่ก็ได้คำตอบ

“น้าดากับลุงทินพึ่งจะไปเมื่อเช้าน่ะ เห็นว่าอีกอาทิตย์หรือสองอาทิตย์นี่แหละจะกลับมา”

“ร้านอาหารที่นู่นยุ่งเหรอแม่ ช่วงนี้ถึงได้ไปบ่อย” อคิณพยักหน้ารับทราบก่อนจะเดินเข้าบ้านตรงไปที่ห้องครัว เปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำออกมารินใส่แก้ว ไม่ได้นึกแปลกใจอะไรเพราะทั้งบ้านเขาและบ้านเธอก็เป็นแบบนี้เสมอมา

บ้านของปลาทูทำธุรกิจร้านอาหารอยู่ต่างประเทศ ตอนนี้เห็นว่ากำลังจะขยายไปประเทศอื่น ส่วนบ้านเขาทำกิจการโรง แรมและรับเหมาก่อสร้าง เป็นเหตุให้ทั้งพ่อแม่เขาต้องเดินทางอยู่บ่อยครั้งเช่นกัน เพราะงั้นลูก ๆ ทั้งสองบ้านถึงได้อยู่กันเหมือนพี่น้องไปโดยปริยาย

เมื่อแม่กับพ่อสั่งการจนเสร็จสรรพขายาวก็เดินผ่านประตูเชื่อมไปยังบ้านอีกหลังที่รูปทรงคล้ายกับบ้านตัวเอง แต่ติดตรงที่บ้านของปลาทูปลูกดอกไม้เอาไว้ตามรั้วรอบบ้าน ที่จริงทั้งบ้านเขาและบ้านเธอก็รวยนะ แต่ชอบที่จะอยู่แบบง่าย ๆ มากกว่า เวลาที่พ่อแม่ไม่อยู่มันดูแลได้ทั่วถึงดี

ในมือหนาถือพวกกับข้าวที่แม่ทำไว้และขนมไทยต่าง ๆ คาดว่าน่าจะซื้อมาจากตลาด เป็นของโปรดของยัยตัวแสบ รู้ใจกันดียิ่งกว่าลูกในไส้อย่างเขาซะอีก

ภายในบ้านเงียบกริบ ไม่บอกเขาก็เดาออกว่าเจ้าของบ้านน่าจะนอนดูซีรีส์อยู่ในห้องชั้นบน อคิณจึงวางข้าวของทุกอย่างลงบนโต๊ะกินข้าวแล้วเดินไปเปิดโทรทัศน์และเครื่องเล่นเกม ราวกับว่าที่นี่คือบ้านตัวเอง

ทว่าคนด้านบนที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ พอได้ยินเสียงเกมยิงปืนที่ดังขึ้นมาจากด้านล่างก็มุ่ยหน้า “ขี้หูเต็มหูแล้วมั้งถึงได้เปิดเกมเสียงดังขนาดนั้น” แล้วประเด็นคือไม่เกรงใจกันด้วยนะ

และเธอรู้ดีว่าต่อให้ลงไปต่อล้อต่อเถียง ไอ้พี่ชายเซินเจิ้นข้างล่างก็ไม่คิดจะเบาเสียงให้อยู่แล้ว จึงเลือกเอื้อมไปหยิบบลูทูทเฮดโฟนสีดำจากโต๊ะหัวเตียงมาครอบใส่หัวแทนอย่างไม่นึกจะสน ใจ