ตอนที่5 พี่น้องแบบงอน 1/2

8.30am

เรียวขางามเดินลงบันไดมาด้วยท่าทีที่รีบเร่ง เพราะเกรงว่าคนที่ส่งข้อความมาขู่เอาไว้เมื่อคืนจะตั้งท่ากินหัว กระโปรงที่ถูกติติงไปเมื่อวานก็ถูกเปลี่ยนให้ยาวลงมาใต้เข่า ทว่าพอเท้าแตะบันไดขั้นสุดท้าย กลับว่างเปล่า ไม่มีใครนั่งรอ

เฮ้ออ!

ปลาทูถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับกลอกตามองบน อึดใจเดียวก็คว้ากระเป๋าออกจากบ้าน ตรงไปยังบ้านข้าง ๆ โดยไม่ลืมปิดล็อกประตูบ้านตัวเอง

“พี่คิณ” เสียงเล็กตะโกนเข้าไปในบ้านแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ ประตูด้านหลังถูกล็อกจากด้านในแสดงว่าเขาน่าจะอยู่ชั้นบน “อย่าบอกนะว่าพึ่งตื่นแล้วกำลังอาบน้ำน่ะ”

เธอมีเรียนตอนเก้าโมงแล้วตอนนี้ก็สายมากแล้ว ร่างบางจึงเขย่งปลายเท้าเอื้อมหยิบกุญแจที่ซ่อนอยู่หลืบคานประตู ที่ลับนี้ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งเจ้าของบ้านทั้งสองท่าน ยกเว้นก็แต่อคิณลูกชายเจ้าของบ้านกับปลาทูเด็กสาวข้างบ้าน ส่วนบ้านของปลาทูก็มีที่ซ่อนไม่ต่างกัน

มันคือความลับที่รู้กันแค่สองคน!

ชั้นล่างเงียบสนิท เท้าเล็กจึงเดินขึ้นบันได เปิดประตูห้องแรกขวามือโดยไม่คิดจะเคาะบอกคนด้านใน ทว่ากลับเจอสิ่งที่เซอร์ไพรส์กว่า

“ไอ้พี่คิณ!” ปลาทูตะโกนออกไปสุดเสียง เมื่อเจ้าของห้องยังนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียง

ครอก~

ไม่มีตอบกลับ นอกจากเสียงกรนที่ฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม คนตัวเล็กจึงสาวเท้าไปยังเตียงขนาดคิงไซซ์ กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งเป็นต้องย่นจมูก ก่อนจะทำการเอาหมอนที่วางข้าง ๆ ฟาดใส่คนบนเตียงเต็มแรง

ปึก ปึก!!

“พี่คิณตื่น ตื่นเดี๋ยวนี้”

“อือ!” คนถูกขัดใจครางในลำคอพร้อมขมวดคิ้วเป็นปม แต่ยังไม่ลืมตา น้องจึงฟาดไปอีกสองที

“ไอ้พี่คิณ ปลาทูสายแล้วนะ ตื่นสักทีเถอะ ขอร้อง”

“...” ยังคงนิ่ง ไม่ไหวติงแม้แต่นิดเดียว

“พี่คิณ!!!” โน้มตัวไปตะคอกเสียงใส่หูคนแน่นิ่ง “ตื่นนน!” เรียกจนท้อแต่ถูกคนที่หลับสนิทสู้กลับจนชนะน็อก

โอเค ปลาทูยอม

มือเล็กล้วงหามือถือตัวเองกดออกไปเบอร์ของเพื่อนใหม่ที่ได้เมมเอาไว้เมื่อวาน รอไม่นานยิ้มก็รับสาย

“ยิ้ม เธอถึงมหาลัยหรือยัง?”

( ยังเลย เราพึ่งออกคอนโด มีไรหรือเปล่าหรือให้เราไปรับ? )